lovely

Ik zou elke week wel een 26-uurs reis willen maken met een stel pubers.
Waarom?
* Ik kan overal slapen, dus heb uiteindelijk meer geslapen dan in een gewone nacht
* moet ik wel een kussen, een fleece dekentje en een mp3 speler meenemen om het oeverloze gebrabbel van die pubers weg te filteren. Geloof me, zelfs keiharde rock wiegt me gewoon in slaap
* in Londen was een strakblauwe hemel terwijl het in Nederland regende
* ik heb eindelijk eens kunnen shoppen en had best nog drie dagen willen blijven in de Londense kerstsfeer
* ik loop nog steeds alle 15-jarigen er uit. Dit keer presteerde eentje het om al bij het uit de bus stappen te verzuchten dat ze al zo moe was. Ze moest toen nog bijna 11 uur door Londen sjouwen
Alles is dus prima verlopen. Ik weet me nog te herinneren dat de Parijsreis waar ik zelf niet mee mee ging in juli een dramatisch verloop had. Twee leerlingen urenlang zoek en een boel stress. Nu had ik zelf al flink gefilterd, want een groot aantal mocht niet mee. Dit maal was er grote verwarring over een verzamelpunt bij de 6vwo-ers, waardoor collega W. met rode vlekken in haar nek de bus in kwam hijgen.
Ik? Elke keer ze een uur of anderhalf uur los laten en zalig mijn eigen gang gaan. Een verademing.
Zegt ook wel iets, toch?
Als een wereldstad als Londen net voor kerst rustgevender overkomt dan een gewone werkdag in Nederland......

leve sinterklaas

Ik vind het normaal helemaal niks. Lang bij de kapper zitten. Maar vandaag was het zeer welkom. "Ik wil een strijdlustig hoofd", zei ik.
Mission accomplished. Mocht het nog niet effect genoeg hebben, kan ik de volgende keer altijd nog een hanenkam laten aanmeten.
Verder kon ik gewoon een aantal uur hangen met rare zilverpapiertjes in mijn haar. Net op dat moment kwam ook Sinterklaas binnen, die mij liet weten dat ik eigenlijk al kon afrekenen, omdat ik er al feestelijk genoeg uitzag.
Kijk. Dat wilde ik even horen.
Morgen nog duizend dingen doen met mijn strijdlustige hoofd. Na alle werkzaamheden en afspraken een dappere poging om uitgerust aan de Londenreis te beginnen. Dus morgen vroeg naar bed en rond middernacht op naar de bus.
Ik heb zo het idee dat het strijdlustige hoofd in de nacht van vrijdag op zaterdag gaat lijken op een verfomfaaid hoofd. Gelukkig is het lang donker nu. Dat ziet niemand.

knokken

Op mijn Loesje kalender staat "wie niet luisteren wil, moet kroelen."
Dat krijg ik er nooit door. December.
Worstelen om op te staan in de vroege ochtend. Worstelen om de dag door te komen.
Worstelen? Ja, letterlijk twee leerlingen vandaag. Het was nog net geen vechten, maar testosteron vloog door de hal. Notabene twee leerlingen waarvan ik het niet snel verwacht had. Verbaal een koude douche gegeven, morgen gaan ze dit oplossen. Of anders....
Morgen mag ik uitblazen. Een vrije dag. Waarop ik toch wel wat ga doen. Beetje vooruit kijken. Vrijdagochtend om 1 uur (jawel), ga ik met een elftal vier mavo leerlingen Londen onveilig maken. Zaterdagochtend om 4 uur (als het mee zit), word ik dan de bus uitgebraakt waarna ik me ook nog stomdronken van de slaap een weg mag banen over de snelweg naar een bed, waar ik een poging zal gaan doen om van deze uitputtingsslag te herstellen. Dan gaat correctiewerk zeker niet lukken.
Vandaag weer een warrige opdracht gekregen. Vier mensen die naar een vijfde zaten te kijken. Alle vier: ????
Goed. We gaan kalm wel wat doen.
Vooral kalm.
Ik moest namelijk ook even bijkomen van het besef dat ik het een keer eens ben met Harry Potter. http://www.nu.nl/binnenland/2133680/samenleving-verwaarloost-jeugd.html
Jullie willen niet weten hoeveel ouders aangeven 'het niet te weten'. Of doodleuk zeggen 'ze luisteren niet'. Of nog erger 'wat doen jullie moeilijk', terwijl ze zien dat het uit gaat draaien op voortijdig schoolverlaten. Soms voel ik me een roepende in de woestijn. Als ongelovige is dat nog best een kunst.
Ik blijf verkondigen dat het een samenspel moet zijn: leerling, ouders en docenten. Maar ja. Als die ouders vooral vriendjes willen zijn, ook al zijn er allerlei onrustbarende signalen, dan wordt het lastig. Ook als andere ouders eigenlijk vinden dat school het maar moet uitzoeken met hun kind.
Het is opvallend dat we bijna gebak halen als een ouder echt betrokkenheid toont. Bijvoorbeeld belt naar de mentor of naar mij n.a.v. een brief over niet gemaakt huiswerk. Ze zijn er wel, maar ze worden schaars.
Roepen in de woestijn. Vechten tegen de bierkaai. Maar knokken zal ik.

ontbrekende kwartjes

Ik ga tot die categorie behoren die beweert dat het steeds gekker wordt.
Dat kan ik dan droog constateren, maar wat moet je ermee?
Vandaag gaf ik hardop aan dat ik het soms ook niet meer weet.
Waar heeft ze het over, hoor ik u denken.
Nou, de categorie leerlingen die keer op keer met justitie in aanraking komt en dit zelf als 'gewoon' beschouwt, misschien lastig, maar in hun ogen onvermijdelijk.
Geen kwartjes die vallen. Geen verbeteringen.
Zo hebben we C.
Daar is aardig wat van bekend. Een moeder die er alleen voor staat, flinterdunne betrokkenheid. C. houdt van zijn moeder en vindt alle andere mensen vervelend als die iets over hem melden aan zijn moeder dat niet positief is. Zijn moeder wordt dan kwaad. Ook dat is tijdelijk, maar vervelend in de ogen van C.
C. presteert onder. Ongeorganiseerd, laks en moeite met autoriteit. Altijd in discussie, niet inzien dat hij op vele anderen overkomt alsof hij mee kan bepalen over alles wat hem aangaat. Van 3havo tussentijds naar 3mavo. Doubleren, nipt over en nu in de eindexamenklas. Al twee forse conflicten met docenten. Eind vorig jaar werd duidelijk dat hij betrokken was geweest bij een overval. Buiten school. Jeugdreclassering en sinds een week of wat is er een heel blik aan hulpverlening open getrokken. Begeleiding voor moeder. Cursus voor C. Gesprekken. Nog meer gesprekken.
Maar toch. Een telefoon jatten van een klasgenoot. Een andere leerling medeplichtig maken. Heterdaadje. Weg ermee. De politie noemde hem een doorstromer. Ofwel hij is bekend.
Ik noem het afstroom.
Schorsing. Gesprek. Allerlaatste kans op een andere locatie. Deze week maakt hij nog zijn schoolexamenonderdelen af die hij gemist heeft tijdens die schorsing. Nog één misstap en
hij heeft geen school meer.
Het besef? Heel kort. Ik ben zeer pessimistisch.
Dan A. Al vanaf klas 1 een zorg. Het hele gezin overigens. Net als C. van havo naar mavo. Keiharde afspraken over gedrag. Niet mee op excursies. Ook al zit hij in een examenjaar, als hij te vervelend is, zit hij thuis. Daardoor hield hij zich koest. Afwezig bij een schoolexamen op dag één. Bellen. Een vader die niet te verstaan is. Onsamenhangend. Wel naar school, maar ook het woord politie viel. Moeder die hem doodleuk ziek meldde. Moeder die ik probeerde te bellen, maar waarvan ik alleen een voicemail krijg. Die nooit beluisterd wordt.
Weer afwezig bij schoolexamens op dag twee. Jeugdreclassering belde. Hij was gearresteerd wegens inbraak, maar na het weekend moest hij weer op school zijn.
Dat was ook zo. Maar wel gemiste schoolexamens en ouders die ons niet informeren. Ik stuurde een brief. Ouders moesten de mentor bellen en een afspraak maken voor een persoonlijk gesprek. Alleen dan zou gepraat kunnen worden over het alsnog doen van die gemiste schoolexamen onderdelen. A. op het hart gedrukt dat dit echt moest. Ik sprak uit dat ik de schaamte best begreep, maar we moeten goed geïnformeerd zijn, willen we verder kunnen. De mentor probeerde een afspraak te maken via A. Vandaag om 11 uur.
Vandaag. Ziekmelding voor A. Geen ouders. Telefonisch contact onmogelijk.
Ik heb het vermoeden dat er meer zitten die de mannen in de blauwe pakken goed kennen. Niet alles wordt immers gecommuniceerd naar school.
Ik denk dat ik het totaalplaatje niet wil kennen. Ik zou er cynisch van worden.
Je zou de leerlingen vergeten waar niets mee aan de hand is.
Dat zijn er ook zo weinig. Het lijken er steeds minder te worden.

in and out of hum

Ik ben net een hazelmuis.
Een hazelmuis?
Ja.
Die zouden nu al diep in slaap zijn als het weer normaal was geweest.
Ik kan me zo voorstellen dat die hazelmuis flink uit zijn hum is.
Kou brengt vaak meer blauwe luchten, alles is helderder. Knisperende vorst, ik snak er naar.
Maar nee.
Onbestendig weer doet mij onbestendig zijn.
Ik wilde alleen maar even het achterstallige correctiewerk afronden. Dat is, met grote weerzin, gelukt.
En nu?
Nu zie ik de rest.
- een stapel strijkgoed waar ik niet vrolijk van word
- het verslag dat ik nog moet schrijven
- de voorbereidingen voor twee gesprekken die in beide gevallen nauwkeurig moeten gebeuren
- de ambitieuze plannen die ik even in de koelkast zet (daar is het overigens wel lekker koel)
Ik ken mijzelf.
Ik kan een mopperende hazelmuis zijn.
Hm.
Eens kijken.
Wat is er nog meer?
- een kappersafspraak in een poging de somberheid van me af te schudden
- vrijdag in Londen lopen met het idee dat ik dan in ieder geval wat tijd kan besteden aan winkelen
- binnenkort duidelijkheid of ik inderdaad twee vakanties kan gaan boeken
Niet allemaal zo vervelend.
Maar mijn hum heb ik nog niet helemaal.

ongenadig

In weekenden kijk ik vaak terug. Ook vooruit, zodat de weekenden eigenlijk veel te kort zijn.
Ik heb geluk. Ik zie veel stormen om me heen, maar de storm zit even niet in mij.
Soms moeten mensen door de storm.
P. die zijn moeder verloor.
P. die haar man en zoontje moet opvangen.
H. die gezocht lijkt te worden door een leidinggevende op een vervelende manier.
W. die het heeft over op het randje staan om de handdoek in de ring te gooien.
M. die worstelt met een revaliderende man.
Meer, veel meer. November is ongenadig, lijkt het.
Ik zie ze. Is het de luwte of het oog van de storm waar ik zit?
Ik huiver. Zoek de warmte.
Kaarsjes aan. Zacht licht. Houd de storm op afstand.

gun me juf

Ah juf, gun me.
Dat is de uitdrukking van leerlingen als ze weten dat ze straf krijgen of iets moeten doen wat ze vervelend vinden en eigenlijk eronder uit willen komen.
Ik zeg altijd dat ik ze alle goeds gun, maar dat er afspraken zijn en als je je daar niet aan houdt, dan heeft dat consequenties. Je hoopt dat ze er van leren. Bij sommige wel, bij sommige niet.
Vandaag was er een vergadering. De afspraak is dat studieplanners digitaal aangeleverd worden.
Begin dit jaar heb ik de afspraak herhaald. Op de tweede vergadering iedereen weer herinnerd en beetje bij beetje druppelde bijna alles binnen.
Ik heb de evaring dat ik dit elke rapportperiode opnieuw moet doen. Helpen herinneren, controleren, aanspreken, weer een e-mail erover heen.
Nu ben ik een hoopvol mens. De aanhouder wint. Zoiets.
Ruim een week voor de afgesproken datum hielp ik iedereen herinneren. Dat was eind oktober.
Vorig weekend ging ik kijken. Van de 26 ontbraken er 19.
Dit zijn de zelfde docenten die beweren dat leerlingen niet plannen, verslagen niet op tijd inleveren en te laat komen.
Ik heb wederom iedereen aan de afspraak herinnerd.
Ook nog eens mondeling vandaag.
Ik moet ze ook zelf maken, dus ik weet waar ik over praat.
Nee, dat komt wel eens niet uit. Afspraak is afspraak.
Men viel stil.
Maar ik heb dus geen zin om er een vaste gewoonte van te maken om volwassen collega's steeds opnieuw het zelfde te vertellen.
Ik vroeg of ze een oplossing hadden, want ik wist het niet meer.
Nee.
Vervolgens heb ik zelf de oplossing aangekondigd.
De mensen die nog niet het werk hebben gedaan, worden aangesproken met de afspraak wanneer het uiterlijk aangeleverd moet worden. Als hier niet aan wordt voldaan, komt er een aantekening in hun dossier.
Nu werd er wel gereageerd.
Kinderachtig.
Ik denk van niet. Ik vind het kinderachtiger als volwassen mensen hun afspraken niet nakomen.
Een paar begonnen te mopperen.
- ik moet het altijd alleen doen, want in mijn vakgroep doet niemand het verder
-> bespreek het, iedereen is verantwoordelijk
- en dan? Wat als het dan steeds in je dossier wordt gestopt?
-> hier ga ik niet van uit en ik ga daar nu ook niet op in (je wilt dat toch gewoon niet)
- was het niet zo dat we in de examenklassen hadden gezegd dat het niet hoefde
-> nee, dat was niet zo
- ik werk wel met studiewijzers, maar deel ze gewoon uit
-> dan kun je dat toch kopiëren naar het digitale deel?
Ik hoorde zachtjes 'gun me, juf'. Of zou ik me dat verbeeld hebben?
Geloof me, ik zit niet te wachten op extra werk in de vorm van correctiegesprekken.
Niets doen vind ik nog erger. Dan wordt er alleen nog maar gepraat.
Morgen maar eens kijken wie ik moet aanspreken.

the simple life

Het was vorige week.
Huttemetut wilde een rondje maken. We zaten aan tafel. Hoe ging het met de afdelingen? Wat speelde er? Ik gaf aan dat er veel gebeurde, maar dat ik voor het eerst ervaarde dat ik niet alles gedaan kreeg. Jan en Alleman vraagt en verwacht iets van mij. Op zich zou ik dat vleiend kunnen opvatten. Goh. Iedereen wil mij horen.
Het is echter de vraag of het allemaal zinnige verzoeken zijn. Het zijn voornamelijk mensen in de categorie Huttemetut en opper-Huttemetut die van alles vragen.
Zij zouden het moeten weten.
Huttemetut zuchtte mee. Ze keek oprecht serieus.
Ze kon er niets aan veranderen. Maar ze zou het wel bespreken met de directie. Je zou toch de indruk krijgen dat er enig medeleven was.
Dit jaar is besloten om de activiteiten te bundelen in aangewezen weken. Onrust is prima, maar dan graag overal tegelijk.
Ik kan me de paniek in de ogen nog herinneren. Op een andere locatie, waar je overigens niet dood gevonden wil worden, was het een puinhoop in hun eerste activiteitenweek. Veel te veel uitval van lessen, leerlingen die zo maar vrij kregen.
Wij lachten schamper. Het is daar al langer totale anarchie. Wij weten wel beter. We hadden alles geregeld. Geen lesuitval, een programma dat stond als een huis. Sterker, er was nagedacht over de inhoud.
We zouden dat bijna vergeten, want er lijkt nooit tijd vrijgemaakt te worden voor inhoud.
Huttemetut had in de hogere kringen het rampscenario van de andere locatie gezien. Haar karakter is vol wantrouwen, dus het was niet onlogisch dat ze de paniek meenam.
Na afloop was het echter heel helder dat we het allemaal prima hadden geregeld. We kregen zelfs te horen dat ze heel tevreden en trots was.
Maar haar wantrouwen is erg groot.
We hadden het dan wel prima gedaan, maar of we in het vervolg drie weken voor een activiteitenweek een hele berg informatie haar kant wilden opsturen. Ze kon er anders niet haar goedkeuring aan geven.
Door alle andere verzoeken, eisen, vragen en de gewone mikmak van alle dag, hebben we hieraan niet voldaan.
Wel alles geregeld, wederom weer een volle week met een zeer interessante en zeker nuttige invulling. Verantwoordelijk bezig.
Is het niet voldoende als we aangeven dat we:
- ervoor zorgen dat we geen lestijd laten vervallen
- zorgen dat er geen financiële verrassingen zijn
- de nodige informatie aan ouders verstrekken
- alles goed communiceren met de roostermaker
Blijkbaar niet.
In plaats van een hele rits formulieren op te sturen, heb ik heel kort en bondig aangegeven 'alles in orde'.
Nou ja, iets meer woorden, maar hier kwam het wel op neer.
Ook had ik een vraag, waar ik het antwoord al op wist.
Ruim twee weken geleden hielp ik haar herinneren dat er een brief naar de ouders moest omdat er een vacature was opgevuld. Bij kinderen van bepaalde klassen was een vak opeens verdwenen van hun rooster omdat een collega was opgestapt. Twee weken later was er gelukkig zicht op invulling van die lessen. Ook zou een collega lessen afstoten die een andere collega zou overnemen. Op 11 november kreeg ik bericht dat ze voor een brief zou zorgen. Vandaag is deze op de post gegaan. Een standaardbrief die kant en klaar is. Vijftien dagen voor zoiets simpels.
Ik heb geen idee wat er door haar hoofd ging toen ze erachter kwam dat ze in gebreke was gebleken.
Ik heb het idee dat ze hardop zegt 'fouten maken mag'. Ik heb haar dat namelijk horen zeggen. Ook als het steeds de zelfde fout is.
Ik had kunnen zeggen 'wanneer komt dit nou een keer?' Maar dan krijg ik hele riedel over mijn houding. Helemaal geen zin in.
Dit is misschien nog leuker. Ik denk wat ik wil. Ik blijf vriendelijk en doe zo veel mogelijk in de vragende vorm. De conclusie blijft het zelfde.
Zij mag wantrouwen hebben.
Het is haar probleem.
Ik heb zelfvertrouwen.
Dat is mijn oplossing.