azijnpissers en moraalridders

Dat was vanmiddag genieten toen ik een commentaartje las. Natuurlijk op de foute plek, bij de foto van het spinnenweb, terwijl het bij "kwaad" geplaatst had moeten worden. Misschien was het daar wel geplaatst omdat die persoon spinnijdig op me was. Nee, als ik vol zit van de energie (meer weekenden met een extra uurtje graag!), kan ik echt wel lachen om mensen die op me af komen met een opgestoken vingertje. Heb me daar opeens een inspiratie zeg! Ik had het moeten weten. Balkenende II is in volle gang dus dan zijn er altijd een stel moraalridders die je gaan wijzen op JOUW fouten. Je op je EIGEN verantwoordelijkheid wijzen. Maar ik heb nog geen neigingen ontdekt om vol schaamte in een donker hoekje weg te duiken. Verdorven vrouw die ik ben. Ik rijd nog steeds te hard op allerlei plekken, als de biobak vol zit, gooi ik gesnoeide takken in het park (onder het mom dat de egeltjes dan ook weer meer speelterrein hebben), neem regelmatig een lekker warm bad terwijl douchen véél milieuvriendelijker is en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik één motto naar voren mag schuiven, dan is het wel 'een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd'. Al dat calvinistische schuldgevoel heb ik jaren geleden in de klikobak gegooid. Opgeruimd staat netjes. Natuurlijk sta ik wel eens stil bij de 'dingen des levens'. Maar alles maar negatief benaderen is funest voor je gezondheid. Ja, ik ben wel eens kwaad en het maakt me helemaal niet uit dat iemand dat onterecht vindt. Het is MIJN gevoel en inmiddels ben ik de ontspannenheid zelve. Wens ik bij dezen iedereen toe! Nou, als dat niet menslievend is! Complimentjes hoeven niet hoor. Straks is er weer iemand die zegt dat ik verwaand geworden ben. Pfff, ik?

morgen Halloween; kijken of er dan een spin in huist! 

kwaad

Soms kan je er opeens niet omheen. Dat je ook van die onderbuikgevoelens hebt. Het dunne laagje beschaving schud je van je af en je vloekt hartgrondig. Cynisme voert de boventoon. Heb je gisteren een redelijk normale dag waarbij je je prima voelt, 's avonds naar 'de klei' om je creativiteit een uitlaapklep te geven en dan kom je helemaal ontspannen bij je auto. Ruit ingeslagen. GOTVER! Ik stond daar geparkeerd op een invalidenparkeerplaats met de vergunningskaart van mijn moeder achter de ruit. Die was dus de weg. Verder niets, alleen die vergunning. Formeel mag ik die kaart niet gebruiken en ik doe het ook zelden. Als ik dan echter één keer in de week mijn broodnodige ontspanning zoek en die kaart soms gebruik omdat ik anders bijna € 10 kwijt ben aan parkeergeld (en ik er niet voor gekozen heb dat de cursus die ik volg alleen nog in het centrum van Rotjeknor wordt aangeboden) en 'dat dus ook al niet meer kan tegenwoordig', dan komen de onderbuikgevoelens helemaal los. Notabene een drukke straat, pal voor een druk restaurant, goed verlicht en in de tijd dat ik er stond is er geen moment geweest dat er géén mensen over straat liepen, fietsten of reden. Ik ben wel een realist. Als ik zoiets zou zien gebeuren, zou ik ook niet heldhaftig de hufter neerslaan. Maar wel de politie bellen en een signalement doorgeven. Een briefje achterlaten op de auto van het slachtoffer. L. gebeld die met veger en blik kwam. Terwijl ik stond te wachten, fietste er een agent voorbij en ik riep 'hee een agent'. De man riep een ferm 'goedenavond' en fietste door. Ja en hysterie is mij dan vreemd. Ik vraag me trouwens af of hij wel gestopt was als ik was gaan gillen. Misschien had hij het RIAGG gebeld of zo en die hadden me ook niet kunnen helpen. Mijn vader vertelde me dat hij jaren geleden een keer zijn sleutels in de auto had laten zitten en op klaarlichte dag een klein ruitje had ingetikt, zodat hij weer van zijn auto gebruik kon maken. De politiewagen die tegelijkertijd langs reed, stopte niet eens, dus ik had me niet hoeven te verbazen. Terwijl ik een half uur later met L. het glas uit de auto stond te vegen, liep er een vrouw langs. "Dus toch", zei ze. Ze bleek een doffe klap gehoord te hebben, was voor het raam gaan kijken en had wel iemand bij mijn auto zien staan, die weggesneld was, maar kon in het donker niet zien dat er daadwerkelijk iets was gebeurd. Haar adresgegevens in mijn hoofd geprent en de beschrijving die ze gaf van de vermeende dader. Op naar het politiebureau. Gelukkig na 11 uur inmiddels dus ik was geen extra parkeerkosten kwijt (!). Gratis parkeren voor bezoekers van het politiebureau? Doe niet zo gek! Goed, dan krijg je je procesverbaal. Moest twee keer opnieuw omdat ik onvolledigheden en fouten ontdekte. Zucht. Zegt zo'n ambtenaar ook nog "Ja, gisteren was er niets te doen. Nu loopt het storm. Wel lekker, gaat de tijd lekker snel". Ik heb droogjes opgemerkt dat ik liever thuis had gezeten zonder al deze heisa. Echt het inlevingsvermogen van een zieke garnaal. Op de fouten die ik achtereenvolgens uit het procesverbaal haalde, werd gereageerd met "ja, dit is ook helemaal nieuw voor mij, we werken met een ander systeem". Toen ik vroeg hoe het nu verder zou gaan, wilde ze een heel pleidooi houden over 'de verzekering bellen'. "Nee mevrouw, wat gaat U nu doen?" Ik verwachtte dat ze in ieder geval zou zeggen dat ze contact zouden opnemen met de vrouw die iets had gehoord en gezien. Ik weet heus wel dat de kans dat die hufter gepakt wordt minimaal is. Maar het zou toch prettig zijn als je wist dat er IETS mee zou gebeuren. Blijkbaar moest ik al blij zijn dat ik een procesverbaal van wel twee A4-tjes meekreeg in een prachtig, te duur kartonnen mapje met informatie over slachtofferhulp. Naar huis gereden. Koud hoor met een raam minder. Mijn linkeroor klaagde. Nu is L. naar Car Glass en moeder naar parkeerbeheer met mijn aangifte. Ik ben nog steeds laaiend. In nog geen 6 weken tijd frustratie op frustratie. Nummerplaten gestolen, spiegel van mijn auto getrapt, ruit ingeslagen en maandag meegemaakt dat een leerling door 3 (!) agenten werd opgehaald door agenten. Geen misdrijf, maar dienstverlening. Waarom drie? Geen flauw idee. Onderbezetting? Het zal best. Inefficiënt? Dat zeker. Net gehoord dat ook een autoruit van mijn broer vannacht is ingeslagen. Nee, Rotterdam wordt steeds veiliger. Het aantal aangiftes is afgenomen. Mijn agressie is toegenomen. Hoe zou dat nou komen?

kickstart

OK, OK, ik wist wel dat de vakantie voorbij was vandaag maar er is een verschil tussen starten en kick-starten. Ik begrijp bijna waarom sommige mensen een zuurstoftank aanschaffen. Zo zit je nog druilerig te 'zondagen', zo ren je weer een marathon. Gisteren trouwens 's avonds wel degelijk nog wat gedaan hoor - gelukkig maar, anders was de overgang naar vandaag me waarschijnlijk te groot geworden. T. is daadwerkelijk weggelopen van huis - misschien maar goed ook, zowel de politie als Jeugdzorg komen in actie. J. is raar gevallen en moet in het gips. F. heeft in de vakantie haar opa zien sterven. R. kwam op school met vader en zus: huis afgefikt in de vakantie en stress want ook boeken en werkstukken zijn verbrand. A. heeft ruzie thuis en zakt weer finaal door het ijs en als het dit jaar niet lukt, is het zonder diploma exit. Moeder gaat ondersteuning voor de opvoeding zoeken. W. komt te laat bij een tentamen en verspeelt een herkansing, collega A. is ziek dus invallen bij het surveilleren. Collega R. meldt dat andere collega P. beweert dat 'een derde klasser uit mijn afdeling buiten collega's staat uit te schelden'. Naamloos dus zinloos. Maar wel naar buiten lopen. Even diep inademen en weer verder. Collega W. die soms waarneemt heeft leerling B. absent genoteerd terwijl B. helemaal geen les heeft op dat tijdstip. Steunlessen vallen uit zonder dat ik weet waarom. Collega V. had me dat moeten doorgeven, maar was het vergeten. Moeder van R. belt dat R. helemaal overstuur is en niet meer naar school wil. T. wordt opgehaald door drie wel zeer stoere agenten (ik zou bijna weglopen van huis) zodat ze met moeder en Jeugdzorg een gesprek kan hebben op het politiebureau. De vader van I. is opeens weer thuis, vaak dronken en verbaal agressief. Maar hij geeft wel zakgeld. D. is weer te laat met een smoes. Gewoon een uurtje nablijven dus. B. heeft gespijbeld vlak voor de herfstvakantie. Meer uurtjes nablijven. Leerplicht wil een overzicht van het verzuim van andere I. omdat de familie steeds te vroeg op vakantie gaat en er nu een proces-verbaal opgemaakt gaat worden. K. was er zowaar het 1e uur; te laat maar toch vooruitgang. Is het eigenlijk vandaag wel licht geworden? De file van vanochtend is naadloos overgegaan in de avondfile. Even flink de autoruiten laten bollen met een flinke baslijn die door mijn speakers knalde - zo'n dag dat je niet anders kan dan op dreef zijn. De motor loopt weer.

voornemens

Echt zo'n druilerige zondag. Zo'n dag dat ik ga bedenken wat ik nog allemaal moet - zo veel dat dat nooit allemaal lukt op één zondag. Heb ik trouwens erg vaak op zondag - hele waslijsten van 'things to do' komen er in me op. Voorbeelden van voornemens? Dat deel van de tuin te snoeien waar nieuwe trelissen geplaatst moeten worden, punten opschrijven voor het overleg met de directie van a.s. donderdag, een enthousiasmerend stuk schrijven voor de derdeklassers i.v.m. de eindejaarsactiviteit en een bijbehorende brief voor de ouders, lijst maken van vierdeklassers die steunles Engels nodig hebben, badkamer schoonmaken, kledingkast uitmesten (na al die aankopen van de afgelopen week een noodzaak), CDtjes branden voor in de auto, vergadering beleggen voor de begeleiders van het sectorwerkstuk (een onderdeel van het examenprogramma VMBO voor de niet-onderwijs-piepeltjes) omdat ik het bange vermoeden heb dat een enkele collega er helemaal niets van begrepen heeft, strijken, een handigere indeling maken van de lawine aan papier die ik van allerlei collega's krijg zodat ik ook eens snel iets kan vinden als ik het nodig heb, bureau opruimen, lessen voor morgen voorbereiden, beginnetje maken aan de 2e ouderkrant zodat ik over een maand niet loop te stressen en de deadline dreigend op me af zie komen... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dan is het opeens zo veel dat ik geen moer uitvoer. Nou kan ik als een wervelwind tekeer gaan in de avonduren, dus er zal heus nog wel wat gebeuren. Hoop ik. Nu doe ik gewoon nog even niks en houd me vast aan de druilerigheid.

nijntje met champignons en meer lekkers 

wilde herfstvrouw

De bomen kleuren weer mooi en opeens was de behoefte daar: ik wil ook weer een nieuw kleurtje. In mijn haar. Voelde me een grijze wolk en had zin in wilde herfstkleuren. Dus naar de kapper en ook gelijk woeste herfstlokken laten knippen. Mocht het nu gaan regenen en stormen, dan is mijn hoofd alvast in de stemming. Ik heb weer genoeg geluierd, ik wil een actief hoofd en de stemming was 'kijk uit, hier kom ik'. Het laatste vrije weekend staat voor de deur, er komen weer weken vol werk aan en dus vandaag helemaal los gegaan. Allerlei ingrediënten gehaald voor een smulmaaltijd, gestoofd konijn en stoofpeertjes met crème de cassis. Overmoedig hoge zwartleren laarzen gepast die in één keer pasten (made for me!). Had ik mijn haar niet geverfd, dan had ik als een grijze muis waarschijnlijk niet gedurfd. Te hoge wreef, te dikke kuiten, meid doe toch gewoon. Maar nee, deze woeste herfstvrouw stortte zich in de laarzen en liep fier met haar nieuwe aankoop door de stad. Hop, nog een shirt, een trui en een spijkerbroek - ik keek brutaal om me heen. Nee, niemand durfde er wat van te zeggen. Mooi zo. Hier had ik gewoon even flink behoefte aan. Krijg er bergen energie van en die kan ik de komende weken vast weer prima benutten. 's Middags dus aan het kokkerellen geslagen èn mijn auto gewassen. Ik bedoel maar. En nu weer een logje geschreven, het kan niet op.

adrenaline

Zoals ik al meldde: rustig naar Hengelo vandaag. Niet al te veel regen, niet al te veel auto's en ik aan het stuur, radiootje aan en voor we het wisten stonden we op de Hengeloose stoep. Koffie met gebak en beppen over onzinnige TV programma's van tegenwoordig, plannen voor de tuin en verdere prietpraat. Heel ontspannen allemaal. L. zou terug rijden. Toevallig hadden we het er in Hengelo nog over gehad. Sinds ik in februari geschept was door een vrachtwagen (geen schuld aan mijn kant, de chauffeur wisselde van rijstrook en had mijn knalrode auto niet gezien waardoor ik met 80 km p.u. het beton in werd gefrommeld), ben ik ietwat nerveus in de buurt van vrachtwagens. Ik ben diezelfde dag al weer in de auto gestapt (niet die knalrode want daar was weinig meer van over), maar vooral als ik bij een ander in de auto zit, zit ik nou niet echt super relaxed. Ik zeg maar tegen iedereen 'het slijt wel' en heb ook geen zin om daar veel heisa over te maken. Goed, bij een splitsing van autowegen rijden we rustig de bocht door, zien we toch opeens een andere auto voor ons slippen.... van links naar rechts en nee, het was niet zo'n chauffeur waar we gezamenlijk op zitten te vloeken, in een blits karretje met mobieltje aan het oor. De beste man reed ook op normale snelheid door dezelfde bocht. Het ging maar net goed, hij schoof zo voor ons de berm in (gelukkig geen vangrail!). Bij het volgende tankstation eerst maar even adem gaan halen. En plassen. En proberen op te houden met trillen. En toen kwam ook die auto aanrijden. De beste man wist ook niet waardoor hij nou opeens ging schuiven. Pfff, weg was het relaxte gevoel. Alsof we opeens onderdeel waren van een flipperkast. Bij Utrecht werd het drukker dus eerst maar een restaurantje opgezocht voor een simpele maaltijd. Daarna verder richting Rotterdam. Vanaf het moment dat we weer de snelweg opreden, begonnen allerlei chauffeurs naar ons te seinen. Wij nog heel droog: "Nou zeg, we rijden toch normaal, verlichting is aan, wat een neuroten". Totdat er wel erg veel werd getoeterd en geseind - hopla, dan maar de vluchtstrook op. Bleek de achterverlichting in zijn geheel uitgevallen te zijn - en dat terwijl L. de dag ervoor een remlicht had vervangen. Getrut op de vluchtstrook, maar het lukte ons om één achterlicht weer aan de praat te krijgen. Vond het maar niks. Krijg dan altijd licht paranoide gedachten: "straks valt het licht weer zo maar uit en ziet geen hond, laat staan een automobilist, of nog erger vrachtwagenchauffeur, je'. Niet echt geruststellende gedachten in mijn inmiddels donkerblauwe autootje in een donker Nederland. We zijn heel thuis hoor. Ik vind het wel weer genoeg avontuur voor een week.

losse deuren

Vandaag is ook weer voorbij geschoven zonder wereldschokkende gebeurtenissen. Bevalt overigens prima. De pezen in mijn schouder zeggen nog steeds 'ploeink' als de fysiotherapeut eraan plukt en donderdag (luxe!) mag ik nog een keer. Ook maar gelijk een afspraak bij de kapper gemaakt. Maar morgen eerst naar het oosten van het land. Daar zit een deel van de schoonfamilie - voor de helft Rotterdams als het maar zijn kan, voor de andere helft Twents. Dat was wel even wennen in het begin. Als je namelijk voor de deur staat en iemand roept "de deur is los", dan schrik je als Rotterdamse wel even. Doen ze niet aan onderhoud in Hengelo? Jawel, je kunt gewoon doorlopen, da's Twents voor "de deur is open, kom maar binnen". Wat en Hoe Twents is niet te koop, maar ik leer snel. Gelukkig wordt er ook rekening gehouden met stadse ik. Als de locals namelijk onderling praten, kun je alleen nog maar vriendelijk lachen en hopen dat het niet over jou gaat. 't Is ook de ideale omgeving voor onthaasten; niemand die daar snel-snel iets doet. Past wel bij de modus waar ik momenteel in draai.

miep kraak

OK, dat niets doen was van korte duur. Opeens had ik het helemaal gehad met niets doen - hoppa, zemen, vitrage wassen en keukenkastjes boenen. Ik herkende mezelf niet. Lichtelijk verbaasd over deze aanval van schoonmaakwoede, zat ik een hapje te eten tussen alles wat opeens blonk. Nog verbaasder toen één van de twee haarballen die in dit huishouden rondlopen, een sprint nam en tussen mijn benen doorschoot, richting vaatwasser en daar met een klap tot stilstand kwam. Heftig miauwend daar bleef zitten. Die vaatwasser is trouwens stuk. Niet door die klap hoor! Laatst nog iemand naar laten kijken, maar repareren is alleen maar duur dus binnen nu en de kerst gaan L. en ik ons verdiepen in inbouwvaatwassers. Daar gaat het dus niet om. Ik wist dus dat haarbal Yasmin, dat is de felste van de twee, iets heeft zien rennen richting vaatwasser. Ik weet nu ook dat er een kier is onder de vaatwasser - daar is het iets in verdwenen. Zucht. Vroeger was ik panisch voor spinnen. Dat is veel minder geworden sinds we hier wonen - in een huis met een tuin is dat gewoon niet vol te houden. Maar ik denk dus niet dat dit iets een spin was. Het kan hoor, maar ik vermoed dat het iets groters was. Weken geleden had Yasmin opeens een muis te pakken - in de hal. Het beest was zo slaperig als maar zijn kon en Yasmin en zus Yuney waren een soort trefbal aan het spelen met de muis. Hoe lief ik mijn haarballen ook vind, grenzen moeten er zijn en hoewel ik niet op een muis zat te wachten, koos ik op dat moment partij voor de muis. Dat gebeurt dan in de vorm van ongeëmancipeerd gillen naar L. die de muis moest redden en de haarballen tot de orde moest roepen. En dat allemaal op een werkdag vóór half zeven 's ochtends. Daarna van alles van zijn plek gehaald om maar te kijken of er niet ergens een muizennest zat. Niets gevonden.Nu dit. Ik heb hier helemaal geen zin in! Dit moet allemaal maar gebeuren als ik op mijn werk zit en L. alle tijd van de wereld heeft. Die kan dan dapper ten strijde trekken tegen ongewenste huisdieren. Schoonmaken heb ik dus weer even gehad. Voor morgen maar weer wat anders verzinnen!

luiloggerland

Een echte luie zondag - die had ik al in tijden niet meer gehad. Meestal toch de dag dat ik weer zit te kijken naar een komende werkweek. Maar nu dus herfstvakantie! Geen wilde plannen. Of tamme plannen. Gewoon zien wat er komt of waar ik opeens zin in krijg. Vandaag eerst maar eens een stapel was weggewerkt - vond ik al zeer productief eigenlijk. Verder pantoffeltjes aan en lekker lezen. Zo kan ik kilometers lezen in vakanties, terwijl centimeters meer aan de orde zijn als ik reguliere werkweken heb. Regulier bestaat trouwens helemaal niet in onderwijsland, maar goed die vakanties wegen er wel lekker tegen op. Mij hoor je niet klagen. Over een paar dagen ga ik ongetwijfeld weer plannen maken. Tam en wild en alles er tussenin. Elke gedachte die nu in de buurt van een plan komt, wordt subiet naar later verwezen.

tijd

De twee dagen voor het weekend voelde ik me gebroken - te veel werk, nekspieren die opeens drastisch ingekort leken en zorgden voor een constante hoofdpijn. Dan heb je net vrijdag een excursie naar de diergaarde - kinderen gezellig en enthousiast, maar eigenlijk had ik het liefst in mijn bed blijven liggen. Dat laatste heb ik dan ook maar gedaan zodra ik weer thuis was. Gelukkig voelde ik me vandaag een stuk beter en besloot overmoedig om eens geld te gaan uitgeven. Op naar Den Haag, daar had ik zin in. Impulsieve ik. Het was langs mij heengegaan dat net vandaag aldaar de tramtunnel werd geopend, het halve centrum was onbereikbaar en ik ben toch al zo'n ster in 'rijden in drukke steden'. Met een diepe zucht in een parkeergarage beland en jawel, het is gelukt: geld uitgeven. Een warme winterjas, een paraplu (op mysterieuze wijze zijn L. en ik alle paraplu's kwijtgeraakt) een kek rokje en stoere panty's rijker, stapte ik door het drukke Den Haag. Lekker er even uit. Maar toen terug. Lopend vind ik altijd mijn weg wel, maar toen ik de garage uitkwam had ik geen idee waar heen te rijden. Voor mij moeten er nog bordjes uitgevonden worden. Maakt me niet uit hoor - via de wijken waar zo'n beetje al mijn leerlingen wonen (kleurrijk) zag ik opeens Rijswijk staan - dat maar aangehouden. De weg die ik herkende was echter afgezet en overal overvalwagens. Ik had toch keurig al mijn aankopen betaald. Van de radio werd ik ook niets wijzer. Nu net het nieuws gezien en het bleek om een gestaakte voetbalwedstrijd te gaan. Ik heb mijn weg gevonden. Ik ben bang dat die zogenaamde voetbalfans de weg helemaal kwijt zijn. In alle betekenissen want het schijnt nu nog onrustig te zijn rond dat Zuiderpark.

achteraf

Twee dagen geleden stormde het. Jawel, ik zat er middenin. Een storm binnen, gebeurt regelmatig - dan dwarrelen de leerlingen als woeste blaadjes door het gebouw - krijg je soms heel veel zin in een rustige herfstwandeling in een waterig zonnetje buiten. Maar goed, dat zat er dus niet in. Ik dwarrel wel mee hoor. Niet te woest want dan gaan ze om je heen nog woester dwarrelen en dat kan weer net even te veel zijn. Net toen ik even uit de wind wilde gaan zitten, stond er een moeder op de stoep. Op orkaankracht. Daar ging mijn koffiepauze. Moeder had een brief van mij gekregen over zoonlief en zat vol onbegrip over hoe wij zoonlief toch bekeken en valselijk beschuldigden van allerlei zaken die haar zoon noooooooooooit zou doen. Probeer maar eens duidelijk te maken dat respect niet in het woordje 'u' zit. Als eer het grootste goed blijkt te zijn en een kind van 17 als 'man in huis' wordt gezien, kom je dus nergens. Zelfs het grote opperhoofd van het circus zat er bij en keek ernaar. Orkanen zijn niet te stoppen dus laat maar razen. Heftig maar niet al te lang. Daarna denk je heel even 'poeh, dat was heftig' maar dan waai je weer leuk door de gangen, op naar de volgende depressie. K. was weer te laat. Ja, veel problemen, maar zo mist hij weer te veel. Bellen naar huis. Voice-mail. Volgende nummer. Afgesloten. Volgende nummer. Ha contact. Verbinding wordt verbroken. K. zelf aan de lijn gekregen. Had hoofdpijn, maar kwam toch. Te laat. Mijn idee: uren inhalen. Onverwachte explosie, kaboem. Beetje als een onweersklap. "Mijn moeder heeft toch gebeld, ik was naar de dokter". Nee, moeder had niet gebeld. Nieuwe afspraken maken: voortaan belt K. mij, niet ouders. Wel een briefje mee van de dokter. Volgende leerling: J. Huilen, huilen. Ruzie thuis. Wel steun van vriendin T. Kom je er vandaag achter dat T. veel grotere problemen heeft. Terwijl je dacht 'die leerling is probleemloos'. Of A. die gezien wordt als 'te makkelijk'. Kom je erachter dat er achter de goedlachse leerling een wereld aan verdriet zit door hele nare ervaringen in het verleden waar ze buiten school nog steeds ondersteuning voor krijgt. Ik was dus wel toe aan koffie. Zit je eindelijk, komt een chaoot van een collega naar je toe met een verzoek. Op zo'n moment is het wel makkelijk om nee te zeggen. Naast de storm had ik ook het gevoel dat het flink geregend had. Wilde dus alleen nog maar een kacheltje en bijkomen. Aan het einde van de dag mensen van Time Out op bezoek - ha denk je dan - dat heb nodig, een Time Out. Maar volgens mij zijn ze niet op verwaaide VMBO coördinatoren ingesteld. Gelukkig wel ietsiepietsie beter op te hard dwarrelende leerlingen!

roept u maar

Voel me opeens heel stoer - is me - met dank aan zeekomkommer - gelukt om dit log uit te breiden met een eenvoudige manier voor lezers om te reageren. Nee, u bent niet meer anoniem, maar u hoeft natuurlijk niet uw e-mailadres in te vullen of uw webpagina. Gewoon een (voor)naam is voldoende! Mag wel, hoeft niet. Barst maar los! Veel opbeurende opmerkingen zijn welkom, geloof me, u inspireert me.

in gedachten

Wat een energie vandaag. Helpt hoor om een keer niet als een maniak door te werken. In gedachten al op allerlei verre bestemmingen geweest. Ik schrijf namelijk graag en niet alleen hier! Zo zat een Argentijnse vriend al maanden te wachten op bericht van mij. Niet per e-mail want dat doen we ook, maar om de zoveel tijd een brief van een kantje of 12 dat gewoon ouderwets gepost wordt in zo'n rode brievenbus - gelukkig, ze staan er nog steeds. Mail is leuk hoor, maar een brief op de deurmat is als een cadeautje! Geen stress meer te begraven (zie gisteren) dus schrijven! Hele verhalen over alles wat mij zoal bezig houdt en het idee alleen al dat die brief naar de andere kant van de wereld zal reizen. Mooie postzegels erop en morgen op de bus! Ook nog even L. met het idee overdonderd om eind oktober naar Edinburgh te gaan. Wil al lang een keer naar die stad en we zouden dan ook naar een concert kunnen gaan. Van wie? Van Uriah Heep. Ik weet dat alle niet 40 plussers nu spontaan afhaken, maar goed dat kan mij niet deren. Vond hij wel een leuk plan totdat hij erachter kwam dat hij in dát weekend een optreden heeft. Maar gelukkig zei hij wel dat we sowieso maar eens wat moesten plannen om er even tussenuit te gaan - op een ander moment wel te verstaan dus de rest van de dag alleen maar zitten surfen van de ene naar de andere goedkope vluchtenmaatschappij - Malaga, Napels en andere zuidelijke plekjes spotgoedkoop te bereiken. Ook wel een ideetje als de koude echt toeslaat.... dan kan Edinburgh nog wel even wachten. Goed, ik ben dus in gedachten de hele aardkloot over geweest. De voorpret alleen al geeft me nog meer energie.

de tuin

Tja, nou gaat het wel weer. Vandaag echt lekker bijgekomen. Niet te moeilijk doen over alles wat er allemaal nog 'moet'(ik ben zo'n keiharde opdrachtgeefster aan mijzelf) maar gewoon lang uitslapen, beetje boodschappen, weer een beetje suf zijn en dan nog even naar buiten - hoppa, het onkruid te lijf en merken dat je dan een heleboel stress in de aarde begraaft. Hard nodig. Gisteren voelde ik me een zombie - allerlei ergernissen en zorgen over allerlei zaken, die ik toch niet op kan lossen. Dat mensen dat ook nog eens fijn inwrijven. Nee, je kan niet de hele wereld verbeteren en ja, je moet gewoon tevreden zijn met wat je doet. Soms heb ik gewoon zin om wild te stuiteren ja! Dan wil ik helemaal niet tevreden zijn - er is werk aan de winkel! Alles moet anders, beter en eerlijker. Ik heb geen zin in balans, rust en allerlei andere spirituele zaligheden. Het zal allemaal wel. Ik wil zo nu en dan boos zijn, keihard lachen en alle andere emoties heftig voelen. Dus ook janken. Ook niet alles kunnen verklaren of begrijpen. Dat is zo achterhaald - verwondering en vertwijfeling maken het leven ook spannend. Stel je voor zeg, alles kunnen verklaren. Geen pest aan. Natuurlijk sta ik er allemaal wel van tijd tot tijd bij stil - soms moet je even rustig doen want anders heb ik weer zo'n nacht dat ik denk lekker te gaan slapen en dan opeens wild wakker schrik en met bonzend hart denk 'sjeezus waar schrok ik nou zo van?'. Nou kan dat hart van mij wel wat hebben denk ik. Wordt het te gek dan is er gelukkig altijd wat te doen in de tuin. Kan ik naar hartelust mijn stress begraven.

geen zin

Dat heb je wel eens. Geen zin. Dus vandaag gewoon erg weinig uitgevoerd. Natuurlijk niet niks. Dat vind ik toch zo moeilijk. Boodschappen, mijn rug is weer mooi-rood-is-niet-lelijk door de fysiotherapeut en zelfs nog even in de tuin gewerkt. Zag L. zwoegen in de tuin en het mij te bekende schuldgevoel werd me te veel. Dan ga je dus ook even wat wegknippen en uit de grond rukken. Hoop wel op meer energie in het weekend zodat ik weer ouderwets wild om mij heen maaiend in de tuin tekeer kan gaan. Al te lang niet gedaan terwijl het toch zo lekker is. Goed, plannen dus. En nu dan toch een stukkie. Zou ik geen zin hebben omdat (bijna) niemand reageert? Ben ik gewoon aan het aandacht vragen? Zou heel goed kunnen, maar dat geef je natuurlijk niet toe. Beetje richtingloos. Maarrrrrr, morgen weer zat te doen dus laat ik maar blij zijn dat ik vandaag een beetje energie heb opgespaard.

lekker vol

Alles was vol - vrijdagavond (weer) naar Ahoy' - bomvol en een feest van licht en geluid na een volle werkweek. Als ik moet kiezen tussen Ahoy' dinsdag en Ahoy' vrijdag, kies ik toch voor vrijdag - dertig jaar vakmanschap van Rush is bijna niet te overtreffen! Intens tevreden naar huis, waar een volle wasmand gewoon vol bleef. Zaterdag vroeg op om met J. en L. in een volle trein naar een volle hoofdstad en een overvol Museumplein te gaan. Eindelijk weer eens een teken van solidariteit - niet dat de huidige regering onder de indruk was van deze massale volksbeweging. Nee, volgens de bestuurders worden de mensen volledig verkeerd voorgelicht door de vakbonden. Achterlijke regenten die niet bij hun volle verstand zijn! De mond vol hebben van normen en waarden maar in praktijk de plank volledig mis slaan. Door dat stel voel ik me niet voor vol aangezien en ik denk dat het gewone volk zal moeten volharden om de volksvertegenwoordigers te laten weten dat we het volkomen zat zijn. In een volle trein weer terug (en wat waren we blij dat we na een dag slenteren nu wel konden zitten) en daarna naar een bomvol café waar we voluit hebben gedanst tot in de kleine uurtjes. Volop genoten en vandaag dan maar eens de bomvolle schooltas omgekieperd en braaf de proefwerken nagekeken. Best veel voldoendes waardoor ik weer voldaan was.