pauze

Nee, ik stop niet met loggen. Dat geneuzel over gebrek aan inspiratie. Of je er nog wel zin in hebt. Stop dan gewoon en ga daar niet nog eens een stukkie over pennen.
Ik ga wel met vakantie. Massa's leesvoer en een goede routekaart. Meer heb ik niet nodig. Nou ja. Wel wat meer, maar het is koortsig hier achter het beeldscherm. Half augustus gaan we vrolijk verder. Wie weet kunnen we dán wel weer over regen gaan loggen. Of over de vreselijk gematigde temperaturen. Dat lijkt me nou echt een uitdaging. Salut, ik ga even mijn Frans oefenen.

tijd

Weet je wel hoeveel tijd dat in beslag neemt? Een beetje de tuin sproeien. Poeh hee. Nog even en ik ga cactussen halen. En bananenbomen. En vetplanten. En palmbomen. En miereneters. Ik bedoel maar.

Franse puzzel

OK, ik heb nog drie dagen. Tijd zat. Maar eens de papieren doorkijken voor de besproken vakantieadressen. Alles betaald. Routebeschrijvingen zitten erbij. OK dan. Tweede adres. Aankomst tussen 16.00 uur en 18.00 uur. OK dan. Plus de mededeling dat we moeten laten weten hoe laat we komen. Uh. Tussen 16.00 uur en 18.00 uur. Toch? Ook leuk als er geen telefoonnummer bij staat. Van die dingen hè. Daar is het veel te warm voor. Zal wel een Franse Sudoku zijn.

drukte

Het alternatief voor pubers die door een schoolgebouw rennen: talloze libellen waarvan sommige in megaformaat, kikkers en nog steeds kikkervisjes in de vijver (dat doet maar in die vijver), bewust worden van alle vogelgeluiden om me heen, buurtpoezen die ernstig verstoord zijn in hun loopje nu ik opeens steeds in de tuin zit en bij het sproeien van de tuin opeens een woest hobbelend egeltje die niet gediend is van al die nattigheid. Hij/Zij stak nog net niet een middelvinger omhoog. Drukte alom dus. Maar wel een drukte waarbij ik het ene na het andere boek verslind. Samen met een perenijsje van tijd tot tijd.

omschakelen

OK dan. Eerste echte vakantiedag. Omschakelen heet dat. Nou ja, dat schrijf ik hier dan netjes op, maar mooi dat ik me er nog niet helemaal aan ga overgeven. Dat duurt nog zeker een week.
De afgelopen twee dagen leken al helemaal nergens meer op. Wel die werkkamer flink uitgemest. Puntjes op de i voor de eerste dagen van het nieuwe schooljaar. Bloedeloze vergaderingen en geen leerling meer te bekennen. Nog maar enkele leuke collega’s in het gebouw. Tijd dat de tent even dicht gaat.
Echt. Ik ga pas weer verder met het schooltje als ik terug ben van vakantie. Hoewel het wel wijs zou zijn om me ook thuis even door de bergen papier te werken en ook hier te besluiten massa’s weg te mikken, zodat het huis opeens stukken ruimer lijkt. Wie weet. Ik wil namelijk altijd te veel. Altijd. Da’s echt niet alleen binnen die schoolmuren. Welnee. Het afgelopen weekend in ieder geval woest door de tuin getornadood. Het park achter onze tuin is nu bezaaid met bamboestengels en gesnoeide takken. Egeltjes zijn euforisch. Ik kan zowaar weer door de tuin lopen. L. heeft besloten zijn verjaardag op drie dagen te vieren waarvan er twee komend weekend zijn. Verder wil ik nog brieven schrijven, bedenken wat er mee moet naar Frankrijk, boeken kopen die allen natuurlijk in een moordend tempo verzwolgen gaan worden. En meer. Het zou leuk zijn als er ook kaboutertjes kwamen. Kozijnen schilderen. Of zo. Ach, wie weet in augustus.
Maar vandaag heb ik me zonder moeite weten in te houden. Gewoon zitten in de tuin. Als inspirerend voorbeeld zat poezenkind Yasmin naast me. Beetje staren. Ik verhaar gelukkig minder dan zij. Maar verder was het een lichtend voorbeeld van geperfectioneerde onthaasting.

zucht

Het jaar is om. Nog twee dagen. Opruimen. Een paar zaken voor het nieuwe jaar op poten zetten. Langzaam gaan onthechten. Afscheid nemen van een turbulent schooljaar. Maar niet vergeten. Zeker, ik ben wel toe aan een dosis rust. Nu nog volop in de fase van omkijken en soms even zuchten. En dan weer zuchten.
Afgelopen maandag was de diploma-uitreiking. Het was een feestje. De tranen had ik al eerder laten lopen. Die avond hield ik het droog. Maar ja, ik ga ze missen. Een stel mensen die diepe indruk op me heeft gemaakt. Niet alleen op mij. Dat werd die avond heel duidelijk. Maandagmiddag was er nog iets bijzonders geregeld voor K. Dat is er zeker eentje die ik niet ga vergeten. Ik weet dat het contact zal blijven. Het plekje zit vast in mijn hart.
Ik had hem al voorbereid. “Je wordt gebeld door een DJ. Van dat ene radiostation. Zo laat. Houd je telefoon dus vrij. Ze willen je feliciteren met het behalen van je diploma. Wie weet kun je de CD wel noemen die je met schoolgenoten hebt gemaakt.”
Spannend. Ik zat dus bij de radio. Ouderwets met een cassettebandje want natuurlijk wilde ik het opnemen. Goed. Tape loopt. Gaat de telefoon. De DJ. Het leek hem wel leuk om ook mij in de uitzending te hebben. OK. Even kort duidelijk maken waarom ik zo blij ben voor K. Daarna wordt hij gebeld. Ik zeg hallo en zeg hem dat hij op de radio is. Totale verwarring bij K. “Maar jij belt me toch?” De DJ neemt het over.
- Ik heb begrepen dat je een grote fan bent van onze radiozender.
- Ja zeker.
- Gefeliciteerd met je diploma en vanavond diploma-uitreiking hè?
- Dank je wel en het wordt vanavond zeker een mooie avond.
- Ok, ik wil je best een pakketje opsturen maar dan moet je wel wat beloven. Ik heb namelijk het idee dat stuiterbal je gaat missen.
- Ja, maar ik ga haar ook missen.
- Maar dan moet je wel beloven dat je zo nu en dan even bij haar langs gaat.
- Dat doe ik zeker.
- Wat heb je nou aan stuiterbal gehad?
- Uh….
En toen volgde een hele opsomming. Waar ik een brok van in mijn keel kreeg. “Alles heeft ze gedaan om mij te zien slagen.” Het zit er weer. Dat brok. Natuurlijk weet ik wel dat ik hard gewerkt heb. Met overtuiging. Het spontaan horen van die woorden van K. zonder dat hem iets ingefluisterd werd is overweldigend. Het moment waarop ik me geen houding weet te geven. Blij dat ik alleen op mijn kamer zat. Ik riep nog vrolijk ‘tot straks’. Hij herhaalde het en erachter kwam nog ‘en echt bedankt hoor mevrouw voor alles’. Ik heb altijd even nodig om aan het concept zomervakantie te wennen. Nu helemaal. Maar goed dat ik over een kleine twee weken op vakantie ga. Nu nog even zuchten.

hete gleuf

Ja, ja. De hitte. Dé reden dat alles nu met enige vertraging hier verschijnt. Komt eigenlijk wel mooi uit. Heb ik nog wat te vertellen als ik straks vakantie heb. Want een logje schrijven over lui een boek lezen in de tuin is niet echt spectaculair. Ik heb woeste avonturen. Maar vakanties zijn over het algemeen minder woest. Voor de balans is dat wel aangenaam. Nu nog even woest doen. Nu het nog kan.
Ook vandaag. Meestal zijn recepties van belangrijke mensen die vertrekken saai. Niet de afscheidsreceptie van ons opperhoofd. De docentenband schitterde. Met eigûh geschrefûh tekstûh op de melodie van “Oh oh Den Haag”. Mijn sterren hadden ook een rap voor hem geschreven. Zij mochten eerst. Na twee speeches. Die ook altijd gegeven moeten worden. Maar bij de rappers brak de lach door. Niet te formeel. Hij kiest voor het grote geld. Maar hij zal iets missen. Dat werd vandaag nog even flink ingewreven.
Wel een gruwelijk gebrek aan slaap. Dus de hoofdreden dat ik maar op het schoolplein bleef staan was dat ik blij was dat ik even niets hoefde. P. stond naast me. Die is ook niet weg te slaan en verzucht nu al dat ze nog niet weet hoe ze de zes weken zonder al die leuke collega’s door moet komen. Opeens zegt ze. “Ja, ik kan niet weg. Mijn gleufje is te heet.” Ik zie u denken. Maar echt. Ze overdreef niet. De expert had het tegen haar gezegd. Ze had telefonisch om hulp gevraagd. Het scheen veel voor te komen vandaag. Overal overhitte gleuven. “Stond zeker de zon op?” kreeg ze te horen. Dat kon niet ontkend worden. Contactslot volop in de zon. Niet te starten. “Hoe krijg ik mijn gleufje nu weer koel?” had ze gevraagd. Ze kwamen er aan. De mannen in de gele autootjes. Experts in gleufverkoeling.

warmte

Het is lekker warm. Dat gevallen kabinet heeft zeker een goed zomergevoel bij me los gemaakt. De kilte die dan opeens verdreven is.
Vandaag ook maar eens vroeg naar huis gegaan voor de verandering. Komende week is ook al één groot feest. Diploma-uitreiking, lunchen met mentoren, afscheid rector mét leuk feestje, rapporten uitdelen, personeelsuitje.
Onverwacht te horen gekregen dat de derde klassen komend jaar niet uitpuilen zoals dit schooljaar maar superdeluuks klein gehouden zijn. Terwijl ik had verwacht dat ze van de drie klassen er wel weer twee van zouden maken. Moet nog wel even een mentorenbezetting-probleem zien op te lossen, maar kleine baas probeert te helpen. Het sfeertje onder de collega’s is super. Tuurlijk vinden we het vooruitzicht van vakantie zalig. Voor de meesten nog een week. Ik nog wat langer. De kinderen (de meeste dan!) worden gemist. Nu al. Dan ben je blij dat niet ik maar collega P. als eerste zegt dat ze het aan het einde van de vakantie altijd weer voelt kriebelen. Dat ze gewoon weer aan de slag wil met die pubers. Wat een opluchting. Dat je niet alleen die afwijking hebt.
Ik ga het goede gevoel even cultiveren dit weekend. Praatje bedenken. Roseetje erbij. Rosé er in, inspiratie er uit. Zoiets. Wat een zalig idee om me met allemaal warme gevoelens bezig te houden.