knipoog

Gekakel. Overal in school op alle niveaus. In mij is de rust terug. Ik hoor het wel, zie het wel en hoop nog wel. Gekakel op het plein. Zo’n dag waarop de leerlingen voor het laatst op school verschijnen, rapporten in ontvangst nemen, maar al lang weten of ze wel of niet een jaartje hogerop mogen. Chaos alom, elk jaar weer. Boekenlijsten die ingeleverd moeten worden. Niet of verkeerd ingevuld, administratieve dames met rode hoofden en stoomwolkjes uit oren. Maar liefst vier medewerkers die vastberaden zijn om elk ingeleverd boek pagina voor pagina te controleren en dat van ruim 1000 leerlingen verdeeld over 3 klokuren. Geloof me, 98% geslaagden is daar een makkie bij. Kortom, de eerste vakantiefile was een feit op het schoolplein waar ik stond. Dan sta je daar met een zak vol boeken die je alleen maar wilt afgeven, met een suf nummertje in je hand, beseffend dat je nog honderd wachtenden voor je hebt. Terwijl ze gewoon de zomervakantie in willen duiken. Neem dan een stel rijkelijk assertieve pubers. Zelfs na schooltijd proberen ze vindingrijk te zijn. Door met een zeer onschuldig gezicht doodgemoedereerd naar binnen te lopen alsof je al aan de beurt bent voor de grote boekeninspectie. Helaas, helaas. Een rood aangelopen J. denderde op ze af en liet ze op niet mis te verstane toon horen dat ze weer terug in de file moesten gaan staan. Terecht. Maar die toon. Assertief veranderde in agressief. Waarna J. mij liet weten dat ‘die’ en ‘die’ helemaal niets meer mochten inleveren. Ze hadden immers een grote mond gehad. En een vinger opgestoken naar een boekeninspectrice. De verkeerde vinger wel te verstaan. Het was immers geen klassensituatie waarbij een vinger nog geïnterpreteerd kon worden als een verzoek. Ze moesten hun boekenpakket maar opsturen. Diepere zucht. Ik heb al genoeg adrenaline verbruikt. Doodkalm zei ik dat ze natuurlijk moesten wachten, maar dat er geen sprake van was dat ze opgestuurd zouden worden. ‘Nou, we nemen ze gewoon niet aan’. ‘Ook niet van jou’. Haha, ze kent me! Ik vond de file langzamerhand gezellig. Volgend jaar is het schoolplein rookvrij. Nu pafte ik nog rustig een peukie weg. Het zonnetje brak zowaar door. Ondanks de steeds grotere donkere wolken die boven J. verschenen. Mijn kalmte wekte nog meer onrust op. J. zag mij staan en wist dat ik toch een keer het einde van de file zou bereiken. Collega T. brulde met luide toon de nummertjes op. Die heeft vanavond geen stem meer. Ik onderdrukte de neiging om heel hard BINGO te roepen. Toedelietoedelie. Telefoon. J. die binnen stond, mij strak aankeek door het raam en mij van alles probeerde duidelijk te maken. Het gekakel maar even gelaten voor wat het was. Haar stem klonk twee octaven hoger dan gebruikelijk. Het zweet stroomde langs haar verhitte gezicht. ‘Dit kon allemaal echt niet’. Ik had inmiddels begrepen dat K. zijn boekenpakket op slinkse wijze via een vriendje had laten inleveren. Voor hem was de kous af. Soms stook ik vuurtjes op. Nu maar even niet. Ik ben naar J. en de bevingerde vrouw toegelopen. Natuurlijk was het wangedrag. Natuurlijk waren ze boos. Maar natuurlijk kon dit allemaal heel simpel opgelost worden. Ferm werd mij toegebeten dat excuses van K. het minste waren. Natuurlijk. Ik naar K. Vrolijk huppelend kwam hij op me af. Ik kreeg een beetje een visioen van een reclame met puppy’s in de hoofdrol. Ik uitte mijn diepste zucht. Acteren is mij niet vreemd. ‘K.?’ ‘Ja?’ ‘Weet je nog dat je eerder in het jaar flink gestresst was en dat je zei dat je hoofd vol zat?’ Ja, dat wist K. zich nog goed te herinneren. ‘Mijn hoofd zit nu vol. Na grote euforie heb ik vervolgens met massa’s mensen bonje gehad. Wil je je excuses aanbieden zodat mijn hoofd weer wat leger wordt? Ik moet hier namelijk nog wel een paar dagen werken en nog meer ruzie met J. is niet mijn idee van lekker ontspannen’. Het was een uitleg die in één keer begrepen werd. Met ingehouden flair liep hij kalm naar binnen en luisterde naar de preek van de boekeninspectrice die hij over zich uitgestort kreeg. Liep vervolgens ook nog zonder instructies naar opgeblazen J. die nog na stond te hijgen van alle commotie. Gaf haar een vriendelijke handdruk om de vrede te bezegelen. 'Sorry hoor. Ja, dom van me'. En was eindelijk verlost van zijn boeken. De zon leek te knipogen.

dalen en toppen

Voordat de oplossing werd aangedragen, werd een nieuw wanidee gepresenteerd. Het doel dat ermee bereikt moet worden is noodzaak, maar de wijze waarop is toch minstens lachwekkend te noemen. De heren in de ivoren torentjes echter, zijn dodelijk serieus. Dit afgelopen schooljaar is een schijnapartheid ingevoerd. Als ik eerlijk ben, is een deel van de herschikking een verbetering. Maar het beoogde effect heeft het niet opgeleverd. Toch wordt er tergend aan vastgehouden, in de hoop dat het eens gaat werken. Leerlingen scheiden van elkaar in het gebouw. Op verschillende verdiepingen. Maar het gaat niet op voor een flink aantal vakken omdat er nu eenmaal vaklokalen zijn die vast op één bepaalde verdieping zitten. Ook in de pauzes gaat iedereen gemoedelijk met elkaar om. In de mediatheek zitten alle leerlingen door elkaar. Bij de bushalte staan ze samen. Leerlingen hebben het niet eens door. Logisch. Mensen zijn mensen. In mijn filosofie is het beter de overeenkomsten te benadrukken in plaats van de verschillen. Zo hebben vooral de bovenbouwleerlingen gezamenlijke excursies, gezamenlijke feesten, tegelijkertijd examens en tentamens. Maar nee, het is beter dat ik met iemand een kamer ga delen die de onderbouw ‘doet’. Leeftijdsverschillen, beheersmatige voordelen en persoonlijke voorkeuren worden wild als ondergeschikt bestempeld. Twee nieuwe mensen kunnen niet profiteren van de expertise van ervaren mensen, want de schijnapartheid moet doorgevoerd worden. Ik ging er gisteren letterlijk van smijten. Woest over de gigantische platen voor sommige koppen. Het was maar goed dat er die dag ook een personeelsuitje op stapel stond. Er gingen zo veel mensen mee, dat het gemakkelijk was de LEUKE mensen op te zoeken. In gedachten menig slecht plan en menig ondoordacht idee in een Utrechtse gracht gekieperd. Zonder plonzen. Soezelen aan het water. Lang zal ze leven zingen voor een topvrouw. Zelfs de ober deed mee met dikke zoenen voor de jarige en hopla een halve liter bier. Ik voelde de zon branden en zag die zon ook weer. Duwde de donkere wolken weg uit mijn gedachten. Lucht gekregen. Ook erkenning voor de belachelijk hoge werkdruk. Winst is wel geboekt. Vandaag was bekend wie de herkansingen hadden gehaald. Je hoopt, je duimt. Van de zes die een poging deden gaf ik maximaal drie een reële kans. Vijf. Vijf? VIJF!!!!! Dat wil zeggen dat 98% nu een diploma op zak heeft. Ik heb mensen fijn geknepen. Heb gezongen. En gehuppeld. Dat is werkelijkheid. Dat is waardevol. Daar leef ik voor. Ik denk dat ik een kamer met dakterras verdiend heb. Al moet ik twee verdiepingen naar beneden, ik heb de top al bereikt.

klein

Vandaag uiterst beheerst duidelijk gemaakt wat mij dwars zit. Waarom het mij dwars zit. Aandacht vragen voor een probleem dat opgelost moet worden, wil ik zoveel plezier houden in wat ik zo graag doe. Grenzen aangeven. Er werd geluisterd. Op een oplossing wacht ik. Nieuwsgierig maar ook vastberaden over wat ik wel en wat ik niet wil. Onwennig dat ik zo voor mijzelf moet opkomen. Wel beseffen dat dat nodig is. Spontaniteit die mij zo lief is, is even geketend. Cynisme is mij vreemd. Het ligt wel op de loer. Ik laat het niet toe. Zelfs niet wanneer onredelijkheid in alle openheid over me heen dendert. Zien dat de mannen die beter moeten weten, het gelaten laten gebeuren. Het raakt hen niet. Mijn goede bedoelingen worden vertrapt. De redelijkheid wordt wel door hen gepresenteerd. Onredelijkheid buigt. Verbazing blijft achter. Spontaniteit blijft geketend. Naïviteit legt zich ernaast. Ik weet wel dat ik dat bezit. Proberen iets goed te doen. Met de beste bedoelingen. Op persoonlijke titel. Uit eigen portemonnee. Als een mokerslag het retour krijgen en merken dat je op een grote hoop geveegd wordt. Terwijl ik me wel onderdeel van voel, maar meer nog een individu met goede bedoelingen. Het venijn raakte me. Ik begrijp wel hoe de ander mijn actie opvat. Maar even voel ik me het meisje dat niet mee mag spelen. Onzekerheid steekt de kop op. Waken dat ik de muur niet optrek. Ik voel me klein.

Arizona

Arizona dan. Eigenlijk maar weinig tijd doorgebracht. Negen jaar geleden de Grand Canyon gezien. Prachtig, indrukwekkend, maar toen al struikelend over hordes toeristen. Aangezien L. en ik niet de types zijn die ons vier dagen de rambam gaan lopen en dan ’s avonds ook nog eens ons in piepkleine tentjes wurmen, is de Grand Canyon dus te druk. Als we wel zulke types waren, is het wellicht nog de moeite waard. Bovendien zijn er nog vele andere canyons. Die zijn dan wel niet het grootst of bekendst, maar minstens net zo mooi of nog mooier. Minder commercieel ook. Wat we echter beslist weer wilden zien was Petrified Forest. Een nationaal park waar je verwacht dat de dino’s zo uit het niets verschijnen. Een vrij dor landschap maar wel met de prachtigste kleuren. Van helgrijs, intens purper en kobaltblauw tot diep rood. Rotsen en heuvels die deel uitmaken van de ‘geverfde woestijn’ zoals de Amerikanen het zelf hebben benoemd. Daartussen complete boomstammen en delen van boomstammen die versteend zijn. Magisch. Nog meer kleuren. In de loop der jaren zijn er tonnen versteend hout illegaal uit het park meegenomen. Iets dat, als men erachter komt, zwaar bestraft wordt. Het waaide die dag hard. Het was heet. Het enige wat je hoorde was het gieren van de wind. Tussen de kleuren door. Eerder hadden we Sedona weer bezocht. De rotsen zijn er mooi. Destijds was het al aan het vercommercialiseren. Het is immers volgens velen een punt waar aardse energiepunten elkaar raken. Kuddes vage new age types hebben zich er neergestort. Niet iets voor deze nuchtere droogkloot. Behalve voor de lachspieren dan. De mystiek is juist ver te zoeken op zulke plekken. Nee, dan Canyon de Chelly. Schitterend. Doordrenkt met Indiaanse mythen en zo zalig stil. Tegelijkertijd het gewone dagelijkse leven. Mensen die in onze ogen primitief wonen in een prachtige kloof die je de adem beneemt. Soms zijn er geen woorden voor mooie dingen. Je knijpt in elkaars hand en dat zegt dan alles.

lastig

Ik moet nu zo maar eens wat punten op papier gaan zetten. Een soort verdedigingsbetoog. Oud gedrag is moeilijk af te leren. Nee zeggen zit niet zo in mijn aard. Maar ik heb wel het een en ander geleerd door de jaren heen. Mensen die het hardst brullen dat ze het zoooooooo druk hebben, hebben alles prima voor elkaar. Die worden echt nooit overspannen. Ik ging altijd maar door. Lachend. Maar ik wil dat laatste vooral blijven doen. Dat betekent dat ik iets meer ruimte nodig heb komend jaar. Ik laat het niet gebeuren dat het huilen wordt. En van alle complimentjes krijg ik niet meer tijd. Omdat ik succes heb, heb ik zeker recht van spreken en recht om aangehoord te worden. Ik wil meer dan begrip. Ik wil tijd. Zodat ik de manier die ik zo belangrijk vind, kan blijven toepassen. Alles draait in mijn ogen om welgemeende aandacht. Ook al krijgen we niet de financiële middelen om betere zorg aan te bieden. Dan moeten we als mens maar in ieder geval de tijd hebben om te luisteren. En soms te redden wat er te redden valt, tussen alle zogenaamde professionals in. Zonder arrogantie kan ik dat stellen. Voorheen was ik altijd huiverig om zo voor mijzelf op mijn strepen te gaan staan. Ik regelde me suf voor iedereen, maar ik kon alles wel aan. Maar nu is het tijd dat ik eens aan mijzelf denk. Soms word ik lastig gevonden. Als ik nu niet mijn zin krijg, gaan ze pas echt merken wat lastig is. Ik ben het waard.

intens

Toen we nog zo vrolijk aan het reizen waren door in het Westen van de VS, hebben we de hoogste berg van de VS mogen zien, Mount Witney en zijn we daadwerkelijk op het laagste punt in de VS geweest, in Death Valley. Beiden waren echter hoogtepunten. De afgelopen week heb ik hoogtepunten en dieptepunten bereikt. Maar dan in emotionele zin. Het is al warm genoeg, dus ik laat dat dieptepunt even helemaal zitten. Met de energie die ik dit weekend bezig ben op te doen, kan ik dat wellicht komende week nog omzetten in redelijkheid en erkenning. Het hoogtepunt? Woensdagavond. Een zaal vol geslaagde kandidaten, voor de laatste keer toegesproken door hun mentoren en door mij. Ik was dan wel flink zenuwachtig, ik kon zien dat ook zij best gespannen waren. Op een positieve manier. Wat gaat ze zeggen? Zie ik er wel mooi genoeg uit? Stralende ouders die je maar blijven bedanken dat je het zo veel jaar hebt uitgehouden met hun kroost en tegelijkertijd apetrots dat hun zoon of dochter nu weer een stapje verder komt. En dan de twee jongens die ik had gestrikt om wederom hun podiumkunsten te vertonen. Zitten volgend jaar ook in het examenjaar. Twee middagen met tropische temperaturen oefenen voor mij. Teksten maken, beats zoeken, bewegingen coördineren. Ik heb ze woensdagmiddag mee uit eten genomen. Ze hebben zo hard gewerkt om er iets bijzonders van te maken en ademloos zat een volle zaal te luisteren. Een oorverdovend applaus. Kippenvel. Toen de geslaagden, hun ouders en vrienden en de twee kanjers die de avond tot iets bijzonders maakten, heb ik nog uren op het plein gehangen. Met een paar collega’s die misschien een idee hebben hoe ik me toen voelde. Ik tintelde na. Het is meer dan blij. Intens gelukkig. Zonder overdrijven.

zweten

Aangezien ik weer tot de werkenden behoor, nog maar even een klein stukje over de heen- en terugreis. En zo. Als ik eenmaal ga beginnen over het echte reisplezier, is mijn log vol voor je het weet. Kalmte kan ons redden, zeker bij deze temperaturen. Mij hoor je niet klagen hoor. Het was ver boven de dertig graden op mijn werkkamer, maar ik bleef vooral vrolijk zweten. Kan ook niet anders. Begin nu langzaam in een neurose te raken omdat ik overmorgen weer een zaal vol moet toespreken, maar troost me met de gedachte dat er eigenlijk niets mis kan gaan. Allemaal blije ex-leerlingen en ouders met een zorg minder. Bovendien houd ik ook wel een dosis spanning. Vandaag had ik even een gigantisch schuldgevoel. Vlak voordat ik lekker lui vertrok naar de joe-es-of-ee, had ik aan een paar derdeklassers gevraagd of ze een rap act wilden doen op mijn diploma-uitreiking. Daar zijn ze namelijk erg goed in. Niks plankenkoorts, gewoon staan en gaan. Vonden ze prima, dus lieve collega D. zou ze begeleiden zodat er ook daadwerkelijk wat van terecht kwam. Vorige week de twee kanjers gemaild met de vraag of ze vandaag even langs wilden komen, zodat ik ook een beetje een idee kreeg en om hun act heen mijn geleuter kon bouwen. Plan ik op de warmste dag van het jaar. Ik dacht dat ze liever op het Scheveningse strand zouden willen liggen. Nee hoor, twee uur waren ze er en ze waren niet weg te slaan. Nou waren ze de tekst kwijt die ze hadden gemaakt, maar geen paniek, er zou ‘gewoon’ een nieuwe tekst gemaakt worden. Nadat de conciërges en eigenlijk bijna al het andere personeel al lang hun tuinstoelen hadden opgezocht, stonden ze er nog. Ik heb de schoonmaker maar gevraagd of hij ze uiterlijk half zes de deur wilde wijzen…. Wat een overgave. Krijg ik het nog warmer van.
Maar ik dwaal af (dat kan ik heel goed). http://hansb.blogspot.com/ vroeg zich af wat er dan wel zo vriendelijk was in Philadelphia. Nou weinig. De digitale vingerafdrukken en de digitale foto waren een eitje. Immigratie viel dus mee. Weer zo’n suf groen kaartje in je paspoort en wel leuk, weer stempels. Maar dan moet je nog door de douane. Spontaan zag je hele massa’s mensen na urenlang in vliegtuigen te hebben opgevouwen gezeten, schoenen en laarzen uittrekken en alles wat zo’n metaaldetectorpoortje maar kan af doen laten gaan, werd afgedaan. De sfeer was zoals een varken zich zou voelen in een slachthuis. Daar gaan we dan. Ik ben er helemaal op ingesteld dat L. compleet doorgezaagd wordt over zijn bedoelingen zich buiten zijn landsgrenzen te begeven. Lang haar. Nederland. Drugs. Tuig. Maar nee, dit maal werd ik grondig gefouilleerd door een robuuste dame. Maar om nou gelijk te gaan strippen en in rodeostijl mijn beugel BH in zo’n plastic mandje te flikkeren, zal ook niet gewaardeerd worden. Denk ik. Ook al gaat daardoor soms een poortje af. Ik moet dan altijd vreselijk oppassen dat ik niet gelijk een lachstuip krijg. Voor je het weet sta je voorover gebogen en vergaat het lachen je. Ik hield me in. Ik ben dan ook weer zo vreselijk eigenwijs. Had twee, jawel, twee aanstekers op zak. Vreselijk illegaal. Wat je daar allemaal niet voor terroristische activiteiten mee kunt ontplooien. Je bent in de joe-es-of-ee eigenlijk al verdacht dat je rookt. Eentje is er in beslag genomen. Had ik al wel ruim zeven uur ik-weet-niet-wat uit kunnen halen boven de Atlantische Oceaan. Maar ik had er nog één. Hoewel ik geen last had van het niet-roken, wilde ik me, nu ik weer vaste grond onder mijn voeten had, wel aan mijn ongezonde verslaving overgeven. Ja, dat kon. Buiten. Maar dan had ik nogmaals een soort van massage gekregen. Dan maar niet. Volslagen absurd. Steeds meer Amerikanen die in steeds grotere auto’s gaan rijden, van het type asobak PC Hoofdstraat. Te belazerd om vijf minuten te lopen. Nee, dat levert geen schadelijke stoffen op. Goed, de tweede aansteker is ook weer in de handbagage mee terug naar huis gegaan. Ook was het troostend om te constateren dat L. het nog steeds heeft. Hij werd immers op Schiphol toegesnauwd. In het Engels! Met vier sloffen sigaretten (van mij) kon ik hem met mijn meest onschuldige gezicht redden. En mijn vier sloffen. Terwijl je er maar twee mocht meenemen. Koffers die op slot kunnen moesten we openlaten. Jawel, er is flink gespit. Ook voordat we aan de terugreis begonnen. Ik werd helemaal vrolijk van de gedachte dat een chagrijn van het type ‘welkom-in-Philly-en-wat mot-je-hier-eigenlijk?’ de onfrisse taak had zich te wurmen door onze stapels smerig wasgoed.

Nevada

Goed, belofte maakt schuld. Ruim 25 dagen in het wilde westen vertoefd. Dus moeten er ook wilde verhalen komen. U wilt niet weten hoeveel kilometers we hebben gereden. Houd het maar op heel veel. Maar hoe ontspannen. Op de cruisecontrole en gaan. We hebben vier staten doorkruist en omdat het zo warm was vandaag laat ik dan maar met Nevada beginnen. Eigenlijk kul want overal waar we kwamen was het bloedheet. Maar ik moet er even inkomen hoor. Terwijl ik vandaag in de tuin zat weg te drijven, kreeg ik heimwee. Naar de droge hitte van Nevada. Zo droog dat je haar al droog is zodra je de douche uitstapt. Je snapt niet dat daar nog hotelkamers zijn met föhn….De luchtvochtigheid is zo laag dat je overal een opdonder van krijgt. Maar dat kan heel spannend zijn. Zo sloegen de vonken tussen L. en mij soms letterlijk over. Elkaar een zoen geven was al spannend. Verder wordt er overal gegokt. Behalve door ons. We zijn en blijven eigenwijs. Tenminste, in de steden. Dat gokken. Want Nevada is vooral leeg. Erg leeg. We hebben overnacht in drie plaatsen. Veel meer zijn er niet. In Las Vegas begon en eindigde de reis. Ongelooflijk hoeveel miljarden dollars in die stad gepompt worden. Alles groter en mooier. Elk jaar wordt er wel weer een hotel annex casino gesloopt zodat er een mooiere variant kan verrijzen. Negen jaar geleden waren we er al en zeker de helft was gesloopt en vervangen door iets anders. Niet dat we daar de eerste dag al oog voor hadden. Wij waren namelijk gesloopt na de "vriendelijke" ontvangst in Philadelphia waar we de douane doorgingen. Met vertraging aangekomen in Las Vegas, wilden we alleen maar eten en naar bed. De dag erna zijn we als de sodemieter de woestijn ingereden. We eindigden die eerste dag in Laughlin, niet ver van Las Vegas vandaan. Ook een gokstad. Aangezien het noch vrijdag, noch zaterdag was, konden we voor een prikkie in een superdeluukse hotel overnachten. Die dag was het 44 graden. Celsius wel te verstaan. L. besloot hier liggend van bij te komen met de airco voluit op de hotelkamer. Ik stortte mij in het zwembad. De momenten dat we bij daglicht over straat liepen, zocht ik zelfs de schaduw op. Geloof me, dat is niet eerder gebeurd. Maar we zaten in het restaurant te bibberen. Zeker 25 graden kouder dan buiten. Of nog meer. Moet je nog snel eten als je een warme hap in gedachten had. O ja, we zitten in Amerika. Dan moet je dus gewoon een jasje mee als je gaat eten. Ook al is het 44 graden buiten. Hierna zijn we andere staten ingedoken. Eind mei kwamen we weer in Nevada. Het meest desolate stuk gereden ooit. We begrijpen nu ook waarom die snelweg de Extraterrestrial Highway wordt genoemd. Ruim 460 kilometer met op het lange middenstuk van wel 200 kilometer maar één dorpje onderweg. Waar je alleen kunt tanken. Verder wat caravans waar blijkbaar ook nog mensen wonen (wat DOEN ze daar?) en verder niets, helemaal niets. Je gaat vanzelf ruimteschepen zien op zo’n weg. We zijn stil gaan staan. Echt helemaal niets horen. Doof worden van de stilte. Wat een ervaring! In Tonopah hebben we overnacht. Grote bergen erts om een paar krakkemikkige gebouwen. Ooit werd er zilver gewonnen. Voorbije glorie, maar mooi wel een hotel met zwembad waar we even de woestijn van ons afspoelden. Nevada. De meesten denken alleen aan Las Vegas. Terwijl de stilte betoverend is. In mijn beleving meer dan alle lichtreclames bij elkaar.

later

Om mij heen verrijzen weer grote stapels papier. Nog geen week terug en het toetsenbord is met moeite te vinden. Ik laat het maar zo. Voorlopig. Mijn hoofd wil nog geen papier. Mijn hart al helemaal niet. Als ik schuin omhoog kijk zie ik een blauwe lucht. Die is van mij vandaag. Mijmer na over de reis die nu al weer lang geleden lijkt. Ik ga later vandaag maar eens wat tipjes oplichten over die reis. Wellicht leuk om te lezen. Of in ieder geval voor mij herbeleven. Visuele verwijzingen zullen volgen. Maar nu eerst de tuin in!

grijns

Het was maar goed dat ik eerst naar mijn smoelensmit was gegaan. Ik heb namelijk nu kramp in mijn kaken van de belachelijk grote grijns die gisteren vanaf één uur op mijn smoel vastgeplakt zat. Éénennegentig procent geslaagden, ofwel vierenzestig pubers in jubelstemming. En ik natuurlijk. Hier had ik echt niet over durven dromen. Vorig jaar beschouwde ik al als een achtste wereldwonder, maar nu weer zo’n hoog percentage geslaagden….Terwijl iedereen het hele jaar door riep dat deze groep wel liever was, maar zo zwak. Ha, mooi niet! Van de zes leerlingen die het niet gehaald hebben, heb ik goede hoop dat zeker drie het alsnog gaan halen. Als het goed is zijn die vanaf vandaag aan het buffelen. Nog heel even en de lawine begint weer te rollen. Jaarwerkprogramma’s die in elkaar gezet gaan worden voor het komende schooljaar en gaan zweten over de toespraak die ik moet gaan voorbereiden voor de diploma-uitreiking. Daarnaast nog duizend dingen. Minstens. Wat allemaal in hoog tempo afgewerkt moet worden. Prima. Ik ben er klaar voor.

klotsen

Toen ik en L. op vakantie waren, werden we regelmatig gemaild met de vraag of we alsjeblieft wat van het mooie zonnige weer mee konden nemen. Nou, bij deze dus. Hoewel wij van mening zijn dat het nog wat fris voelt. Maar ja, Nevada met meer dan 40 graden is ook geen tegenstander. Bovendien zouden we hier dan alleen maar lopen puffen omdat de luchtvochtigheid meestal zes keer zo hoog ligt. Een te hoog gehalte aan klotsende oksels. Dus is dit wel prima. L. had vandaag weer het gevoel op rijles te moeten. Na wekenlang automatisch gereden te hebben, sloeg nu de motor verschillende keren af. Kop-pe-len……Hij heeft te lijden onder de jetlag. Ik hups weer vrolijk rond. L. moet trouwens een afspraak maken met zijn smoelensmit. Jawel, ook in Nevada nam hij een enthousiaste hap uit een GRATIS chocolate-chip-cookie. Het verdween met vulling uit een kies in zijn binnenste. Geen last, geen pijn, dus doorgehobbeld. Ik had al voor de grote reis een afspraak gemaakt bij mijn tandarts. Morgen mag ik me daar verbijten zodat ik een Amerikaanse glimlach tevoorschijn kan toveren als ik morgen naar het schooltje rijd om de collega’s met taart te verblijden. Nou ben ik geen fan van die bezoekjes aan de tandarts. Maar het zal niet het spannendste moment zijn van de dag. Ik heb dus nog luxe verlof. Tot maandag. Maar geen tien paarden die mij morgen thuis kunnen houden. Ik heb niet voor niets die 4e klassers lopen opzwepen. Controleren. Stimuleren. Straffen. Ja, uh, ik ga er wel van uit dat de meeste slagen. Al heb ik morgen zeker de zelfde verschijnselen als L. als hij in het vliegtuig stapt. Knikkende knieën en klotsende oksels. Hoe warm of hoe koud het ook is. Vorig jaar was het eerste jaar dat ik als eindverantwoordelijke kon meemaken dat de lijsten binnen kwamen rollen. Wie was wel en wie was niet geslaagd. Van de 63 waren er maar 4 gezakt. Daar ga je als een malloot van grijnzen. Absoluut onverwacht. Ik durf nu geen voorspellingen te doen. Ga maar duimen. Dat ik niet als een boer met kiespijn sta te lachen. Dat er heel veel big smiles te zien zijn als de examenborrel wordt gehouden.

in mijn hoofd

Goed, het is dus 12 uur ’s middags. In mijn hoofd. En niet 9 uur ’s avonds zoals op de klok. Maar ik ga niet jetlaggerig doen. Hoewel, vanmiddag zag ik opeens de kamer rondtollen en ben toch maar even plat gegaan. Moest sowieso bijkomen van die rit over de A4 en de A13 nadat ik weken alleen maar LEGE wegen heb gezien tussen prairies, bossen, bergen en woestijnen. San Francisco dan niet meegerekend. Daar had ik wel weer even het onnavolgbare Nederlands snelwegsyndroom van samengeknepen billen en reuzel langs mijn rug. Verhalen? Te veel en wie weet verschijnt er hier zo nu en dan wel wat. En begin me niet over al dat geweld van die achterlijke Amerikanen. Wij hadden juist midden in de heetste woestijn van de VS een gesprek met Amerikanen die Bush zat waren en ons spontaan bij hen thuis uitnodigden als we weer in de VS kwamen. Konden we zo in hun 4x4 mee de echte ruige canyons in. Terwijl bij thuiskomst in Rotjeknor de voorruit van L.’s auto aan barrels was geslagen. Zo maar. Puur vandalisme en ook buren hadden de zelfde fijne ervaring gehad. Ik wilde bijna weer rechtsomkeer maken. Maar dat is relatief hoor. Ik ben gek op reizen maar met een draaiende wasmachine vol vuile onderbroeken, is het ook wel weer lekker op de eigen stek te zijn. Morgen mét schone onderbroek maar eens heel erg nagenieten van een zalige vakantie. Met gebak. Ja, je moet langzaam afkicken. Bovendien word ik weer een jaartje ouder. Op de kalender dan. Niet in mijn hoofd.