laat je tanden zien

Blauw. Blauw is in. En helemaal modern. Zo zijn er blauwe mannetjes die de theaterwereld veroveren. En je hebt blauwtand. Bluetooth. Als er nu gelijk lichtjes gaan branden, bent u stukken jonger of stukken intelligenter dan ik. Het zit op mijn nieuwe telefoon. Nou. Goh. Inmiddels een gefrustreerde poging verder. Je zou er draadloos bestanden mee kunnen uitwisselen. Ik had laatst foto’s gemaakt. Met de foon. Wilde ze op mijn computer zien. Ik kan dus veel willen, maar het wilde niet lukken. Ik vond het overigens al buitengewoon intelligent van mijzelf dat ik foto’s had kunnen maken met die foon. Maar dit terzijde.
Vandaag heb ik echter les gehad. Van mensen die minstens 25 jaar jonger zijn (slik). Ik moest namelijk mijn frustratie over mijn onkunde ventileren. Zag een leerling die ik de foon-foto’s wilde mailen. Blijkt dat gruwelijk ouderwets te zijn. Ts. Ik maar denken dat e-mail modern is. Ik loop onwijs achter joh. Ik kan het gewoon bloetoeten. Of zoiets. Spannend. Stap voor stap ging een wereld voor me open. Selecteer een foto. Schakel de blauwe tand in en laat deze zoekwerk verrichten. Magisch. Er kwamen allemaal namen in mijn scherm van telefoons om mij heen die ook bewapend zijn met blauwe tanden. Prompt verscheen de naam van de leerling in mijn scherm. Hekserij is het wat ik je brom. Selecteer de naam. Verzend met behulp van de blauwe tand (hoe komen ze op die naam!??) en binnen een tel of twee had de leerling mijn foto op zijn foon. Het kost niets. Om het te versturen. Nog zo groen als gras op het gebied van de blauwe tand.

de elementen

Er leek even storm op te steken gisteren. Vandaag gebulderd gelijk de donder buiten. Het maakte indruk. Flitsend drie dingen tegelijk doen alsof er geen zomervakantie is geweest. Zonnestralen plukken in de Haagse binnenstad. Een wolk voor de zon bij het bericht dat collega J. ons gaat verlaten in november. Een verfrissend briesje toen de kleine Turkse deugniet spontaan in “Zij gelooft in mij” uitbarstte pal voor het paleis. Hazes deed het niet beter. Ik hoop dat Bea het hoorde. Naar huis rijdend door woeste buien opgelicht door zonnestralen waardoor de regenbogen samen met al het vocht opspatten van het asfalt. Prachtdag.

starten maar

Stortbuien en je afvragen of je in een sloot of op asfalt rijdt.
De start van een vers jaar. Een speerpunt is ICT. Ik ken al twee bazen die zich kunnen gaan nascholen omdat ze de functie van de spatiebalk nog niet kennen. Heel grappig bij een PowerPoint presentatie.
Telefoontjes, telefoontjes. Samengevat weet ik nu dat de moeder van de broertjes B. heel krap zit. De moeder van M. wordt woensdag geopereerd en of M. drie dagen verlof kon krijgen. A. was er niet, maar had er gewoon moeten zijn, ofwel ik heb nu al een spijbelaar. Andere A. was gruwelijk ongesteld en moeder verontschuldigde zich dat ze haar niet ziek had gemeld. J. was er niet en geen één telefoonnummer klopt meer. B. kon vandaag niet komen want moest met zijn vader naar de huisarts omdat vader heel slecht Nederlands spreekt. Gelijk door hebben wie ik dit jaar mag ‘afknijpen’. Weer een paar leerlingen die geen boeken hebben. Een koffiezetapparaat dat overlijdt op de eerste drukke dag. Verder vooral gezelligheid troef. Leerlingen met hun verhalen. Collega's met uitgeruste koppies. De kop is er af.

warmte

Niks koukleumen, wat nou regen. Ts. Ik was zeker in een rare bui afgelopen donderdag. Het krioelde van de mensen. In alle kleuren, maten, leeftijden en niet te vergeten outfits. Helaas ben ik nog niet goed in het schaamteloos fotograferen van mensen.
Stralende zon. Opeens proefde ik een vleugje nazomer. Zonnebril op mijn neus. Maar ik bleek niet onherkenbaar. Tientallen malen ‘hoi juf!’. Zelfs van de ratjes die ik van school heb geschopt. En ik zag M. Drie jaar geleden mijn mentorleerling. Niemand is perfect. Hij zeker niet. In dat jaar had hij geprobeerd een toets te jatten. Tientallen gesprekken. Het was moeilijk in te schatten of mijn goede adviezen overkwamen. Of ik hem aan het denken kon zetten. Maar hij haalde zijn diploma. Ging daarna met zijn de hele vriendenclub naar het MBO. Waarom die keuze? Omdat al zijn vrienden erheen gingen. Kort na het behalen van zijn diploma, hoorde ik dat hij was opgepakt. Met al die fijne vrienden erbij. Vandaag bijgepraat. Ik floepte eruit dat het me meeviel dat ik hem op vrij op straat zag en gaf aan dat ik wist wat er was gebeurd. Ik zag dat hij zich schaamde. Hij gaf ook gelijk aan dat hij dat hij dat ver achter zich had gelaten. Ook van opleiding was veranderd. Niks handel. Hij was ook helemaal niet goed in rekenen. Blij om dat stukje openheid te zien dat ik maar zelden zag toen. Wat ouder, maar misschien ook wat wijzer. Bij het hoofdpodium kwam ik een hele horde dames van 4 VMBO tegen die me spontaan om mijn nek vielen.
Wat nou onbeleefd? Allemaal vroegen ze of ik een leuke vakantie had gehad. Allemaal vroegen ze of ik al weer aan het werk was. Allemaal beloofden ze om nog eens langs te komen op school. Ik kijk er nu al naar uit.

bui(t)en

Jawel, ik ben best zinnig bezig geweest vandaag. Maar het is niet alles. Leeg. Zonder leerlingen en met te weinig leuke collega’s. De werkelijke chaos begint maandag. Iedereen klaagt over het weer en ik denk dat ik ook maar eens een duit in het zakje ga doen. Ik zou het beste laarzen kunnen aantrekken, maar volhard in zomerse schoentjes waarin mijn tenen jammerlijk heen en weer bewegen met de illusie dat er weer bloed door gaat stromen. Leve de autoverwarming. Op school zal deze waarschijnlijk pas weer over weken en weken ingeschakeld worden.
De weersgoden lijken ons niet goed gezind. Ook niet na het weekend. Zo worden buitenactiviteiten straks overschaduwd door buienactiviteiten. Zondag heb ik ook al buiten plannen. Wellicht kan ik dan het zomerse schoeisel op de vrijmarkt verpatsen voor moonboots? Ik moet natuurlijk gaan kijken naar de leerlingen die vorig jaar een feestje bouwden op school en dat nu in hun eigen wijk gaan doen. Op het hoofdpodium wel te verstaan. Ik ga me daar trots staan koukleumen/genieten/trots zijn. Waarschijnlijk alle drie van de keuzemogelijkheden. Verder verkneukel ik me nu al met het idee dat ik van het weekend weer op wat voor mij prettigere tijden van onder mijn dekbed (belachelijk, het is augustus) verschijn. Láát in de ochtend dus. En als het regent, draai ik me gewoon nog een keer om.

onvoorspelbaar

Het zou voorspelbaar zijn. Loggen over de eerste werkdag van een kakelvers schooljaar. Waar deze week nog geen kinderen rondlopen, maar wel genoeg leidinggevenden die ook over van alles kakelden. Ik kakelde mee. Over een jaarplanning die maar op zich laat wachten. Mensen die nu al verzanden in details. Maar nee. Daar heb ik nog maanden de tijd voor. Als het echt herfst wordt, zal ik ongetwijfeld weer zo-nu-en-dan een klaagzang laten horen, hopend op veel meelevende reacties.
Maar wel graag afgewisseld met pret. Leuke dingen om naar uit te kijken. Het komt goed. Het wordt een leuke mix. Met verrassingen. Het is leuk om onvoorspelbaar te zijn. Zo had ik laatst een reactie op een stukje waardoor de onvoorspelbare modus werd aangewakkerd. Met als resultaat dat er vanmiddag twee leestekens rond holden in een kamer. U begrijpt er niets van, maar laat mij nou maar grijnzen.

her en der hangen

De afgelopen dagen was ik maar wat hangerig. Dat heb ik dan opeens aan het einde van een vakantie. Maar ja hoor. Vandaag het tegenovergestelde. Alle mappen klaar gemaakt zodat ik alles gemakkelijk kan terug vinden als het schooljaar weer los barst. OK. Dat is ook nog logisch. Nu alvast HOPEN met hoofdletters dat het de dagen ná het weekend droog is. Is wel zo leuk met introductieactiviteiten. Op het strand bijvoorbeeld…..
Maar goed. Ik stuiterde vandaag weer. Voor ik het wist had ik opeens een emmer in mijn hand. Liep vastberaden naar de eerste verdieping en stapte met een soepele beweging het raam uit. Krampachtig hield ik me vast aan het kozijn. In de andere hand een spons. De gevaren van het huisvrouwendom opzoeken.
We hebben een glazenwasser. Jawel. Voor boven. Maar al maanden doet ie alleen nog maar de voorkant. Watje. Aan de achterkant zit namelijk een schuin dakje tussen de schuifpui en de ramen van de eerste verdieping. En daar dorstte hij niet meer op. Al was het gortdroog. Zijn berggeitcapaciteiten waren zoek.
Vandaag moest ik die van mij testen. Nou zijn het maar drie raampjes hoor. Maar ze blinken weer. Ik rekte me uit. Ha. De dakgoot. Ook een manier om hangerig te zijn. Tussen zolder en eerste verdieping. Ik was uitgezeemd. Herinnerde me opeens dat tijdens de recente stortbuien het water wel erg gutste. Over de dakgoot heen dus. Eens voelen. Jawel, bakken vol bagger.
Als rasechte berggeit hupste ik langs de schoongewassen ramen en kletterde hopen blarenprut de tuin in. En takjes. En mosjes. De mosjes die dood van het dak waren gevallen tijdens de hittegolven. Hun lijkjes gooide ik met grote zwiepen de tuin in. Ja, ik had immers net de ramen gezeemd. Die liggen nu in grote hopen op mijn terras. Alsof reuzemollen het terras hebben ingepikt. Als trofeeën van mijn moedige escapades op het dak.
Alleen na afloop er achter komen dat het niet zo slim is om zo’n klusje te doen met een witte broek aan. Met mosjes in mijn haar. Zo charmant. Maar een gevaarlijke huisvrouw kan dat aan.

Belgen

Gevonden bij http://loesjes.web-log.nl/ dus nee, niet helemaal origineel. Maar ik heb zo gelachen. Dus kijk even naar http://eugeninformeert.microsite.be/ Die Belgen. "Maar wel uw eigen kwijl opkuisen". Geen Belgenmop, maar wel Belgenhumor.
Mijn nichtje studeert in België. Ik begrijp nu haar stralende lach nog beter. Het is dat ze met de auto naar Antwerpen rijdt. Ze had zo in het "huiswerk maken" fragment kunnen zitten. Probleemloos.

enthousiasme

Overmorgen mag ik weer aantreden. Anders dan in andere jaren, had ik niet officieel gehoord hoe laat ik werd verwacht. Ik kon me echter niet voorstellen dat er geen vergadering zou zijn met alle leidinggevenden.
Vandaag mocht mijn baas al weer. Ik heb maar even gemaild. ‘Weer weer om te werken’, mailde ik. ‘Het is altijd weer om te werken’, kreeg ik terug. Met twee (!!) uitroeptekens. Of hij heeft heel veel zin. Of hij heeft een vreselijke vakantie achter de rug. Ik hoop het eerste. Overmorgen zal ik het merken.

hum

De komende twee maanden.
In ieder geval overleg met de twee teams van mentoren. Dat is twee. Een bijeenkomst met bazen. Dat is drie. Vier met gesprekken met ouders en examenkandidaten om ze scherp te krijgen en goede contactlijntjes te leggen. Da’s 13 uur babbelen. Geen probleem. Een algemene informatiebijeenkomst over het examen. Dan zitten we nu aan acht. Avonden dus dat ik buitenshuis aan de bak moet de komende twee maanden. Het is onvermijdelijk, de pieken in onderwijsland. Ik heb nu nog energie. Nog wel.
Ik weet in ieder geval dat ik weer moet gaan sporten. Dat is even mezelf een rotschop verkopen, maar het werkt wel. Beetje fit voelen wordt wel noodzaak zo langzamerhand. Zeker als ik niet alleen wil werken. Franse pondjes wegrennen.
Ik ga niet als een zak aardappelen in die concertzalen staan. Drie concerten in één week. Precies gedrapeerd om de oudergesprekken. Mooi. Hoef ik geen noodgrepen te doen. L. is ook al roostervrij. Donderdag 5 oktober House of Lords (zegt u hoogstwaarschijnlijk niets en het is beslist een stuk minder belegen dat de Britse Eerste-Kamer-fossielen waar u wellicht associaties mee heeft), vrijdag 6 oktober een heel spektakel in Ahoy’ met Glenn Hughes, John Waite en Joyce Kennedy (‘fossielen’ met wereldstrotten) en zondag 8 oktober Y&T (snoeihard maar moooooooooooooi).
Helemaal in mijn hum. Hummmmmmmmmm. Wellicht is dat het enige dat ik nog hoor na 8 oktober.

het kan veel aardiger

Nee, het is echt de hoogste tijd dat ik me weer in het werkzame leven ga storten. Dan HOOR ik die vrouwen niet meer. In de supermarkt. Als ik namelijk werk, besteed ik namelijk maximaal 5 minuten in een supermarkt. Rennend door gangpaden vang ik dan het geweeklaag niet meer op. Hoe aardig de mensen toch zijn in het buitenland. Véél aardiger dan hier. “Daar kunnen wij nog wat van leren”. Nou. Niet zo raar hoor als het maandsalaris van de mensen die ze ontmoet hebben op hun verre bestemming meer is dan het wekelijkse zakgeld dat ze aan hun eigen kinders geven. Armoede maakt nederig. Veel Nederlanders zijn daar gek op. De dames zouden kunnen beginnen om alles hier wat meer te waarderen en zelf aardig te zijn voor de mensen om hen heen. Wie goed doet, goed ontmoet.

goede bui

Voor je het weet gaat het hier natuurlijk weer alleen maar over het schoolse leven en alle perikelen die daarmee samen hangen. Het begint wel al weer te kriebelen. Volgende week woensdag mag ik weer. Nog een paar dingetjes te doen voordat de hordes pubers mij en mijn collega´s weer platwalsen.
Om mee te beginnen nog even terugblikken op de laatste Franse week. De Ardeche. Nooit eerder geweest. Prachtig mooi gebied. Maar wel dolblij dat we ver van de drukke toeristische plaatsjes zaten. Files van Nederlandse auto´s richting de Super U! Alwaar moeders tegen vaders schreeuwde ´vennaavond maar karbonaaaaadjes Kees, lustuh de kinderen ook graag´ terwijl de kinderen door de paden stoven. Je herkent de Hollanders echt direct. Kuddes mensvolk onder de natuurlijke brug Pont d´Arc. Zo blij dat ik niet van kamperen houd.
Op de kleinste weggetjes kwamen we in ieder geval geen campers tegen. Of caravans. Ons uitzicht: zie hieronder. Het huis was op zijn Frans schoongemaakt en met name het kookdeel hebben we maar gelaten voor wat het was. De bejaarde eigenaresse heette ons welkom op slofjes met gaten erin. Ruimte. Rust. Zon. Extra langzaam gelezen. De twaalf boeken die ik had meegezeuld waren bijna ontoereikend. Bijna. De laatste kaartjes schrijven. Op de terugreis de eerste regen in een maand. Maar dan ook gelijk goed. Langs de tolwegen stond er soms op lichtkranten aangegeven ´orages violentes´ en prompt begon het dan nog harder te plenzen al of niet vergezeld met lichtflitsen. Alsof de Fransen wilden duidelijk maken dat het wel weer genoeg was geweest. Tja. Een duidelijker beeld van het einde van de vakantie is er niet. Van weldaad naar gewelddadig. De buien dan. Maar met mijn bui is weinig mis gelukkig.

de ruimte..... 

hemel voor ketters

Goh. Frankrijk is best groot. Dat besef je als je op ‘zwarte zaterdag’ van ergens in de buurt van Nice naar Carcassonne rijdt. Dik 500 km. Leve de airco in de auto. Ondanks de tropische temperaturen hielden we het hoofd koel. Het was een peulenschil. Op werkdagen rijd ik dagelijks op de A13 dus ik ben niet zo snel onder de indruk.
Op naar katharenland waar we ons als heuse heidenen helemaal thuis voelen. Geef mij maar zo’n berg stenen op een nog grotere rots. Jaren terug was ik al eens in het gebied, bomvol geschiedenis en natuurschoon. Nu met elke dag 35 graden en een zwembad voor het terras waar de druivenranken de gouden ploert temperden. Die druiven bleven hangen. Ze hingen dan ook best hoog. Maar dan nog. Die week begon het te waaien. En niet zo’n beetje ook. Geen kans op zweten en zelfs ingeklapte parasols met gietijzeren voet gingen regelmatig om. Regelmatig dachten we dat we een golfslagbad voor de deur hadden. Nog zeker vijf boeken verslonden. Zonder zandkorrels nu. Het strand was te ver en daarnaast zou je toch gezandstraald worden. We wapperden er vrolijk bruin en jazeker, ik moest die rotsen op. Eerst de vier ruïnes van Lastours. L. bleef lekker beneden. Gelukkig kon hij mijn gehijg en gesteun niet horen. Maar eenmaal boven was het de inspanning dubbel en dwars waard. Later in de week ook Puilaurens. Adembenemend mooi. Kijk maar een pietsie lager. Aan de buitenkant van wat eens een onneembaar bastion leek kon je ook kijken. Met windkracht 9 bijna 700 meter hoog staan én proberen om nog wat stoere plaatjes te schieten. Gelukkig maakt windkracht 9 veel herrie. Hoorde je mijn klapperende knieën niet. Ook nog even de neiging gehad om een Italiaanse vader van die rots af te duwen. Die liet daar doodleuk zijn kroost los rond hobbelen terwijl de dieptes lonkten. Helaas kan ik niet goed vloeken in het Italiaans. Bovendien, wat-de-fok. Ik was op vakantie. Even me niet bezig houden met onverantwoordelijke ouders dus. Laat maar stuiteren. Maar natuurlijk de perfecte balans met totaal ontspannen ook daar gevonden. Gewoon eindeloos op een terrasje in Carcassonne kijkend naar twee Franse mini Ivanhoes die elkaar met plastic zwaardjes, met ingebouwde lampjes en piepjes, galant te lijf gingen tussen de obers door die hen behendig wisten te ontwijken. Een glimlach. Heel even dacht ik na over het moment dat de stoere ridders thuis kwamen en de ouders gillend gek werden van de zeer irritante bliepjes die deze ‘wapens’ produceerden. De glimlach werd nog groter.
Platanen overal waar je keek. Wijngaarden, bloembakken vol geraniums en petunia’s. Écht blauwe luchten. Alsof ze extra waren ingekleurd voor ons. Peyrepertuse, Quéribus – de namen alleen al doen we weer smelten. Croissantjes met jam van reine-claudes samen met lachende koeien op de ontbijttafel. Hagedisjes die over witstenen muurtjes rennen. Witte of gele weggetjes met groene randjes. Zucht. Partir est mourir un peu. Of zo.

koene ridders 

heidens mooi 

paradijselijke inspanningen

Tijdens het doorlezen van een stapel kranten moest ik lachen. Klagen over de extreme hitte. Nu worden de last minutes al weer geboekt naar verre hete oorden. Ik kijk naar de foto’s van de mooie uitzichten met strakblauwe luchten. De wolkjes als ze er al zijn vrolijk wit als leuk contrast. Een onweersbui die niet langer dan een half uur duurde, voelde als een warme douche en werd weer vervangen door die strakblauwe luchten. Week één stond in het teken van complete luiheid. De grootste inspanning was wel om te besluiten of we iets simpels haalden uit de supermarkt of dat we uit eten gingen. Daar konden we soms wel drie uur over doen. Om te beslissen wat het werd. Als het dan de supermarkt werd, moesten we ook nog eens gaan kiezen. Maar standaard ging de cantaloupe meloen mee in de kar. En yoghurtjes.
Knetterheet zand onder je voeten dus vreemd hupsend de Middellandse Zee in elk half uur. Vier boeken verzwolgen met de zandkorrels tussen de pagina’s als bewijs. Lekkere roseetjes, geitenkaassalades en entrecotes roquefort. Barbecuen met een collega die stomtoevallig nog geen 15 km verderop vakantie vierde met zijn gezin.
Op de laatste avond toch nog even schrik. Bosbrand en wel vlakbij ons paradijsje. Stoere brandweermannen die in hordes onze berg op kwamen scheuren. Blusvliegtuigen en blushelikopters. Gelukkig viel het mee. Ons paradijsje is gespaard. Ik doe mijn ogen dicht en ben er weer. Hoop er weer een keer te komen.

even wennen

Zie je wel. Ik wist het. Je komt terug van vakantie en het is gewoon koud. Ts. Zeggen ze dat het vandaag nog een redelijk goede dag is. Nee hoor. Bergen was. Wolken. Stapels oninteressante post naast een enkele leuke ansichtkaart.
Klagen? Nee hoor, geen denken aan. Ik sudder nog even na van drie weken ongegeneerd lui zijn in zuid Frankrijk. Niks moeten, bergen leesvoer, voorzien van drank en spijzen en een overdosis aan zon en wind. Zucht. Ik moet weer even wennen hier.