opgeraapt

Vandaag mezelf eens flink opgeraapt. Hoppa, uit die dip en rap. Eerlijk is eerlijk: ik zal de komende dagen nog regelmatig vloeken, in afgrijzen naar de gruwelijke beelden kijken die op alle zenders langs rollen en tranen omhoog voelen komen. Maar niemand is er bij gebaat, dat ik alleen maar triest op die bank zit. Zelfs de poezen gaan me dan op een bepaald moment meewarig aankijken. Dat moet ik niet hebben! Voornemens zijn aan mij niet besteed, plannen wel. Altijd maar plannen. Vroeger was dat nog een graadje erger. Maar dat was zo dwingend, dat ik zelf verstrikt raakte in al die plannen. Niet goed. Dus een tandje lager, maar plannen maken is leuk! Vooral als je er een beetje bij kunt dagdromen. Zoals uitgebreid kokkerellen wat ik van te voren al helemaal in mijn hoofd doorloop. Voor morgen weer wilde plannen. Ook de atlas van de VS eens op gaan snorren, zodat ik routes kan gaan uitstippelen voor komend voorjaar. Stapels reisboeken binnen handbereik. Kilometers tellen. Surfen op het Internet voor leuke adresjes. Beetje met klei spelen als het even kan. Nu al gaan nadenken over wat te doen in de tuin zodra het even kan (dat heb je zodra het weer opeens zachter wordt). L. had het al over de IKEA. We hebben het namelijk al járen over het kopen van boekenkasten. En ik steeds maar boeken kopen. Nu komen de gitaren van L. in de knel. Dus toch maar eens langs de IKEA. En we willen ook gaan witten. En later ook verven. Kortom, me bezig houden met dingen die ik leuk vind. In mijn hoofd en in het echt. Op naar 2005.

stil

Verwarring. Geen antwoorden. Ik heb altijd al een beetje last van de eindejaarsdip. Donkere dagen, weer een jaar voorbij. Melancholie kan toeslaan. Ik kan de neiging hebben te veel terug te kijken en te veel te denken. Ik ben meestal wel goed in terugveren. Maar soms ook niet. Ik heb het al gehad over de ramp in Azië en dan hoor je weer dat er in Indonesië maar geen hulp op gang komt, terwijl daar de grootste klappen zijn gevallen. Even de frisse lucht in. Boodschappen halen. Bij thuiskomst vertelt L. vreselijk nieuws. Het betreft familie van aangetrouwde familie. Maar een paar keer gezien op verjaardagen, al weer lange tijd terug. Een spontane vrouw, H. Al vroeg haar moeder verloren. Ook te vroeg haar vader verloren. Eindelijk gelukkig met een leuke man en ruim 7 jaar geleden werden deze twee mensen ouders van een dochter. Vlak voor kerst ging H. met haar schoonmoeder naar een concert. Haar man zorgde voor hun dochter, die wat hangerig was. Griep dachten ze. Rustig aan doen, kopjes thee, veel slapen. Klagen over buikpijn. Terwijl H. in een volgepakt stadion zat, voelde haar dochtertje zich duizelig. Vader belde de dokter, die wel even langs zou komen op zijn ronde die kerstavond. Toen de dokter er was, is het meisje overleden. Zo maar. Bloedvergiftiging. Niets meer aan te doen. Verder nooit ziek geweest. Als donderslag bij heldere hemel. Ik stond vanavond in een rouwcentrum met L. Volgepakt. Je weet niets te zeggen. Allemaal huilende mensen. Onmacht en verdriet. Terug in de auto maar eens heel hard muziek gedraaid. Ik heb even geen woorden meer.

hooghartig

Toch typisch hoe mensen in elkaar zitten. Ook in logland wordt er sneller getypt dan nagedacht. Verschillende mensen ergeren zich enorm aan de hoeveelheid aandacht die gegeven wordt aan de toeristen die de ramp in Azië hebben meegemaakt. Ik durf echter met stelligheid te beweren dat ook voor die mensen die ramp een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Gaan we nu ook al regels opstellen hoe mensen horen te reageren als een ramp gebeurt? Ik vind dat nogal hooghartig. Als we uitgaan van de mensen die het overleefd hebben, is het natuurlijk erger voor de mensen die in het gebied wonen en dan met name de mensen die vreselijk arm zijn en niets meer hebben. De situatie van die mensen was vóór de ramp al slecht. Ze boften eigenlijk nog enorm met het feit dat die rijke Westerse toeristen naar hun land kwamen. Zo waren er in ieder geval nog inkomsten. Ja, waarom gaan al die Westerse toeristen daarheen? Prima weer, mooie stranden. Onderdanige mensen. Alles lekker goedkoop. De mensen die dan maar lukraak op hun log schrijven dat ze walgen van die toeristen, schrijven dat allemaal wel erg gemakkelijk. Waar gaan die heen op vakantie? Hebben ze al geld overgemaakt op giro 555? Kunnen ze er wel over oordelen als ze zelf nog nooit zo'n grote vorm van natuurgeweld hebben meegemaakt? Hoeveel geld hebben ze uitgegeven voor allerlei exquise kerstgerechten? Gaan ze nog flink wat geld uitgeven aan vuurwerk? Ik ben blij met de simpele zaken. Met Mike http://www.mikz.net/log/ is alles goed. Ik heb geld overgemaakt. Ik hoop dat de aandacht blijft. Wat dat betreft mogen de wereldverbeteraars nog blij zijn dat het gebeurde in een gebied waar veel toeristen zitten. Dat houdt in ieder geval de aandacht vast. Ik hoor immers weinig tot niets over de Afrikaanse landen die geraakt zijn. Bescheidenheid is mij soms ook vreemd. Dit soort gruwelijkheden doet mij echter nadenken. Eruit komen doe ik niet. Maar hard oordelen is te gemakkelijk en wordt al te vaak gedaan.

watertanden

Gelukkig, de collega van L. zat nog in het vliegtuig op weg naar Thailand toen de ramp zich voltrok. Maar elk uur zie je het dodental met een paar honderd verhoogd worden. Nou maar hopen dat er snel hulp geboden wordt en dat niet iedereen het weer 'vergeten' is over een week of zo. Giro 555. Iedereen kan wel een paar euro missen.
Vriendin en ex-collega J. kwam onverwacht aanwippen. Heeft net een paar weken vervangingswerk gedaan op een school en is nu tot eind januari baanloos. Maar voor J. is dat geen drama. Die heeft een week geleden nog een reis geboekt naar India. "Even een maandje er tussenuit". Op zoek naar tijgers en ervaringen. Ik juich het toe, de verhalen en dia's na afloop zijn om van te watertanden. Zelf ben ik vandaag niet verder gekomen dan het buurtwinkelcentrum. Kerstchocolade halve prijs. Was ook een leuke ervaring. En om van te watertanden. In deze periode kan ik niet huismusseriger zijn en dat bevalt heel goed. Ik sluit mijn ogen niet voor de wereld. Maar ik ben wel heel blij dat die boze buitenwereld buiten is en niet hier.

kerstwens

Vandaag bijzonder lang uitgeslapen. Na een volkomen luie eerste kerstdag. Dat een mens dan nog zo veel kan slapen. Ben er nog van onder de indruk. En dan opeens dat nieuws over die vreselijke aardbeving in Azië. L. had me eergisteren verteld dat een collega van hem 'lekker' een paar dagen naar Thailand ging. Hij vertrok op eerste kerstdag. Nu zaten we te dubben of ie er nou al wel of nog niet was toen die natuurramp zich voltrok. Hoe dan ook, hopen dat alles OK met hem is. Knoop in je maag. Gruwelijk, zo veel doden. Nog gruwelijker zijn de berichten die her en der op Internet rondzwerven, van mensen die menen dat God het zo gewild heeft, het einde der tijden en meer van die onzin. Kerst zie ik altijd als het begin van een nieuw seizoen. De dagen worden weer langer, de toekomst bevat mogelijkheden. Het hakt er in, zo'n ramp. Ben sowieso een vat vol van emoties (en echt alle die je je maar voor kunt stellen) rond deze tijd. Toch ga ik proberen om tegenwicht te vinden voor alle rampspoed. Hier schijnt de zon. Ik hoop dat de zon voor veel mensen meer zal gaan schijnen. Vooral voor hen die nu in het donker zitten.

mooi symbool

Bruisend! Die laatste schooldag voor de kerstvakantie. Eerst de adrenaline zien gieren door een stel 3e klassers op een kartbaan en afsluitend met een galabal voor de eindexamenkandidaten in stijl. Ik heb nog spierpijn van het dansen. Want ja, een gala. Daar horen hoge hakken bij. En dansen. En stralende leerlingen met outfits waar ik jaloers op was. De leerling van wie ik het nooit verwachtte vroeg me ten dans. Het meisje wat zo’n grote slabek kan hebben, straalde en zwierde. De stugge, stille jongen zag er opeens uit als een heer in een schitterend pak, maar bloosde nog wel als een jongen als hij complimentjes kreeg. Eigenlijk doodmoe, maar ik bleef dansen. Aan het eind stortten de collega’s en ik gezamenlijk even in. Collega F. nam de eigenwijze witte duif die steeds de school in waggelde even mee naar een rustig hoekje. Zo mak als een lammetje, voor zo ver dat op kan gaan voor een duif. Raar. Ook mooi. Zo’n witte duif net voor kerst. Die uit je hand at en helemaal niet onder de indruk was van een stel vermoeide docenten of dansende leerlingen. Zo’n witte duif tussen al die verschillende culturen, vond ik wel een mooi symbool voor het naderende jaar 2005. Ook een mooi teken voor een rustige, vredige vakantie waar ik nu heel erg van ga genieten.

dikke 'theemuts', klaar om te drogen. 

vulkaantjes en waxinelichtjes

Zo. Bijna alle boodschappen in huis. Mjammie, Appie had weer dezelfde wijn in de verkoop als verleden jaar, dus dat wordt een vrolijke kerst. L. en ik waren zo wijs om bijtijds ons in het winkelcentrum te storten. Tegen de tijd dat we weggingen, zagen we kuddes mensen aankomen met rood aangelopen hoofden. Hier en daar hoorden we al een grauw en een snauw tussen echtparen. Je vraagt je af of ze wél gezellig tegen elkaar doen als de ‘feestdagen’ aanbreken. Ook zo blij dat ik vandaag niet op school ben. Las net de mail. Het is vandaag bal geweest, maar dan niet in positieve zin. Dát is namelijk morgenavond en wil ik niet missen. Nee, zoals ik al eerder subtiel aangaf, dit jaar had de kerstvakantie een week eerder mogen beginnen. Nu is het nét iets te lang. Ik vond maandag al dat de leerlingen wat druk waren, dinsdag was het al bijna een vulkaanuitbarsting en nu is het dus bij een aantal echt tot een uitbarsting gekomen. Ik begreep van mijn baas dat ik morgenvroeg een aantal leerlingen kan verwachten die nu geschorst zijn. Hij wilde me de details besparen. Het is immers nu mijn ‘vrije’ dag. Meestal verricht ik bergen werk. Maar ik ben al post-uitbarsting. Ik doe even niets meer voor school. Behalve swingen morgenavond. Dat dan weer wel. Nog even vlammen morgen en dan breekt de periode aan van vlammetjes niet groter dan waxinelichtjes.

maandagmangelmolen exit

Het idee dat ik zo in dromenland kan stappen en zeker de komende twee maandagen NIET in de maandagmangelmolen zit doet een mens een boel goed. En morgen ga ik nog even als een rendier door het schoolgebouw, met tussendoor momenten waarop ik écht even sereen naar mijn vreselijke nepkerstboom staar en breng, desnoods onder dwang, de laatste kaartjes voor het galabal aan de m/v puber (ha! Ik loop mooi voor op collega F. met zijn HAVO/VWO afdeling met nu al 45 kaartjes verkocht). Die VMBO kids weten wel wat echte klasse is! Vervolgens zal ik bijna de hele woensdag besteden aan het zoeken naar leuke, doch haalbare recepten voor komend weekend en eindeloos dubben over welke indrukwekkende jurk ik aan zal doen donderdagavond. Nu nog even jingle all the way!

Alleen DEZE poes mag IN de boom! Begrepen? 

opluchting

De zondag kabbelt voort. Merkwaardig om om 9 uur al wakker te worden terwijl ik toch erg laat mijn mandje in kroop. Maar voelde me fit, dus er maar uit en me op mijn dooie gemak me met wat kleine werkzaamheden bezig gehouden. Wasje draaien, wat tijdschriften doornemen en even bij pa en ma langs. Die kwamen nu eindelijk aan de boom toe. Ma dirigeert terwijl pa de ene na de andere bal vakkundig in de boom haakt. Ballen waarvan sommige al meer dan 40 jaar oud. Toen ze nog inwoonden en een piepklein boompje hadden. Dat is nu wel even anders. Dat wordt geen TV meer kijken met die gigaboom die niet anders dan half voor het TV scherm staat. En u wilt niet wéten hoeveel dozen met ballen er zijn. Laat staan hoeveel dozen met materiaal voor kerststukjes. De halve kelder staat er 11 maanden van het jaar vol mee. Er is al aangekondigd dat komende week mijn coniferen voor de groenaanvoer gaan zorgen voor de kerststukjes. Mijn moeder is wel een kei in kerststukjes trouwens. Stukken beter dan de standaardtroep die her en der verkocht wordt. Eventjes schrok ik nog. “ja, ik dacht, ik heb het zo druk, laat die kerststukjes maar zitten dit jaar”. Hoho, ik houd er niet van als leuke dingen verplichtingen worden. Zoals, we moeten eerste kerstdag dit en tweede kerstdag dat. Of verplichte bijeenkomsten, verplicht op sjiek, verplicht cadeautjes en verplicht zus en zo eten. Maar er zijn dingen die moet je houden zoals ze zijn. Zoals mijn kerstukjes van ma. Gelukkig zei ze, “Ja ik zag zo veel dozen met spul voor stukjes dat ik er wel een paar ga maken”. Pff, wat een opluchting. Sommige tradities moeten in ere gehouden worden.

even niks

En nou wil ik even helemaal niks meer plannen. Gewoon niks. Lekker het weekend doortrutten op mijn gemak zonder veel poespas. Tuurlijk was het eigenlijk een beetje te druk de afgelopen week. Maar mooi dat ik dat niet hardop ga zeggen. Kijk wel uit. Woensdag geworsteld met een kerstboom. Vanaf dat moment ook bezig geweest met de poezen duidelijk te maken dat het niet de bedoeling is om de snoeren met kerstverlichting uit de boom te trekken. Ook hoeven we het waterbakje voor de poezen niet meer te vullen, want die boom staat ook in water en blijkbaar is dat veel praktischer voor die twee haarballen die hier inwonend zijn. Logisch. Donderdag was weer een doordenderdonderdag waardoor vrijdag mijn lichaam opeens zo iets had van ‘ho maar even’. Dus alles even in de laagste versnelling. Aangenaam. Ook besloten eens vroeg naar huis te gaan. Was heel hard nodig want met ogen op schoteltjes sukkelde ik naar huis om vervolgens mijn bed in te rollen. ’s Avonds wel naar Mostly Autumn. Een schitterend optreden van een band die zeer inspirerend is. Ze hebben ruim drie uur gespeeld en dat op zich is al een unicum tegenwoordig. Daardoor werd het wel weer erg laat dus ik zat ik een beetje wezenloos voor me uit te staren in de kappersstoel vanochtend. Ik had nou eenmaal de afspraak gemaakt en nu ben ik ook wel blij dat ik weer geweest ben, want nu stuitert mijn haar weer. Ha! Maar dan ook alleen mijn haar, want ik wil nu dus verder even niks. Tuurlijk zijn er altijd wel wat dingen die in mijn hoofd dwarrelen, maar daar doe ik op zijn vroegst morgen iets mee. Of niet.

de tokkies maar dan anders

De Nederlandsche Vereeniging voor Huisvrouwen? Die was toch opgeheven? Hmm, ik meende toch echt vanavond een delegatie te zijn tegengekomen van dit illustere gezelschap. Naar Ahoy’ getogen en wat bleek – de halve arena was ‘gereserveerd’ voor leden van de fanclub. Ja ho even, ik heb niet voor niets vele euries betaald om LIVE goed te kunnen zien. Horen doe je ze overal wel in dit veredelde sportpaleis, maar het oog wil ook wat niet waar. Eerst al een half uur getracht een kaartje kwijt te raken. L. had plotsklaps geen zin. Tegen je zin in gaan is geen optie maar helaas, helaas, er stonden geen drommen mensen in de vrieskou op zoek naar een goed kaartje. Bovendien waren er ook plenty zwarthandelaren, die ook hun kaartjes niet aan de (koude) straatstenen kwijt konden. Gelukkig uiteindelijk iemand gevonden die er (weinig) geld voor over had. Het is maar geld uiteindelijk. Goed, Ahoy’ in en ik was volop van plan om even helemaal los te gaan. Naar vóren dus, naar een plekje tussen de rockende massa. Ik weet me altijd wel overal tussendoor te wurmen. Niet op volle kracht duwen, nee, gewoon zo ‘beschaafd’ mogelijk me een goed plekje zien te bemachtigen. Na een minuut of tien me door de menigte te hebben bewogen, bleef ik stil staan. Perfect uitzicht op het podium, dus laat maar komen die hap. Opeens een boel getok om me heen. Tok! Wat ik wel niet dacht. Of ik niet minstens tien meter op kon schuiven. Tok! Of ik wel wist hoe asociaal ik was. Lieve help, wat een consternatie. Dames, dames, dit is een
ROCK-CON-CERT!!!. Een zwetende massa opeen gepakt in een betonnen bunker. Als je daar niet tegen kan, is het verstandig om een zitplaats te reserveren (zijn ook minder snel uitverkocht). Ik had echt het gevoel dat deze delegatie de verkeerde afslag had genomen. Vast op zoek naar de cursus ‘hoe maak ik een gezellig kerstukje in twee uur’. Tja, dan zaten ze niet goed. Het bleef maar tokken. Niet op ingaan, dacht ik nog. Heeft geen zin. Ze leken het helemaal uitgekiend te hebben. Als iedereen nou stil zou blijven staan, zouden ze het perfect kunnen zien allemaal. En ik verpestte het allemaal. Kom op zeg! Ik was eerst beleefd: ‘ja natuurlijk mag u dit asociaal vinden’. Maar na de zoveelste por in mijn zij, heb ik iets minder beleefd aangegeven dat‘ze het konden krijgen zoals ze het wilden hebben’. Poeh, poeh. Nou, nou. Het getok verstomde en werd gelukkig daarna volledig overstemd door het gitaargeweld waarvoor ik was gekomen. Beetje schor. Lekker meebrullen. Ik denk dat de kippen de volgende keer maar weer gewoon de Fimo klei uit de kast trekken met Frans Bauer op de achtergrond en een Senseootje binnen handbereik. Lijkt me veel beter voor hun bloeddruk. Aan het einde van het denderende spektakel, toen de massa in een deinende zee was veranderd, waren de kippen spoorloos. Zijn vast al op stok.

rustiek en onstuimig

Nou ik zou zo nog een dag, uh meerdere dagen, verlof kunnen gebruiken. Jawel, huize stuiterbal wordt langzaam omgetoverd in rustieke sferen. Me vandaag weer ongans gesjouwd aan allerlei kaarsen (ik zou zo een baantje in een kathedraal erbij kunnen doen) en mijn jacht naar een LANGE lichtslang met blauwe lampjes is succesvol verlopen. Immers, blauwe voordeur, blauwe kozijnen, dus blauwe lampjes zijn een must. Het hangt, het brandt. De kerstboom heeft de verkeersdrempels goed doorstaan en staat nu rustig in het schuurtje af te wachten. Ik ga woensdag dit groene gevaarte te lijf. Samen met L. want als er één ding is waar mijn rust subiet van verdwijnt dan zijn het wel snoertjes met kerstlampjes. Altijd in de knoop, snoertjes die op het moment dat ze in de boom hangen besluiten de geest te geven, snoertjes met lampjes waaromheen pegels zitten waar de pegels van naar beneden kletteren en dat wel twintig keer achtereen. Maar als die ***lampjes in de boom zitten, gaat de rest van een leien dakje. Er echt van genieten kan ik pas komend weekend. Deze week nog veel te veel te doen op het werk en vanavond het tweede concert van drie op rij. Zaterdag was het trouwens leuk bij Within Temptation. Die zangeres zou zo alle kerstballen stuk kunnen zingen. Een dijk van een stem, die de soms monotone muziekstijl zeker wist te doorbreken. Daarnaast was er een videoscherm met prachtige beelden die een sprookjesachtige sfeer opriepen. Vanavond is het waarschijnlijk gewoon flink knallen bij LIVE in Ahoy’. Ondanks de rust die ik probeer te creëren, is het soms nog erg onrustig in mijn hoofd. Ik hou het er maar op dat ik gewoon aan vakantie toe ben. Dat hoop ik dan maar. Misschien is het slim om eens na het werk te gaan uitwaaien langs het strand. Als het niet lukt met een brok rock, moet het lukken met een flinke winterstorm. Gek maar flinke onstuimigheid kan soms wonderen doen voor mijn innerlijke gemoedsrust.

rustgevend

Wat een rust vandaag. Er gebeurde weer zat, maar het voelde allemaal rustig. Vanochtend vroeg al besloten dat ik dat gevoel ging vasthouden. Een mens moet zich immers mentaal voorbereiden op een, schrik niet, driedaags weekend. Ik moet ook zeggen dat het erg rustgevend was om de ene laatkomer die zich eerder niet gemeld had, de aula te laten vegen en de andere laatkomer in te schakelen om mijn werkplek in zeer kitscherige kerstsferen om te toveren. Hij was al lang blij dat hij niet stil hoefde te zitten. Dus met lichtsnoeren, oude aftandse versiering en een foeilelijk uitklapkerstboompje de ruimte die collega F. en ik delen, ging S. de uitdaging aan. Natuurlijk bleek de helft van de lampjes kaduuk, maar dat kon de pret niet deren. Leerlingen die later voorbij liepen vonden het allemaal erg gezellig. Precies wat we nodig hebben die twee weken tot aan de kerstvakantie. Mij krijg je niet gek in december! Ongedwongen naar de vakantie stuiteren.

doe mij maar een portie rimpelingen

Winterweer zoals ik het wil – lekker fris, zonnetje erbij. Alleen dat schrappen ’s ochtends. Doe ik zo fanatiek dat zeker de hele straat wakker wordt. Dat is dan troostend. Tja, nooit gezegd dat ik géén sadistische neigingen heb. Blij dat er nog maar één dag te gaan is tot het weekend. Beetje moe van al het stuiteren. Gelukkig een lekker lang weekend, want maandag heb ik lekker een verlofdag om eens goed bij te tanken. Allemaal verwennerij op het programma wat mijn stemming ongetwijfeld goed zal doen. Zaterdag eerst maar eens naar de schoonheidsspecialiste – pure decadentie maar ik kan mijzelf goed wijs maken dat het pure noodzaak is. Ja kom op zeg, ’s avonds ga ik uit, zal er net zo’n spotlight verkeerd afgesteld zijn en sta je daar als afgeleefd onderwijsmens tussen mensen die de helft jonger zijn. Die rimpels moeten gewoon even weggemasseerd /gecamoufleerd worden of whatever. Bovendien is die ledigheid in zo’n behandelstoel zo zalig, dat al zou de schoonheidsspecialiste hard gillend weglopen, ik er nog zalig zou kunnen liggen soezelen. Ben trouwens heel benieuwd hoe ik het concert van Within Temptation ga vinden. Maandagavond naar LIVE dus waarschijnlijk ben ik de rest van de korte werkweek doof. Het zou helemaal mooi zijn als ik selectief doof kon zijn – doof voor collega’s die echt onredelijk zijn. Of niet één inspirerend woord weten uit te brengen terwijl ze toch echt de trekkers van de kar behoren te zijn volgens het boekje. Het boekje wat braaf elk jaar verschijnt met prachtige woorden erin, maar geen weerspiegeling van de werkelijkheid is. Dat je door die doofheid gewoon uiterst vriendelijk kan blijven glimlachen, zonder dat het enige moeite kost. Hoewel, nu ik alles nog hoor, is het ook wel zalig om mét vriendelijke glimlach haarfijn een sneer te geven tegenover incompetente mensen met een te hoog salaris. Daarna natuurlijk uitgebreid lachen met de wél-leuke collega’s! Door al die rimpelingen blijft het natuurlijk ook uitdagend! Net als ik.

maaldag

Bah. Vandaag was ene dag om over te slaan. Niets echt wereldschokkends hoor. Maar ik had een ‘maaldag’. Geen baaldag, geen maandag, maar een maaldag. Dat is waardeloos. Je gedachten gaan alleen maar naar negatieve zaken uit. Zaken uit het verleden, die al lang afgesloten moeten zijn, maar die uit de erkers van de gedachten kruipen. Veels te somber. Veel te ‘wat als’ en ‘stel dat’. Veels te onzinnig. Ik kan vreselijk rationeel zijn. Soms te volgens sommigen. Maar als die emoties op zo’n dag als vandaag de overhand krijgen, is het ook niet goed. Niemand die er verder wat aan merkt, alleen ik zelf heb er vreselijk veel last van. Knoop in mijn maag, vermoeidheid in mijn hoofd en als ik er te lang mee doorga, wordt het nog wentelen in zelfmedelijden. Als er iets niet helpt is het dat wel. Bah dus. Door het op te schrijven is het besluit ook gevallen. Hop, terug naar de erkers met die rare onzekerheidgevoelens en laat ik eens wat leuks gaan doen. Gelukkig genoeg leuke plannen in het vooruitzicht. Bij voorbeeld 3 concerten waar ik gewoon lekker los ga. Zeker weten!

een juf met een sjaal om op te vreten toch?  

marathon

Nog drie weken. Het was me een weekje wel. Maar ik zeur niet, het was afgelopen vrijdag top in Londen. Wat me wel elke keer weer opvalt: de meeste pubers van tegenwoordig hebben echt geen uithoudingsvermogen. Ik had natuurlijk ook een onmogelijk programma in elkaar gedraaid. Een soort Londense marathon (dat tempo) met in het parcours zo’n beetje alle hoogtepunten die je gezien moet hebben als je voor de eerste keer in Londen bent en daarnaast minstens twee dozijn winkels die je af moet om ook nog een souvenir of een kerstcadeautje te kopen. Ik was voorbereid – een tas met voer, een collega met chocolade die ze lief deelde, een groot kussen voor in de bus waar ik toch wel zeker drie uur tegen geslapen heb en dus was ik er klaar voor toen chauffeur Hans om zeven uur 's ochtends de bus leegde op Victoria Station. Elf uur voor de boeg. Genoeg te doen, genoeg te zien. Veertien zeer slaperige hoofden in mijn kielzog – op naar de Mac waar we massaal illegaal over de hekjes sprongen van de toiletten zodat we onbenauwd aan het parcours konden beginnen. Eerst in volle vaart met de ondergrondse naar de Tower, Tower Bridge, zoef de ondergrondse weer in en op naar de Big Ben, het Millennium Wheel en de Houses of Parliament. Vandaar naar de Royal Horse Guards, alwaar een leerlinge die kerels echt eng vond nadat er eentje onverwacht was gaan stampen en ze toch wel hevig twijfelde of ze niet aan zijn zwaard geregen zou worden. Ik heb er stiekem om gegniffeld. Precies de leerlinge die je even een toontje lager wil laten zingen…. Daarna de route door Green Park naar Buckingham Palace. Dom, dom, dom. Mijn hele schema liep in de war. Veertien leerlingen die allemaal subiet verliefd worden op de plaatselijke eekhoorns en vragen of ze eentje mee naar huis mogen nemen. Geen Prince William te zien tussen de berenmutsen dus door naar de koffie aan de andere kant van het park. Natuurlijk gelijk weer het tempo opgevoerd. Het werd nu tijd om ze los te laten op de winkels. Regent Street met Hamley’s, HET speelgoedpaleis, was weer een knaller, zoals ook Carnaby Street. Van alles werd ingeslagen – een tong piercing (yuk), kerststrings (dit ga ik niet uitleggen – het ‘joh juf koop er ook één’ heeft me niet doen bezwijken), voetbalschoenen, kitscherige bordjes en beeldjes, een kek roze hoedje, kortom het kon niet op. Ja, natuurlijk werd ik besmet en heb nu de schattigste sloffen denkbaar: lekker warm met op elk een schaapje als klein knuffeltje vastgemaakt. De poezen zijn de schok nog niet te boven. Ook ons vergaapt aan de belachelijk dure artikelen bij Harrods. Een leerling die daarna alleen nog maar kon uitbrengen ’60 pond voor een paraplu juf’. Gegeten bij een fastfood keten. Ik heb gelukkig een maag van schokbeton ook al kan ook ik niet ontkennen wel erg lang te hebben mogen nagenieten van deze ervaring. Te laat terug bij de bus. Maar ik weet zeker dat ik en mijn groep de meeste kilometers hebben afgelegd. De chocolade collega kreeg ze om 4 uur al niet meer vooruit. Ha, toen had ik nog twee uur te gaan. Om bonje te vermijden met chauffeur Hans (die wil iedereen echt te vriend houden) het laatste halve uur gerend. Van te voren deelde ik mijn ‘gang’ mee: “nu gaan we even in mijn tempo het laatste stuk doen, verzin maar iets om me bij te houden”. Creatief dat zijn ze. Spontaan werden de uiteinden van mijn jas vastgepakt en als een denderende rups door metrogangen en over straten, renden we naar de bus. Alwaar we gezamenlijk instortten. Maar als ze dan verzuchten ‘juf ik ben kapot maar we hebben wel álles gezien’, is mijn vermoeidheid in één klap weg. Hans denderde op zijn manier richting de tunnel. Natuurlijk op tijd. Eenmaal in België zei de chocolade-collega 'hee is dat de zon?' Leek me niet logisch om 11 uur 's avonds. Maar met gebrek aan slaap krijg je de prachtigste dialogen. Die maan was ook wel erg oranje. Kort daarna sukkelde iedereen in slaap. De leerlingen rolden de bus uit richting hun slaperige ouders die ze braaf opveegden. Kwart voor vier ’s nachts rolde ik in mijn mandje. Een marathon van 26 uur is een bijzondere ervaring. Ik doe het zo weer.

lichtpuntjes 

to sleep or not to sleep

Ik slaap normaal als een os. Heb ik van mijn vader. In tegenstelling tot mijn moeder die al kan verzuchten dat mijn vader ’s nachts te hard ademt en haar uit haar slaap houdt. Ik ga liggen, doe mijn ogen dicht en meestal ben ik binnen vijf minuten knock-out. Zo ook gisteren. Met ook nog eens het zalige idee dat ik uit mocht slapen, want ik hoefde pas om 11 uur bij de tandarts te zijn. Word ik om half 3 wakker. Misselijk. Duizelig. Kortom, helemaal niet leuk. Geen idee waar het vandaan kwam. Half uur op gezeten met een zielig gezicht. Was het de bak nasi die collega P. had gehaald? Oververmoeidheid? Een combinatie van die twee? Zo bedacht ik nog een aantal mogelijkheden, maar echt duidelijk werd het niet. Toch maar weer gaan slapen. Vandaag braaf alle medische afspraken nagelopen. Wel een voordeel van geradbraakt zijn: de tandarts vond ik opeens een stuk minder erg. Was nog verdoofd door het gebrek aan slaap. Aangezien het vandaag toch grijs en grauw was, verder te pas en te onpas mijn bed ingedoken en verder geslapen. Ik zal verdorie toch echt fit zijn als ik morgenavond met een bus vol pubers naar Londen reis. Ech wel. Ga zo maar weer even tukken en gelukkig mag ik morgen ook uitslapen dankzij de baas. Tussen alle slaapsessies in nog een fantastische sjaal gekocht met zoveel kleurtjes en rare vormen dat ik er weer een beetje vrolijk van werd. Maar vannacht graag weer gewoon slapen zoals altijd.