traagheid op maandag

Traagheid alom vandaag. Op de weg en in de hersenpannen van bepaalde collega's.
Morgen mag ik over een bepaald stukje ‘snel’weg nog maar 80. Het maakt me niet uit omdat ik negen van de tien keer niet boven de 60 kom. Beetje druk daar. Het stuk weg waar ik eerst 100, dan 120, dan weer 100 en vervolgens 80 mag op weg naar huis, was vandaag gewoon een groot parkeerterrein. Op het bekende knooppunt waar de wegen zich splitsen richting Hoek van Holland enerzijds en Utrecht/Dordrecht anderzijds, waren twee vrachtwagens gebotst. Nou, dan ben je klaar. Ik heb er vijf keer langer over gedaan dan normaal. In zijn één. Eenmaal bij het punt aangekomen (na anderhalf uur dus), mocht ik weer 80. Staat er ook zo’n leuke lichtkrant te knipperen op een politieauto. Moet je even lezen dus iedereen in de remmen. Met de mededeling of we door willen rijden. “Creëer geen kijkfile.” Duh. Daarna 100. Maar mooi dat ik dan opeens 130 wil rijden. Daar heb ik maar even aan toegegeven. Gelukkig had ik tijdens de grote polonaise op de A13 een doos vol Turks brood achterin staan. Een leerling wilde wel even boodschappen voor me doen na zijn lessen. Het knabbelen begon al bij de mentorenvergadering vanmiddag. Heb ik dus voortgezet in de file. Wat dat betreft had ik naar Parijs kunnen rijden. Ik kon een weeshuis te eten geven.
Wat ben ik trouwens blij met mijn kleurige leerlingen. Vandaag werd ik daar weer eens met mijn neus op gedrukt. Helemaal aan het einde van de dag stevig overleg op de zusterlocatie. Of een leerlinge daar les mag gaan volgen. Omdat ze het niveau in mijn afdeling niet aankan. We zijn eruit. Ik kan er wat mee. En als dan alles dat belangrijk is, gezegd is, zegt opeens iemand “heeft ze eigenlijk een hoofddoekje?” Tja, het is het blanke bastion. Dat willen ‘ze’ zo houden. Hoe naïef kun je zijn. Een bepaald postcodegebied is niet zo welkom. Wel bij mij. Graag zelfs. Het is dat ik verse Turkse broden had. Zonde om mee te meppen. Maar anders. Ik was nog nooit op de ‘parel’ van de drie scholen geweest. Nu dus de eerste keer. Wat mij betreft voorlopig de laatste keer. Ik houd toch meer van zwarte diamanten. Met of zonder hoofddoekje.

krószjelemósj ofwel wirwar

Nog geen half zes. En het wordt al donker. Terwijl het buiten wel zomers voelt. Rare tijden. Warrig. Komende week zal niet anders zijn. Het negeren van de kleine beestjes die begin afgelopen week een aanval op mij deden, is in mijn voordeel beslecht. Ha!
Hoe wervelend warrig de week ook mag worden, er lonkt van alles. Lichtjes in de duisternis. Ik ga kan stuiteren van hot naar her. Dwars door de wirwar heen.
Natuurlijk ook op school. De examenklas aan hun verstand peuteren dat van uitstel zakken komt. Even opporren. Derdeklassers pesten met nakomen omdat ze niet voor hun schriftelijk werk hebben geleerd en dus dan maar ‘bij mij’ komen leren. Verder porren dus. Een leerlinge geplaatst zien te krijgen op een zusterlocatie. Belachelijke tegenargumenten heb ik aangehoord, maar dat een welwillend kind een kans verdient, zeker als dat zelfde kind nog geen twee jaar terug haar vader dood vond omdat hij het niet meer zag zitten, is mijn sterke argument. Heftig porren dus. Horzelen. Maar ook het lieveheersbeestje komt weer even langs. Een moeder proberen te steunen die eindelijk de stap heeft genomen om weg te gaan bij haar man na jarenlange mishandeling. Hopen dat de kinderen door ons goed opgevangen kunnen worden. Door lichtjesfeest en suikerfeest zal de school steeds halfleeg zijn. Afscheid van een collega die met pensioen gaat. Maar die nog wel keihard gaat werken aan het fotojaarboek voor school. Ik mis hem nu al. Al die leegte, dat vind ik maar niks. Dus ik houd het komende week kort. Net als de dagen. Een dag eerder dan gebruikelijk mag ik gaan oetblaoze. Wat een fies! Lief en ik gaan vrijdag naar het Limburgse land. Waar ze niet praten over een horzel en een lieveheersbeestje maar een praam en een slevenhierepaerdje. Maar daar luister ik er niet naar. Daar ben ik dan om rastig te genete. Pure verwennerij. Ach, verteutele op zijn tied kan nooit kwaad.

soms een horzel, soms een lieveheersbeestje

Grom. Brom. Zoem. Zachtjes dan. Want de energie is nog weg. Ja, ik ben aan het winnen. Die griep komt echt niet. Maar ik moet nog wel even verder met modderworstelen. Dringende zaken die geen aandacht krijgen. Digitaal geschreeuwd en gebruld. Totale stilte. Dat merk ik toch vaker. Zodra het ‘lastig’ is, vallen er stiltes. Hoe weinig energie ik dan ook heb, ik kan dan nog altijd de energie vinden om horzelig te doen. Brommen. Even een vuurtje opstoken. Het lukt me nog steeds. Opeens worden er dan bobo’s nerveus. Krijg ik opeens wel mail. ‘Formeel vind ik dat je deze beslissing niet per e-mail kunt doen’. Terwijl ik helemaal niets beslis. Was dat maar zo. Zou een stuk minder omslachtig gaan. Maar wel horzelig een voorzet geef. Zodat er wel koppen bij elkaar gestoken moeten worden. Benepen bureaumannetjes die alsmaar doen of ze het druk hebben. Morgen ga ik kijken of ik weer hier en daar kan steken. Ik blijf wel om die hoofden zoemen. Bureaumannetjes doen namelijk alsof ze een heel dik pantser hebben en door niets geraakt kunnen worden. Maar horzels prikken er wel eens doorheen. Echt wel.
Maar daarna weer over naar de lieveheersbeestjes modus. Zacht geruststellend zoemen. Bijna geruisloos maar wel hoorbaar. Gisteren was opeens B. in tranen. De stoere Marokkaanse meid die lekker zelfverzekerd door het leven stapt. Toen ik haar net leerde kennen, kreeg ik de indruk dat ze arrogant was. Ook een stuiterbal vergist zich. De enige leerlinge in de examenklas zonder boeken. Vader die beweert dat hij er niets van snapt en dat hij echt alles betaald heeft. Je weet dat het niet zo is. Jaar in, jaar uit het zelfde liedje. Je weet dat de deurwaarders al ingeschakeld zijn. Zo’n meid kopieert zich suf, want ja, je moet toch leren. Stomme vader. Gisteren was de stoerheid weg. Dikke tranen. Plotsklaps was de vader van haar vriend overleden. Ze had het net gehoord. Een uur later zou ze een mondeling tentamen hebben. Even met haar gepraat en haar naar haar vriend gestuurd. Dat tentamen komt wel. Vandaag was ze er gewoon. Twee uur les, daar na een tussenuur. Dus dan weg afleiding, gedachtes die flitsen en weer tranen. Ze kwam even buurten. Even ontspannen zitten praten over alle oneerlijkheid in het leven. Dat huilen OK is. Beter dan niet huilen. Net als praten. Beter dan niet praten. Toen ze weer weg ging was het ‘bedankt juf’. Ze weet dat de deur altijd open staat. Zoemen is toch leuker dan brommen.

zwemmen in de modder

Ik kan allerlei vormen en vreemde wezens aan. Dat varieert van volwassenen tot pubers en zelfs de twee pluizenbollen hier in huis moeten het onderspit delven als het echt nodig is. Maar zodra ze niet meer met het oog te zien zijn, slaan ze genadeloos toe. Piepklein maar uiterst irritant. Vreten je energie weg. Opeens zere keel. Opeens lichte hoofdpijn. De wereld danst een beetje maar jij wil niet meedansen. Zweten zonder inspanning. Natuurlijk is er een offensief. Ha, ik vecht altijd terug. Hete thee met honing. Zakken vol met vrienden van de visserman. Ik zou zo orkaan Wilma kunnen imiteren met een forse ademstoot. Op tijd naar bed. Maar zelfs op hoge hakken voelt het aan als zwemmen in de modder. Het helpt dan ook niet echt als je een collega nodig hebt die je nog even verder in de modder douwt. Door alleen te kijken naar cijfers en woorden op papier en niet naar de mens en het verhaal erachter. Een leerlinge uit mijn afdeling zit duidelijk op de verkeerde plek. Er moet wat gebeuren. Overplaatsing naar een lager niveau moet. Met begeleiding en een aanmoedigend woord. Dat wordt morgen verder worstelen. Na deze week moet het moddergeworstel maar eens over zijn. Ik wil weer stuiteren. Daar heb je energie voor nodig. Dus ik ga nog even door met mijn offensief. Met als grande finale een weekend vol rust.

wastafelmysterie

Nou die weg is, ga ik er pas over nadenken. Die wastafel. Ik heb het nu dus over de eerste verdieping van het huis waar ik woon. Waarom, waarom, heb ik die wastafel daar ruim acht jaar laten hangen? Toen wij hier kwamen wonen, waren we in de zevende hemel. Het huis was precies wat we wilden. Grote tuin, mooie locatie en ruimte zat voor met zijn tweeën. Alleen alles, echt alles was grijs geverfd. Grijze muizen. Ja, die hadden er gewoond. Niet te gek doen, vooral meedraaien met alles wat de massa goed vindt en als het even kan daar mee pochen. Nee, dat gingen we even veranderen. De buitenkant is veranderd in knalblauw. Een Provençaal zou hier zo zijn tenten opslaan. Binnen wilde ik kleur. Blauw, oranje, kleur. Geen grijs. Alles aangepakt. Op die grijze wastafel na. Compleet met planchet. Ook grijs. In die kamer hadden we een grote kledingkast gezet. Groen. Op gele vloerbedekking. En aan de andere kant hing dus die wastafel. Ongebruikt. Grijs te wezen. En wij lieten hem hangen. Tja, de badkamer is er naast. Nou weet ik dat de vorige bewoners daar net een kinderkamer hadden gemaakt (ooit gehoord van een grijze kinderkamer?). Maar als de badkamer drie stappen verder is, waarom dan toch daar een wastafel ophangen? Overdreven. Onnodig. Onbegrijpelijk. En grijs. Hij was alleen aardig als alternatieve kattenmand. Nu is grijs verbannen naar de schuur. En kijken kleurige boekenruggen me aan door glazen Billy deurtjes. Een explosie van kleur. De kamer leek opeens opgelucht. Operatie 'grijs weg' is voltooid.

zandverstuivingen en lui op de bank

OK dan, nog een weekend te gaan voordat de ruk tussen herfstvakantie en kerstvakantie aanbreekt. Ik weet dat zo begin december de vermoeidheid gaat toeslaan – de pieken in onderwijsland…. Maar nu zit ik daar nog helemaal niet mee. Sterker, ik ben van plan het dit jaar keihard te gaan ontkennen. Wellicht helpt het!
Nu dus nog één weekend. Het laatste weekend van een vakantie is standaard een weekend waarin ik probeer alles te doen. Ontspannen en inspannen. Dingen afmaken en dingen laten voor wat ze zijn. Ik word er steeds beter in. Balans. Vroeger was zo'n laatste-weekend-van-een-vakantie een marathon. Proberen 48 uur in 24 uur te stoppen en met wallen waar ik over struikelde me maandagochtend het schoolplein over te slepen. Nee, nee, dat gebeurt niet meer.
Ik kijk in volle tevredenheid terug op dit weekje. Klusjesmannen besteld. Twee stuks. Grootse plannen. Die heb ik vaak hoor. Maar het is wel zo leuk als er ook wat gerealiseerd wordt. Vooral als je dan beseft dat je echt niet alles zelf hoeft te kunnen. Ga ik nog vrolijker stuiteren. In huize stuiterbal zijn de Billy’s/Billies verrezen. De deuren gaan er morgen aangehangen worden. Nogmaals werd duidelijk dat mijn wiskundig inzicht van boven en beneden, links en rechts, voor- en achterkant behoorlijk onderontwikkeld is. Zo’n kast in elkaar flansen is voor mij een marteling. Leve L. Die vloekt ook wel. Tuurlijk. Dat hoort erbij. Dat knippen ze er gewoon uit bij Eigen Huis en Tuin. Maar terwijl ik mistroostig nu nog boven Billy onderdelen had geweend, heeft L. ze nu in elkaar gezet. Morgen mag L. weer bepalen wat links, rechts, voor en achter is. Ik ben van de simpele. Ga boeken zeulen voor in Billy. Dat kan ik wel. En jawel, ook een boek gelezen. Ook op de bank gehangen. Echt wel. Maar ook woest in het zand gedanst in een Haagse kroeg met twee woeste dames. Eentje is een collega, de andere was een collega, maar beiden zijn dansmaatjes. Dwarrelen en shaken. Zalig. Nog een collega stond op een zandvrij podium de sterren van de hemel te spelen. Een zogenaamd tropisch feest. Vandaar dat zand. Echt praktisch als je wilt dansen. Maar dat deed ons woeste dames niet inbinden. Ha! Swingende nummers van zeker twintig jaar terug die we nog foutloos mee kunnen brullen (Boogie Wonderlèèèèhend) . Compleet met Tavares moves en zelfbewuste Chaka Khan blikken. Bijna aan het einde van de avond kwam er schuchter een jonge man naar ons toe. Heeft heul lang geleden van ons alle drie les gehad. Slik. De naam deed vaag een belletje rinkelen. Maar het bleef bij vaag geklingel. Hij keek lichtelijk geschokt. Hij zei het wel grappig te vinden ons zo te zien dansen. Waarop ik zei "ja, dat wist je toen nog niet van ons hè?" "Neuh, dat was nog een groot geheim", zei hij. Wij kunnen heel goed verbloemen dat we alle drie boven de veertig zijn. Kroegen hebben namelijk precies het juiste licht daarvoor.

misleidend

Jemig. Wat doe ik een boel. Als ik werk, kan ik gewoon zeggen ‘ik heb gewerkt’. Zat verhalen, maar gewoon. Voor mij dan. Maar nu houd ik me opeens bezig met allerlei andere zaken. Dat wordt maandag nog uitrusten. Hoe bedoel ik? Nou;
- boekenkasten gekocht (na eindeloos getrut bij het Zweedse warenhuis)
- hoofd breken over verwijderen wastafel zodat boekenkasten ook geplaatst kunnen worden (achterlijke plek voor een wastafel enniewee)
- vaatwasser besteld (begin november komt ie dan en ga ik de afwasborstel ritueel verbranden)
- morgen klusser bellen die superslim moet zijn als het komt op het inbouwen van een vaatwasser (duimt u mee?)
- zelfde klusser vragen of hij verstand heeft van houtrot (please!)
- zo ja, ook aangetast kozijn laten vervangen (hoera)
- zo nee, vloeken en volgende klusser bellen (zucht)
- planning gemaakt voor examenklas (Ja echt, dat moest nu echt. Is toch lullig als je in april erachter komt dat je nog drie maanden nodig hebt om ze goed voor te bereiden op hun examen)
- concertkaartjes gekocht voor twee concerten binnen één week (natuurlijk in december als ik er uit zie als 60 omdat dat altijd een piek is in drukte in onderwijsland en daarná nog eens schitteren op het Galabal. Ik hoop dat het een gemaskeerd bal wordt dit jaar. Schrikken die kinderen niet zo.)
- tandarts bezocht (wooh, wat zijn de tanden weer wit)
- fysiotherapeut bezocht (wooh, wat zijn de spieren weer soepel)
- twijfelen of de kapper nog toegevoegd moet worden aan dit lijstje bezoeken (daar blijf ik waarschijnlijk in hangen, maar kan er mee leven)
- twee boeken gekocht (kunnen mooi in die boekenkasten)
- rekeningen betaald (dat werd tijd)
- voortuin omgespit en bollen geplant
- in tuincentrum vaste planten met korting gescoord (en met grote verbazing gekeken naar het feit dat de kerstafdeling al in volle glorie klaar staat én dat er mensen zijn die daar nu al neuzen)
- Wereldmuseum bezocht (aanrader!) en besloten dat ik écht een keer naar Marokko wil reizen
- Weekendje Maastricht geboekt voor 4 t/m 6 november (jawel, ik heb verlof gekregen voor 4 november wanneer een bij voorbaat mislukte studiedag is ingeroosterd)
- Miep Kraak bui gehad (hoewel er nog zat te doen is)
Kortom, zalig zo’n weekje vakantie. Want zo voelt het nog steeds. Van alles waar ik eindelijk eens tijd voor heb. Allemaal anders-dan-anders. Dit nalezend besef ik dat het logje hiervoor nogal misleidend was. Maar echt, ik zal zeker nog tergend trage ochtenden inbouwen waarop ik suf naar de TV staar met een koppie koffie. Goed?

octopus in rust

Normaal ben ik er dol op om alles op topsnelheid te doen. Graag alles tegelijk, als een octopus met alle tentakels van alles en nog wat doen. Het tempo waar ik me prima bij me voel. Ik houd overzicht, heb het gevoel dat ik van alles kan beïnvloeden, bevecht tegenslagen en buig ze om. Maar in de eerste week van elke vakantie (en sommigen duren maar een week) is het anders. Tempo Stoffel. Octopus zonder tentakels. Ik zet mijn wekker. Maar luister er niet naar. Klim uit mijn bed en ga eerst ontbijten, krant lezen en kijken wat er nog op video staat. Ben zo drie uur verder. Goh, het is al middag. O ja, boodschappen. Niks georganiseerd. Zonder lijstje de supermarkt, of soms zelfs twee supermarkten, door. Zelfs in de tandartsstoel lag ik vanmiddag ontspannen. Nou, dat voelde toch tamelijk onbekend. Ben er nog een beetje beduusd van. Ontspannen is trouwens prima. Maar het moet ook niet vegeteren worden. Dus morgen wil ik er weer op uit. Beetje dwarrelen, licht stuiteren. Iemand enig idee hoe de tussenvorm tussen dwarrelen en stuiteren heet?

marrûkt

Ik was er één keer eerder vluchtig geweest. Dat was omdat ik iets te vroeg was voor een stagebezoek. Een stagebezoek aan een basisschool waar een derdeklasser ontdekte dat ze onderwijsassistente wilde worden. Om de hoek was de Haagse markt en terwijl er nog volop werd opgebouwd, liep ik er even rond. Maar een kwartiertje want de plicht riep. Vandaag wilde ik er met alle tijd van de wereld lopen. Net om de hoek was eerder deze week een inval geweest. In dezelfde straat van die lieve meid die geknipt zal zijn voor het onderwijs. Waar je samen dingen opbouwt. Waar volgens de heren politici, de wetshandhavers en de media ongure types wonen die onze samenleving willen aanvallen. Laat me maar naïef zijn. Ik heb geen zin om mijn hoofd te breken over dit soort zaken. Ik doe niet mee aan de wereld van angst. Vandaag zag ik iedereen vreedzaam door elkaar scharrelen. In alle vormen, maten en kleuren. Ik scharrelde mee. Marokkanen met een onvervalste Haagse tongval. “Da’s dan 2 euries wijfie” en het laatste restantje zomer nam ik in de vorm van twee "doosies framboosûh" met me mee. Je wordt heel hebberig van die markt. Helaas was ik veel te vroeg voor het bijzondere Turkse brood dat alleen tijdens de Ramadan wordt gebakken. Dus ik moet er nog een keer heen. Op een later tijdstip. Geen straf.

gezwam

Vandaag viel het me op. Het dwarrelt buiten. Zonder twee keer na te denken, schakelde ik om. Van stuiteren naar dwarrelen. Zo dwarrelde ik door de tuin. Soms woest en soms ingehouden. Een paar keer dwarrelde ik neer op een tuinstoel in het zonnetje, net buiten het bereik van de oostenwind die stiekem toch opgestoken was. Niet dat ik daar bang voor ben hoor. Laat maar komen. Ik dwarrel gewoon mee. Morgen ga ik verder met buiten spelen. De wijde wereld in. Naast dwarrelen, ook snuiven. Snufje herfst. Lekker. Een paar dagen weinig met agenda’s te maken en al helemaal niks met schoolbellen die al of niet afgaan en wekkers die te vroeg afgaan. Zalig seizoen. Soms zit de wereld verstopt in nevel, soms schittert die zelfde wereld met intense kleuren. Soms is er de rust, soms raast de storm. Zwammen. Ben ik ook goed in. Herfst. Lijkt eigenlijk verdacht veel op mij.

hoofdzaken

Vakantie! Lekker een week andere dingen en daarna weer heel vrolijk verder. De afgelopen twee maanden zijn omgevlogen. Een goed teken. De sfeer is prima, er wordt veel gelachen en de ideeën borrelen op. Vandaag was ongeveer de helft van de leerlingen op excursie voor het vak biologie. Gisteren te overijverig aan een aantal schoolzaken doorgewerkt, maar geen tijd genomen om de les aan die halve groep voor te bereiden. Bij de koffie voor 8 uur riep ik vertwijfeld uit dat ik geen idee had wat ik moest doen met die les. Het heeft geen zin om een nieuw onderwerp te behandelen. De helft was er immers niet. Ze zitten al half met hun hoofd in de herfstvakantie en voor de tentamenweek erna had ik ook niets meer. Het punt was bereikt: “even niet zo intensief hoor”. Dat is helemaal geen probleem. Dan is het even tijd om bij te kletsen. Kijken wie er al weet wie bij wie wil in de groep voor de Londenreis die voor begin december staat gepland. Of er al kids zijn die al enig idee hebben wat ze daar willen doen of zien. Slap ouwehoeren. Zalig en soms zeer verhelderend. Zo was ik een tijdje terug zo vol van een presentatie van een jongerenproject, http://bouncing-on.blogspot.com/2005/10/opgepept.html Kom ik er vandaag achter dat mentorleerling N. ook regelmatig in dat jongerencentrum komt. Nooit gedacht. Niet dat dit geen wereldgozer is, juist wel. Maar het is wel een Marokkaan. Bleek ik me daar toch een bepaald vooroordeel te hebben. Ik had, zonder dat ik veel wist, het idee dat Marokkaanse jongeren daar niet of niet veel kwamen of meededen. Ik weet toch verdomd weinig. Toen ik weer vertrok die avond, kwam hij binnen. Maar hem niet gezien. N. is hartstikke actief. OK dan. Even een lesuurtje babbelen en je komt erachter dat ze nog leuker zijn. Zucht. Als ik aan het einde van het jaar afscheid moet nemen van dit stel eindexamenkandidaten weet ik niet of ik het droog kan houden. Of ik word een ouwe emotionele tuttenbol. Is ook heel goed mogelijk. K. was weer te laat. Zucht. Die was in ADHD stemming vandaag. Stuiterde nog harder dan ik. Weet inmiddels dat ik wel gevoelig ben voor een goede smoes. Mits met humor gebracht. Opeens was hij het lokaal ingeslopen. Met een grote grijns. “Ja kijk, ik heb twee hoofdkussens. En vannacht is één van die kussens weggelopen. Dus ja, toen ik wakker werd, heb ik dat kussen erbij gepakt en ook nog wat aandacht gegeven. Dus daarom ben ik nu wat later.” Duidelijk. Ik denk dat ik de komende week mijn hoofdkussen ook maar wat meer aandacht ga geven. Lijkt me een goed plan.

de humor ligt in school

Soms ben je met sommige collega’s wat minder gelukkig. Gebeurt. Kan er wellicht een keer een boek over schrijven als ik in een cynische bui terecht zou komen. Maar soms maken collega’s je ook echt blij. Kan het hier lekker kwijt. Collega’s die niet alleen zeggen hart voor kinderen te hebben, maar dat ook daadwerkelijk laten merken in hun handelen. Ook wel eens noodzakelijk hard zijn. Maar niet gemeen. Niet ondoordacht. Vaak kost dat met dat stel bij ons veel tijd. Veel energie. Eindeloos herhalen. Afspraken maken. Vinger aan de pols en oprecht belangstelling tonen. Kinderen zijn niet gek. Die merken dat en jij merkt dat weer aan hen. Dat is dan ook voor mij de kern dat ik dit urenvretende ‘baantje’ zo leuk blijf vinden. Merken dat er een echte band is tussen mensen. Tussen collega’s, tussen leerlingen en tussen collega’s en leerlingen. Één van de verbindingsdraadjes is een flinke dosis humor. Geloof me, ik had vandaag mijn handen vol aan allerlei onaangename zaken. Leerling onbeschoft, kort lontje en eruit gestuurd, leerling geschorst, leerlingen die verdorie een les missen omdat ze niet goed op teletekst hebben gekeken, een collega die een dag na het proefwerk ontdekt dat er wellicht een leerling gespiekt heeft maar alleen maar vaag blijft en je er dus niets mee kan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar de lachkriebels overheersten. Ervaren collega P. die geconfronteerd werd met 2VWO leerlingen die met het probleem worstelden een potloodpuntje te laten verschijnen aan hun passer. Ze kregen het advies vooral hard te blazen tussen de benen van de passer. Collega P. liep een uur later nog huilend van het lachen door school. Zo was er ook een dag dat de bel (het is geen bel, maar een zoemer, maar we noemen het de bel) een virusje scheen te hebben. In plaats van de ferme pwepppppppppppppp kwam er een zielig pwepje dat ook nog van toon varieerde. J. wist haar kinderen ervan te overtuigen dat pwepppppppppppppp buiten werking was en dat de afdelingsleider nu elk uur op een toetertje blies, maar daar nog niet zo goed in was. Zou u hem kennen, zou u ook geloven dat het waar zou kunnen zijn. Nieuwe collega P. die aan het begin van een les een leerlinge toestond iets uit een stellingkast te pakken. Veel rumoer, iedereen zocht nog zijn plek. Die leerlinge raakte per ongeluk de ernaast gelegen aan/uit schakelaar aan van de stereo. Het lokaal werd langzaam gevuld met Turkse klanken. P. dacht dat er een mededeling over de intercom kwam en verklaarde nog doodleuk ‘ik dacht er komt een aankondiging van een Turks feest of zo’. P. maande iedereen tot stilte. Er kwam wellicht een belangrijke mededeling. Iedereen stil en luisterend naar een Turks muziekje zonder mededeling. Aparte les aardrijkskunde toch? De leerlinge die dit allemaal veroorzaakte stond alleen maar met een rood hoofd in een hoekje en murmelde ‘ik deed het niet expres’. Een leerling aanspreken die door een collega was betrapt op het veelvuldig slaan met WC deuren. Gevraagd naar een verklaring, zei hij timide ‘ik was een beetje opgewonden’. En dan niet, ik herhaal, niet gaan bulderen van het lachen, maar gortdroog eruit weten te persen: “Volgens mij is dat toch niet de bedoeling, al helemaal niet tijdens de Ramadan”. Ik kijk uit naar nog een dagje met gelach en dan zalig een week rust. Moet even bijkomen hoor.

Engelse les

Één van de dingen waar ik het hele schooljaar tegen kan blijven knokken is ‘jassen uit’ in de les. Nou, dat is lichtelijk overdreven, maar feit is dat er een groep leerlingen is die het liefste op school in hun jas woont. Vandaag was het weer zo ver. Proefwerk Engels. “Kom op jongens, jassen uit”. N. deed er wel erg lang over. Hèhè. Uit die jas. Of dat nou zo’n goed idee was. Eronder een sweatshirt met een merknaam in kleine letters (status met Italiaanse merknamen is lauw) en in koeienletters “Will Fuck For Coke”. Ik kon het niet laten. “Meen je dan nou? Voor een colaatje?” Gniffel. Pubers. Hij had die zin echt niet nodig voor dat proefwerk. Maar daar ging het ook niet om. Duh.

even niks

Maar een heel klein beetje gewerkt voor de verandering. Verder de zondag voorbij laten drijven. Het kostte geen moeite om niet een proefwerk te herzien. Om niet alvast een steunles voor te bereiden. Ik was zelfs zo wijs om de ladingen papier op school te laten liggen. Voor het geval ik me niet kon bedwingen. Over zo’n zondag is dus heel weinig te vertellen. Maar stel dat u denkt ‘die rent altijd’. Nee dus. Echt niet. Vandaag niet. Morgen weer wel. Maar na zo’n relaxed weekend is dat helemaal niet erg. Welnee. Ik vind het maar een raar idee dat het over een week al weer herfstvakantie is. Niet erg hoor. Nee, duh, ik ben wel redelijk gek, maar een weekje vakantie vind ik echt wel lekker. Boekenkasten. Die staan nog steeds op de planning. Vaatwasser gaat dan ook eindelijk gekocht worden. Boeken kopen. Lekker lezen. In de tuin eens flink huishouden. Als ik zo mijn gedachten afga is die week zo om. Maar dat heb ik dus eigenlijk met alle weken. Zodra ik het gevoel heb dat het allemaal traag gaat, voel ik me niet goed. Dat zijn piekerweken. Die wil ik zo min mogelijk. Dus laat die tijd maar vliegen. Zo lang ik maar genoeg plannen en dromen heb. Heb ik nog nooit en tekort aan gehad, dus voorlopig maak ik me helemaal geen zorgen.

gouden grijns

Herfst met een gouden randje. ’s Ochtends de deur uit stappen en de kou voelen die in de flarden mist hangt. Natte auto’s omwikkeld door watten. Sprookjesachtige taferelen langs de volle snelwegen met gejaagde mensen. Rustig hangen de koeien in de lage wolken. De oranje verlichting maakt het landschap bijna surrealistisch. Zodra het licht wordt, vervaagt het mysterie en worden de kleuren van de herfst steeds zichtbaarder. Met de dag intenser. Ik vind het een zalig seizoen. Ik houd van mystiek, ik houd van intens. Één ding wist ik zeker. Ik wilde vandaag me niet alleen maar bezig houden met de gebruikelijke zaterdag sleur. Ofwel wassen, bodschappen doen en opruimen. Ik wilde het najaar proeven. Nevelig buiten maar helder in mijn hoofd. Wandelen. Buiten zijn. Besloten naar Vlaardingen te rijden, naar een voetbalveld. Daar speelde één van mijn mentorleerlingen een uitwedstrijd. Het is echt jaren geleden dat ik bij een voetbalveld in de buurt was. Hele oude herinneringen kwamen bovendrijven. Een broertje die fanatiek voetbalde, een vader die ging fluiten, voetbalkamp in Duitsland en ik mocht mee. Het was een ouderwets goed gevoel dat boven kwam drijven. Ja, er zaten een stel randdebielen op de tribune die erg hun best deden om de gastspelers te provoceren met hun gebral. Niet dat dat lukte. We deden net of ze in de laatste flarden mist oplosten. De zon brak door. De geur van nat gras. De warmte van de trainers en de ouders die zich de moeite getroosten om te kijken naar de inspanningen van hun kroost. Die alleen schreeuwen uit enthousiasme. Positief blijven ook als het even niet lekker loopt in de wedstrijd. In plat Haags de inspanningen analyseerden. Ik ging zowaar meedoen. De grijns die ik kreeg toen ik gespot werd deed de laatste restanten mist verdwijnen. Stralende dag verder.

vrij-dag

Wel druk maar gewoon goed behapbaar. Alles onder controle. Gewoon twee meldingen aan leerplicht, een huilende moeder die boos is op school, die zich zorgen maakt om haar zoon maar hem continu in de watten legt waardoor hij zo langzamerhand onuitstaanbaar verwend gedrag vertoont, bleke vastende leerlingen, niet-vastende leerlingen die opeens gemakkelijk aan de beurt komen in de kantine, twee lessen, leerling K. uit bed gebeld, leerling N. geschorst omdat hij tijdens de les Duits of wat daar voor door moet gaan de naam van leerlinge E. met pen opschreef op haar shirt die vervolgens huilend bij mij stond, telefoontje naar een opvangadres, telefoontje naar jeugdreclassering, namen doorgespeeld van leerlingen die in de op te richten feestcommissie willen plaatsnemen, corveeërs opgezweept, een onbegrijpelijk ‘rugzakformulier’ ingevuld en verstuurd, een aantal huiswerkbrieven verstuurd, in allerlei tussen-de-bedrijven-door gesprekken de mentoren bijgepraat en de rest. Gewoon, heel gewoon.
Bij collega W. was het echter bal. Nog voor de eerste pauze werden her en der pamfletten gesignaleerd met zeer kwetsende opmerkingen over de seksuele activiteit van leerlinge R. Duidelijk een ondoordachte actie van leerling A. die nog niet zo lang geleden kon pochen dat hij haar vriendje was. Was. Daar zit hem de kneep. Hij is namelijk gedumpt. Ze heeft nu een ander vriendje. Ook op school. A. voelt zich dus blijkbaar gekwetst maar zal dit nooit toegeven. A. die zo hanig is als het maar zijn kan en voldoet aan alle vooroordelen die men maar kan hebben over een bepaalde bevolkingsgroep uit Noord Afrika. Grote bek, lachen ten koste van anderen, maar zelf een rode waas krijgt als iemand hem een kunstje flikt. Alles achter de rug van anderen en vasthoudt aan het beeld dat jongens echt meer waard zijn. Natuurlijk ontkende A. alles in alle toonaarden. Het werd duidelijk dat er in de mediatheek gekopieerd was. Daar lopen standaard drie medewerkers die volgens mij op de één of andere manier familieconnecties hebben met Momfert de Mol. Het ging gonzen. Leerlingen zijn niet gek. Lockers waarvan het vermoeden bestond dat ze doorzocht zouden worden op pamfletten, werden geschoond. A. heeft namelijk zat vrienden. Collega R. liep met de beroemde rode vlekken in zijn nek tegen allerlei muren (en lockers) aan. Gisteren was hij nog op retraite, luxe lunchen aan de boulevard. Met één klap weer terug in de werkelijkheid van het rauwe schoolleven. Hoewel in twee lockers wel dubieuze zaken werden gevonden waarvoor de heertjes in ieder geval een flinke straf krijgen. Er kwam een tegenactie. Pamfletten waarop A. belachelijk werd gemaakt. Nu ken ik één collega die opeens de term zeepkisten rondslingert, dus wellicht heeft hij leerlingen geïnspireerd om overal een soort van speakers corners te creëren. De mentor van de leerlinge die beschimpt werd in de originele pamfletten maakte een opmerking. “Ze kon toch wel een beetje rekening houden met de gevoelens van A. Waarom hing ze zo aan/over/tegen dat nieuwe vriendje”. Pardon? Het was over. Uit. Niks rekening houden met. Ik reageerde op mijn bekende impulsieve wijze: “Al had ze tatoeages van alle jongens die ze ooit heeft gezoend op haar bovenarm staan. Moet ze toch zeker zelf weten”. Collega T. ving maar een flard op. Heb jij een “tattoe”? Ik schoot in de lach. Ja, joh tuurlijk, met alle namen van ex-lovers op mijn rug. Ik had weer een vrijdag om te zoenen. Ik wel.

gehoorgangen en wandelgangen

Ik ben niet vies van werken. Maar dat weet u al. Als er werk aan de winkel is, sta ik klaar. Geloof me, er is zat te doen. Vooral als iedereen zo langs elkaar blijft werken zoals momenteel gebeurt. In de wandelgangen worden allerlei zinnige kritische opmerkingen geplaatst. Die wandelgangen zijn overal. In de koffiehoek, in de gangen langs de lokalen, op het plein en ga zo maar door. Er wordt wat afgemaild, vergaderd en geBOT (Benen op Tafel - dit verzín je toch niet...) Maar toch. Een diep ravijn tussen de top en de werkvloer. Bruggen bouwen is een te groot project. Dan maar met een liaan slingeren over de kloof en er flinke Tarzan kreten bij slaken. Best mijn stijl. Ik ben keigoed in oerkreten. Toch zijn er mensen die Oost-Indisch doof zijn. Autochtoon, maar Oost-Indisch doof. Gisteren sijpelde er wat informatie door over workshops. Op een studiedag, die over een maand een feit is. Fluisterend verspreidde het nieuws zich. Kreten werden geslaakt. Maar de hoge bazen waren op retraite (dat woord alleen al zorgt voor rode vlekken in mijn nek). Dus ze hebben niets gehoord. Morgen zijn ze er weer. Waarschijnlijk met de uitstraling dat het allemaal weer zeer zinnig is geweest. Fijn. Maar nu graag aan het werk. Er is genoeg werk aan de winkel. Ik vermoed echter dat de oordopjes nog muurvast in de gehoorgangen zitten geperst. Misschien ga ik het wel à la Hints uitbeelden. Dat er eindelijk eens geluisterd moet worden. Dat overleg over de gecreëerde lagen heen zinnig is. En-dat-er-dan-wat-mee-gedáán moet worden. Ik krijg opeens de behoefte om een verlofdag aan te vragen. Op de studiedag of zo.

opgepept

Alsof ik uit coma kwam toen de wekker ging vanochtend. Geeneens vroeg, maar ik wilde ook niet in mijn nest blijven stinken de hele dag. Kwam maar langzaam op gang. De gebruikelijke zaken op de zogenaamd vrije woensdag. Lichtelijke dufheid heel de dag en dubben of ik nou wel vanavond naar Den Haag zou gaan. Wat was het geval? Via een collega kwam ik erachter dat J., een leerling die nu in zijn examenjaar zit, al voor de derde keer op rij naar Roemenië is geweest. Met een groep van nog zo’n veertien jongeren van Welzijn Scheveningen. Naar een piepklein dorpje waar Roma zigeuners in erbarmelijke omstandigheden leven. Ooit hebben jongeren zelf het idee aangedragen om daar heen te gaan. Naar armoede met een hoofdletter. Elke zomer meer dan een week lang gaat er een stel jongeren ploeteren om te helpen. Van te voren doen ze allerlei acties om geld in te zamelen, zoals autoruiten wassen voor een euro. Er zijn inmiddels wat stenen huisjes verrezen, er is nu een schooltje en dit jaar werd een voorraadschuur voor de winter gemetseld en een bruggetje over een stroompje gebouwd. Ondanks de tegenslagen van gejat bouwmateriaal, de bureaucratie en de niet-zigeurners die erg vijandig zijn naar deze vorm van hulpverlening. Vanavond was er een presentatie en kregen de deelnemers oorkondes. Toch maar naar Den Haag gezoefd. Ik heb gelijk weer energie. J. is gewoon een toffe knul. Ook zag ik D. Heeft ooit ook bij ons op school gezeten, werkt nu in de bouw en is ook vrijwilliger bij Welzijn Scheveningen. Top dus. De film die vertoond werd gaf een goed beeld van wat ze hebben gedaan en hoe het er is. Met een flinke dosis Haagse humor (dat taaltje is echt favoriet bij mij). Geeft een mens een goed gevoel om te zien dat er zo veel positivisme is. Om bevestigd te worden in het idee dat mensen wat voor elkaar over hebben. Daar moet je tijd voor maken. Dat zijn ze waard.

warm nest

Vandaag gingen mentor M. en ik langs bij H. H. wiens vader plotsklaps overleed. Ja, hij was al vijf jaar ziek, maar pas in de laatste week ging het opeens hard. Moeder had pas een jaar geleden aan H. verteld dat zijn vader flink ziek was. Eerder wilde ze de kinderen er niet mee belasten. Maar er bleef altijd hoop. Hoop op nieuwe behandelingen, hoop dat het beter zou gaan. Een fantastisch Turks gezin, warm naar elkaar, warm naar anderen. Een moeder die natuurlijk kapot is over het verlies van haar man. Maar weet dat ze verder moet, voor haar zelf en haar kinderen. H. die eerder uit Turkije terug kwam. De afleiding van school nodig had en heeft. Enorm gesteund wordt door zijn schoolvrienden en weet dat hij niet alleen staat. H. die de belofte aan zijn vader wil houden. Zijn school goed afmaken, verder leren. Zijn moeder vertelt hem keer op keer dat zijn vader lichamelijk er niet meer is, maar wel geestelijk. In je hart. Dat raak je nooit meer kwijt. M. en ik zaten voor we het wisten aan de thee, de baklava en andere lekkernijen. Openlijk werd er rustig gepraat over het ziekteproces en het overlijden. Een huis vol familie, waaronder drie ooms van H. Alle ooms hebben op de zelfde school gezeten als H. Net voor ik er kwam werken. Het was niet alleen verdrietig. Een familie met een oerkracht die ik zelden heb gezien. Zo vertelde moeder dat ze soms lachend bij de specialisten wegliepen, nadat er verre van opbeurend nieuws was gegeven. Onder het mom ‘huilen kan altijd nog, we moeten ervan maken, wat we ervan kunnen maken’. Moeder die eerder dan vader in Nederland was. Vloeiend Nederlands spreekt en destijds haar man naar taalles schopte, omdat je wel die taal nodig hebt, wil je hier wonen en werken. Ooms die uitgebreid vertellen over hun werk. Alllemaal bij de N.S. Collega M. vroeg verder en merkte op “Het is wel afwisselend, toch? Het rondje om de kerk is er immers niet meer meer bij.” Een oom die droog opmerkt: “Nee, ook geen rondje om de moskee”. Uiteindelijk hebben we eigenlijk vreselijk gelachen. Een andere oom die steeds weer de salontafel poetste. Waarop de moeder van H. opmerkte dat hij dat alleen voor haar deed, niet bij zijn eigen vrouw. Waarop de vrouw van oom in de keuken opmerkte dat dat waar was en dat er toch echt iets moest veranderen. Opgegaan in de warmte en weten dat het met de steun van deze mensen helemaal goed komt met H. We zijn maar een klein radertje. We doen ons best en gaan alles in het werk stellen om de droom van H., de belofte aan zijn vader, te verwezenlijken.

timmeren

Na de lichtelijk “panikeuse” reactie van de hoge heren, hebben ze nu wel in de gaten dat ik toch echt wel goede bedoelingen (en ideeën) heb. Maandag mag ik meehelpen spijkers met koppen slaan. Mijn hamer heb ik al klaar gelegd. Vrijdag? O ja, de dag dat we opeens niet hoefden te werken na 11 uur. Merkwaardig hoor. Ja, twee mannen zonder visie die opeens onder het mom van teambuilding een middag hadden georganiseerd. Georganiseerd? Nou, dat is te veel eer. Een bus reserveren en even de VVV inlopen om een kant en klaar pakket te kopen. Puzzeltocht met lunch en tussendoor ook nog koffie met gebak. Prima hoor, maar noem het gewoon een personeelsdagje en geen teambuilding. Ik vond het te decadent voor woorden. Schoolleiders die woorden gebruiken die de lading niet dekken. Collega’s die jaar in, jaar uit dezelfde fouten maken of steeds weer belangrijke zaken nalaten en duur doen over hun inzet, die nu een beetje door Leiden wandelen. De docent Nederlands die doorheeft dat er een term ‘kosten en baten’ bestaat en die vervolgens naar een andere collega gaat met de vraag ‘maar dan is het toch ook ‘ten baten van’? Dezelfde collega die vraagt of gedoucht en gedouchd allebei goed gerekend mag worden. Gelukkig zat die in groep A. Met collega T. Die mij nog moet vertellen wat betreffende collega heeft gedaan en gezegd. Soms heb ik namelijk het heimelijke (nu openlijke) genoegen om iemand in afwezigheid uit te lachen. Met dezelfde collega’s gebept met wie ik altijd al bep tussen de bedrijven door. De vrijheid die terecht werd benut om af te haken en in de kroeg te duiken. Niks opdrachten die je gezamenlijk moest oplossen, niks evaluatie, gewoon doodordinair een dagje weg. Ten koste van lessen. Terwijl er later in het jaar legitiem al een dagje uit is voor het personeel. Terwijl er nog een feestavond komt. Terwijl er wordt geklaagd over lesuitval. Wat heb ik geleerd? Leiden is een leuke stad waar ik echt nog een keer heen moet om te neuzen. Het zijn altijd dezelfde mensen die te laat komen. Één van de teambuildingsleiders (*nu verslik ik me toch bijna*) toonde zijn betrokkenheid door niet mee terug te gaan met de bus, want ja, hij woont in Leiden. Ik heb last van plaatsvervangende schaamte. De leerlingen kregen namelijk te horen dat we ene studiedag hadden. Nou, het rendement van deze les is niet hoog. Of was het doel “ontdek dat we locatiedirecteuren hebben zonder visie”? Tja. Het was droog, er was ruimte genoeg om ongegeneerd te roddelen en ik ging bijna fris het weekend in. Wat resulteerde in een grote aanval van koopwoede vandaag. Wild om me heen gemept in warenhuizen met zogenaamde stuntaanbiedingen. Eindelijk energie en tijd om wild met euries om me heen te gooien. Aanbieding of niet. Zit u stevig? Zwarte jeans, drie rokjes (kiezen kan ook zijn ‘ja hoor, alle drie’), twee paar stoere panties, wolkige laarzen, twee tops die overal bij passen (oh wat praktisch) en een wijnrode fluwelen blazer. Dat noemen ze nou afreageren waar je je ook nog goed bij voelt. Ga ik maandag wel weer hameren. Kijken of het eindelijk doordringt bij sommige ‘hoofden’ dat narcisme heerst. Het credo ‘we doen het echt heel goed maar het kan altijd beter natuurlijk’ geen zoden aan de dijk zet als er niet over nagedacht wordt hoe dat dan moet. Spijkers met koppen slaan? Ja, dat lijkt me een zinnige cursus voor een aantal mensen. De echt gezellige mensen die ook nog eens creatief zijn, doen dat namelijk in hun vrije tijd. Met passie. Met plezier. Onbetaald en vaak ondergewaardeerd. Maar met bezieling. Dat is helaas moeilijk aan te leren.