verleppen en opfleuren

Een enkele keer ben ik wel verstandig.
Zoals vandaag. Beetje boodschappen. Beetje veel slapen.
Straks gewoon taart eten om te vieren dat de liefste vader op de hele wereld 74 is geworden. Niets wonderbaarlijks te zien in het ziekenhuis.
Het is dus mijn maag. Zo veel is duidelijk. Die zich nu koest houdt. Maar ik doe wel rustig. Dus geen twee stukken taart ;)
Ik heb twee prachtige bossen bloemen gekocht. Ook eentje voor lief L. die zaterdag verjaart. Nu vast gehaald want volgende week vrijdag gaan we op vakantie.
Zal wel typisch Hollands zijn. Maar ik vind het doodzonde om een mooie bos die nog niet verlept is weg te gooien.
Laat die bos maar verleppen. Langzaam. Tegelijkertijd fleur ik weer op. Ook langzaam.

verloren

Ik heb er eerder over geschreven. Een leerling waarvan ik wist 'dit gaat niet goed komen'.
Twee jaar geleden.
Stennis van hier tot Jericho, omdat hij en zijn vader het niet eens waren met mijn beslissing dat hij zich moest aanmelden op het mbo, niveau 1 of 2. Met intensieve studiebegeleiding. Pa en R. zelf zochten het in de hoogste regionen. De wethouder. Het hoofd van de dienst leerplicht.
Er werden fouten gemaakt. In die hoogste regione. Politieke spelletjes. Fouten waardoor ik en mijn leidinggevende min of meer gedwongen werden om hem toe te laten tot het volwassenenonderwijs waar hij twee jaar in één jaar kon doen, om zo een diploma te behalen. Zeer tegen mijn zin in.
Natuurlijk. Het lukte hem niet.
Jammer.
Vooral voor R. Hij was een jaar kwijt.
Nog grotere verbazing ruim 10 maanden geleden.
Hij mocht NOG een keer die zelfde opleiding doen.
Wat betekende dat hij formeel bij mij als leerling werd meegeteld, ingeschreven bleef.
Ik was verbijsterd.
Er werd gecorrespondeerd. Het was niet terug te draaien. Er werden voorwaarden gesteld. Alleen als hij nog kans van slagen had halverwege het jaar, mocht hij het afmaken. Anders alsnog naar het mbo niveau 1 of 2.
Halfgare geitenwollen sokken zonder enig besef van realiteit. Zij lieten hem doormodderen.
En nu?
Weer niet gelukt. Geen diploma. Drie lullige certificaten waar hij niets mee kan.
Terug bij af.
Achttien jaar en kansloos.
Droog werd medegedeeld dat zijn 'presentie en inzet uiteindelijk onvoldoende waren'. Dat was al zo de 4 jaar dat hij bij ons zat. Twee keer de tweede klas, twee keer de derde klas. Een zorgdossier zo dik als de telefoongids van een metropool.
"Ook maken we ons zorgen om zijn blowgedrag en uitstraling op zijn directe omgeving". Hij had wel een voldoende voor zijn sectorwerkstuk, een verplicht schoolexamenonderdeel.
Het onderwerp?
"Coffeeshops in Nederland".
Jammer dat hier geen opleiding voor is. Volgens mij gaat hij een glansrijke carrière tegemoet.
Of we daar als samenleving blij van moeten worden?
Het bewijs is geleverd.
Mijn glazen bol werkt.
Maar blij worden?
Nee.
Het is te triest voor woorden.

ermee in je maag zitten

Mooie boel.
Na de zeer geslaagde diploma-uitreiking gisteren, zat ik nog even na te praten. "Weet je waar ik mee in mijn maag zit", begon ik. Waarna alleen maar luid gelach van teamleden.
Woordkeuze.
Tja.
Zondag was het dus nog niet OK. Weer naar de huisartsenpost om wat zwaardere drugs te halen. Maandagochtend vervolgens naar de oetlul van een vervanger voor mijn huisarts. Mijn eigen huisarts regent nu weg in Drente.
Arrogante klootzak. Die vervanger dus. Maar de pillen die ik zondag kreeg lijken wel te helpen. Dus wil ik meer. Ik wil natuurlijk pijnvrij mijn vakantie doorkomen in Frankrijk. Oetlul wilde er eerst maar een paar voorschrijven. Ik keek echter dreigend. Dat hielp. Maar ook een verwijzing voor een echo. "Dat zegt niets." Dat kan best zo zijn, maar ik wil het. Zo zei ik het letterlijk. Hij zag dat ik het meende. Ik heb de verwijzing.
Laat maar eens zien die binnenkant.
Dat gebeurt dus morgen. Ik had best zin in het uitstapje naar onze zuiderburen. Dat is gepland voor het hele personeel. Maar ik probeer wijs te zijn. Even rust inbouwen.
Ik kan ook niet anders.
Ik voel weinig pijn meer, maar ben wel een vaatdoek.
Iedereen die me ziet zegt dat ik zo raar uit mijn ogen kijk.
Lekker hoor.
Ik wil best raar zijn. Maar me wel OK voelen. Laat dat even duidelijk zijn.
Ik kan nog zat vermelden over alle perikelen die het einde van een schooljaar met zich meebrengen.
Zo nog even. Maar ik bewaar ook nog wat voor later.
Zure logjes zonder het zuur te krijgen.
Zoiets.

let's get high

Nee, dit zat niet in de planning.
Ik moet nog alles doen voor de diploma uireiking. Mega Powerpoint met een triljoen foto's en natuurlijk een amusante speech. U wilt niet weten hoe ik daar ieder jaar op loop te zweten. Laat staan dat ik nog orde moet scheppen in mijn hoofd voor de laatste teamvergadering. Die al dinsdag is.
Nou had ik al sinds woensdagmiddag rare pijntjes. Buik, maag. In die contreien. De stuiterbal heeft hiervoor de volgende tactiek bedacht: 'negeren, het gaat wel over voor ik een jongetje ben'. Ik moet me bij wijze van spreken voorstellen aan de huisarts, want ik kom er zelden tot nooit.
Behalve van die 'verplichte' bezoekjes. Bevolkingsonderzoeken waar ik braaf aan mee doe. Dus ik was toevallig een week geleden geweest. Toen ik verder nergens last van had. Ook wetend dat de beste man vandaag voor drie weken op vakantie gaat.
Gisteren voelde ik me al helemaal niet joepie. Bijtijds naar bed, maar niet op mijn rechterzij want dat was pijnlijk.
Net als de twee nachten ervoor soms wakker worden met pijntje. Afgelopen nacht om de haverklap. Een pijntje dat toen continu aanwezig was. Ervan wakker worden als ik me ondraaide.
Dat zat niet in de planning.
Aangezien ik al om half acht uit mijn bed was, maar met een niet leuke grimas, eerder een vertrokken bekkie van de inmiddels voortdurende pijn, die alleen maar verergerde door te bewegen, toch maar even de huisartsenpost gebeld.
De grens van mijn koelbloedigheid vervaagde.
Niet op adem kunnen komen.
Bah.
Het is waarschijnlijk mijn maag die niet meewerkt.
De maag die ooit van schokbeton was. Betonrot?
Ik heb pillen. Ik moet 6 (!) paracetamol op een dag slikken. Als het niet minder wordt of erger wordt, moet ik terug. Het zou ook mijn galblaas kunnen zijn. Alsof ik niet gal genoeg spuw.
Misschien toch nog maar een echo laten maken komende week.
Bah.
Nu duf.
Maar minder pijn.
Ik ga dus maar even aan de binnenkant van mijn oogleden ideeën opdoen voor alles wat nu nog moet.

kaas en worst

Het lijkt wel of er niets gebeurd.
Maar dat is natuurlijk niet zo.
Vandaag weer genoten van een overlegmoment waarbij ik vooral afstand nam en observeerde.
Dat afstand nemen, dat is het helemaal. Nog even en ik ben kilometers ver verwijderd.
Het is simpel.
Je ontdekt dat je flink wat geld per leerling kan krijgen als school als je iets doet dat 'maatschappelijke stage' heet. Vanaf nu noem ik het X.
X is een breed begrip, dat in ieder geval tot 2011 lekker vaag blijft. We doen al jaren een project dat nut heeft, succesvol genoemd kan worden en de jaarlijkse rapportage wordt ieder jaar goed gekeurd. Lekker simpel.
We werken samen met een organisatie die mij prima bevalt en die waardevol lesmateriaal levert voor diverse speerpunten. Collega's zijn tevreden en hebben de vrijheid om los hiervan hun 'eigen ding' te doen. Vorig jaar is besloten om een driejarig contract aan te gaan met deze organisatie. Gelukkig.
Maar vrouwtje Pollewop ziet alleen maar een geldbedrag staan. Haar stem ging twee octaven omhoog. Haar Limburgse tongval versterkt.
Ik probeerde duidelijk te maken dat dit volledig betaald kan worden door het geldbedrag dat we voor X krijgen. Plus geld overhouden. In kalmte.
"Ik hoop het maar."
Lieve help. She has eaten no cheese of it. Sterker, cheese is completey missing.
H. probeerde zich in te houden. Ik zag zijn vingers vervaarlijk trommelen. J. zat erbij voor spek en bonen. Zelden zo'n hopeloze collega gezien. Maar hij is er nog maar even. Ik was driftig bezig met gras maaien. Ik maaide het weg voor zijn voeten. Maar ik geloof dat hij zelfs dat niet door had.
Wie het wel door had was B. die perfect door had hoe H. en ik precies kwamen waar we uit wilden komen. B. is van de organisatie waar ik prettig mee samen werk. Helaas vertrekt zij. Maar er komt vast weer een ander voor in de plaats waar ik ook tevreden over ben.
B. wist ook lekker te nuanceren. De lichte hysterie die juffrouw Pollewop ventileerde werd gerelativeerd. Het is nu nog onduidelijk hoe X zich gaat ontwikkelen. Er zijn diverse scholen die nu al doen of het 2011 is en tegen allerlei problemen aanlopen. Wie weet wat de politiek weer allemaal gaat veranderen.
Relax.
Het is al warm genoeg. Opwinden is dus geen optie.
Afstand door verstand te gebruiken. Mijn gevoel vaart er wel bij.
Ik ben dol op kaas. Maar als juffrouw Pollewop geen kaas ervan heeft gegeten, is dit haar gemis. Niet het mijne. Om haar te vragen of ze worst lust is ook zo onaardig.
Ook onnodig. Ik heb immers deze plek.

knopen

Het einde van het schooljaar moet wel in zicht zijn.
Totale lethargie.
Heel de dag zei ik dat ik nog wel wat werk zou gaan doen. Ik heb een heel klein beetje gedaan. Heel klein.
Er moet nog zo veel. Er is nog zo veel onduidelijkheid over alles. Ja, over alles.
Baanindelingen. Beleidszaken. Planningen. Ik zie knopen en een incompetente hakker.
Twee maanden geleden had ik woest rond gestampt, was gaan weeklagen, schreef bittere logjes en meer.
Nu? Ik zie de temperatuur omhoog schieten. Ik weet dat ik 17 juli in ed auto stap en naar Frankrijk rijd. Vandaag een leuk overnachtingadres gevonden en geboekt. Ik heb nog een bon van een tuincentrum om meer kleur in de tuin te brengen. Daar is aanstaande woensdag al voor gereserveerd. Ik verzamel leesvoer wat mee de koffer in moet. Ik ga binnenkort mijn zomergarderobe uitbreiden.
Die dingen dus.
Ik zie mensen om me heen lichtelijk nerveus worden. Natuurlijk. Ze hebben wel gelijk. Als we volgend jaar goed willen starten, moeten we nu goed afronden en de voorbereidingen gedaan hebben.
Maar ja.
Daar hebben we weinig invloed op.
Er zijn allerlei keuzes. Één ervan is woest rondstampen.
Ik ga voor ontspannen. We zien wel waar het schip strandt. Het kan altijd erger.
Frankrijk is in zicht.
Goed, nu nog even twee berichten versturen. Je weet maar nooit.
Misschien gaat er wat gepland of gehakt worden. Knopen dus.
Zo lang ik niet in de knoop zit, is het goed.

opsteker

Wat was het spannend. Een zucht van opluchting: 88% in één keer geslaagd! Van de 12% die dus nog niet kon juichen, is er één die met twee vingers in zijn neus economie nog moet doen omdat hij op de dag van het examen zo dom was om in zijn bed te blijven liggen. Verder is er maar één echt definitief afgewezen en moet de rest nog even flink aan de bak in een poging om alsnog dat felbegeerde papiertje te scoren.
Een opsteker.
Nu moe. Maar wel voldaan.

ontheemd

Er zijn dingen waar je alleen uit moet komen.
Net op het moment dat je de spinsels uit je hoofd hebt. Luchtig. Onbevangen. Meer laten zien. Niet foutloos en niet altijd gemakkelijk. Voor wie is het wel zo?
Voor niemand.
Ik wil er niet te veel over nadenken. Het doet zeer.
Ik wil het ook niet negeren.
Malen is niet goed. Nooit.
Soms gebeurt er iets dat je niet zag aankomen.
Een herhaling van zetten.
Ik weet niet wat ik er mee moet.
Verwarring en twijfel. Wat wil ik nou. Ik weet wel dat kwetsen niet de bedoeling is. Maar het is op deze manier onvermijdelijk.
Bezinken. Bespreken. Hart en hoofd samen.
Woorden vatten het allemaal te simpel samen.
Ik wil het niet in woorden vatten. Te simpel, te moeilijk.
De gedachtes en de gevoelens waaien alle kanten op.
Ontheemd.

boerka kwijt

Collega A. Zo vaak zie ik haar niet. De directiesecretaresse zit immers in ‘de gang’. Waar het altijd rustig lijkt en waar iedereen het zegt erg druk te hebben. Zo druk dat er allerlei aparte faciliteiten worden gecreëerd zodat deze arme zielen op diverse manieren ontlast worden.
Maar A. vlucht zo nu en dan voor een pafke naar het rokershol.
Eigenlijk is A. altijd in een goed humeur of doet het zo voorkomen.
Maar nu dan.
Ze is haar Boerka kwijt. Boerka waar ze erg aan gehecht was. Ook al had ze Boerka pas een jaar. Het vermoeden is er dat Boerka vanaf de derde verdieping via de zonluifel van de benedenburen naar de grote boze buitenwereld is gekatapulteerd.
A. was door de wijk gaan zoeken. Samen met haar dochter. Wonend in een voornamelijk christelijke gemeente. Luidkeels “Boerka, Boerka” roepend. Later verbasterd naar “Boerki, Boerki” omdat ze daar ook wel naar luisterde. Of omdat ze geen burenruzie wilde. Maar nee. Boerka verscheen niet. Met een zweem van sipheid zei ze dat ze in ieder geval hoopte dat de Chinees van het dorp zich in had gehouden en niet opeens een special zou aanbieden.
A. mist Boerka. De gitzwarte poes.