heiig

Het kan bijna historisch genoemd worden. Niet, ik herhaal, niet naar ‘de zooi in de tas’ gekeken. Ofwel werk. Gewoon niet gedaan. Da’s helemaal niet gewoon voor mij. Het is even ongewoon. Ik word al moe als ik aan werk denk. Ik kan het natuurlijk niet laten om zo nu en dan op afstand te snuffelen. Wat lieve mails van een paar collega’s. Ik zie dat een collega stuiterbal wat heeft waargenomen. De kleine baas is onzichtbaar in het geheel. Wat dus een onderdeel van mijn thuis zitten is. Maar ik ga niets uitwerken. Niets voorbereiden. Niets, niets, niets. Volgende week zie ik wel verder.
Ik ben wiebelig. Voor het eerst in tijden eens naar mijn huisarts geweest. Even bijpraten, zalfje zus, verwijsbriefje zo. Hij merkte dat ik in ieder geval geen last had van mijn stem. “Niet zoals Frans Bauer”, aldus mijn spitse huisarts. Ik reageerde met de opmerking dat L. en ik smakelijk hadden gelachen om het dramatisch in tranen barstende volkszangertje. Mijn huisarts had ook smakelijk gelachen. Kijk, ik wist dat ik een kwaliteitshuisarts had. Bovendien minder files. Vast staan tussen Bauer fans is een straf. Voor mij dan.
Verder?
Een Zweedse draak gescoord die in een Italiaanse verpakking vanuit Nederland naar Canada gestuurd gaat worden.
Drie keer de ROTEB bellen omdat mijn papiercontainer niet geleegd wordt.
Afspraak maken bij de kapper.
Lenzencontrole.
Volgende week ga ik in de renovatie bij de schoonheidsspecialiste.
Plus de tandarts.
Ongegeneerd een DVD recorder en 2 DVD’s gekocht. Eentje is een muziek DVD dus die stond vanmiddag op 10 te blazen. De andere is een speelfilm die ik zo lui op de bank ga bekijken.
L. gaat morgen de open haard verven.
Ik ga morgen richting hei. Onvoorbereid het vervolg van mijn cursus induiken. Als ik het niet kan volgen, ga ik gewoon de hei op. Ik ben zelf nog een beetje heiig dus ik zit straks in een omgeving waar ik niet opval. Kijken of de mist zaterdag een beetje opgetrokken is.

leeghoofd

Ik kan het nog. Uitslapen.
Nadrukkelijk een dwangbevel gekregen van een collega om niets te doen voor school. “Of moet ik boos op je worden?” las ik vanochtend. Nee, niet boos worden.
Niet dat ik van plan was om me met werk bezig te houden. Maar met een uitgerust hoofd, moest ik natuurlijk wel even speuren op het wereldwijde web. We zaten in het radio 1 journaal vanwege dat debat over radicalisering met de minister. Verrekte vroeg, zo’n 14 over 6, maar leve dat wereldwijde web waardoor je het gewoon in de middag, als je nog een keer nadrukkelijk gegeeuwd heb, op je gemak kan terugluisteren. Leuk fragment.
Wel even een Telegraaf gescoord, waar we ook al bijna een halve pagina aandacht krijgen. Positieve aandacht. Positief is wat ik nodig heb.
Lieve mailtjes en sms-jes gekregen. Maar even geen werk. Even niet te veel nadenken.
Nee, de energie is nog niet terug. Dat wordt dus even lui blijven. Het hoe en waarom begint te dagen. Maar ik wuif het weg. Even een leeg hoofd houden.

radicaal

Het vriest nog geeneens. Toch door het ijs gezakt. Hoeveel hoogtepunten en dieptepunten kun je op een dag hebben?
Zat leuks en zat om te janken te schrijven.
Trots en gefrustreerd op één dag.
Ontroerd door leerlingen die al op zo’n jonge leeftijd laten zien dat ze over zo veel moeilijke zaken nadenken en daar op een respectvolle manier uiting aan kunnen geven. Onderwerpen als radicalisering onder jongeren, discriminatie, idealen. Misschien moet ik alleen even dat vasthouden. Samen met een aantal kanjers aan een project gewerkt waarvan een hoogtepunt vandaag een debat was tussen leerlingen van 13 en 14 jaar en een minister. De leerlingen kwamen beter uit hun woorden dan de minister.
Nu is het op. Eerlijk gezegd mag alles even in de stront zakken. Ongenuanceerd. Ik ben moe. Te moe. Veel te moe. Ze zoeken maar het even uit zonder mij. Puf is weg. Een radicale beslissing. Past precies in het project.

dan maar waggelen

Alsof ik vijf werkdagen in de achtbaan heb gezeten. Ik duizel nog een beetje na. Het blijkt ook niet goed voor mijn nek te zijn. Elke week pijn lijden op de pijnbank van Marieke. Da’s mijn fysio. Ongenadig. Dan zit het weer een dag of twee goed. Maar het is nu weekend en ik zie scheel van de koppijn. Hoofdoorzaak? Een paar werveltjes boven in mijn nek die ik niet los gewrikt krijg. Alsof ik al niet kopzorgen genoeg had.
Natuurlijk waren er genoeg leuke dingen. Een CKV week die uitermate geslaagd was inclusief een excursie in Amsterdam. Het was al tekenend dat ik juist die dag de wekker niet hoorde. Dat was pas dinsdag en toen moest ik al aan de zuurstof. Vervolgens terecht komen in een file en pas een uur later dan gepland aankomen. Ontdekken dat ik er nog vóór de bus was. Mazzeltje dat ik goed kon gebruiken. Verder hele volle dagen en maar doorwerken tot na elven. Standaard er twee uur over doen om ofwel thuis ofwel op het werk te komen. Een verkoudheid die al maanden doorzeurt. Het gevoel hebben dat je achter alles moet aanrennen. Zonder effect. Bergen wegwerken waar een ander net zo gemakkelijk overheen stapt.
Zogenaamd drukke bazen die totaal niet willen zien wat echt belangrijk is. Wat echt voorrang heeft. Tegelijkertijd proberen jouw bordje nog voller te krijgen. Ik schuif het terug. Of weg.
Ik probeer zaken bespreekbaar te maken. Ik wil niet weer tegen een muur aanlopen. Of vliegen. Nee, niet alles is 1-2-3 te veranderen. Maar dat hoor ik ook al jaren. Spuien helpt voor even. Collega T. wist het mooi te benoemen. De bevlogen collega’s die steeds harder klapwieken. Tussen een stel vleugellamme kerels die allerlei werkzaamheden als belangrijk bestempelen en de echte belangrijke zaken negeren. Vleugellam en gevlogen zodra ze er kans toe zien.
Ik wil weer eens weten hoe het voelt om opgewekt uit mijn bed te springen. Uitgerust wel te verstaan. Moet ik natuurlijk eerst er voor zorgen dat ik genoeg tijd daar doorbreng. In bed. Duim even dat mijn nek morgen weer wil. Dan wil ik misschien ook weer. De weekenden zijn als boomtakken waarop ik even land om uit te rusten. Ik heb nu het gevoel dat als ik weer opstijg, ik ongenadig neer ga storten. Dat is niet prettig. Als een pinguïn ga ik de komende week in. Waggelen maar. Stuiteren zit er even niet in.

nog net

Ik leef nog. Nog net. Dus nu. Lui op de bank. Even niets maar ongetwijfeld later veel gepruttel van een nu oververmoeide stuiterbal.

op koers

Gelukkig. Zo veel werk dat ik geen tijd had om welke baas dan ook te spreken over de avonturen op de hei. Hoewel, gelukkig. Het is nogal pieken en dalen in het kwadraat. Enerzijds een aantal leerlingen dat ondanks waarschuwingen en preken nu tegen schorsingen aanlopen, anderzijds onbevangen derdeklassers enthousiast zien opgaan in de CKV workshops. Gecombineerd met te weinig slaap. Tja. Extreem eigenwijs. Alles raakt me diep. Vrijdag zat ik er even door. Zien dat er zo veel te doen is, wel willen, maar niet alles tegelijk kunnen.
Er was een tijd dat ik dan niets zei en maar door bleef rennen. Het te grote gevoel van verantwoordelijkheid dat me over mijn eigen grenzen dreef. Ik sta nog heel vaak op het randje. Aarzelend. Aard van het beestje. Soms bungel ik even.
Vrijdag zou een lange dag worden. Ik zag de afgronden en de toppen. Het enige moment dat ik baas even sprak, sprak hij de symbolische woorden ‘maar je moet ook niet alles doen’. Kretologie. Het is soms gewoonweg onvermijdelijk dat alles tegelijk komt. Je kunt wel wat doorschuiven, maar er moet ook veel tegelijkertijd. Kordaat schoof ik wat naar hem toe. Hij zag de driedubbele wallen onder mijn ogen. Zag het belang. Nam het op zich. Lieve collega’s die me ontzien. Een gevoel van saamhorigheid.
Maar de vermoeidheid en somberheid hadden te veel vat op me gekregen.
Opeens dacht ik aan K. De leerling die een aanslag op mijn hart pleegde de afgelopen twee jaar. Zowel in positieve als in negatieve zin. Een zorgenkind. Maar bovenal een persoonlijkheid met een overdosis charisma. Ik zou er boeken over kunnen schrijven. Ik had beloofd dat ik een keer langs zou gaan. Een mooie gelegenheid om even te ontsnappen. Ik belde hem. “Ja, gezellig, kom langs, ik ben net boodschappen aan het doen en M. en H. komen zo ook.”
M. en H. De mensen die hem destijds een reddingsboei hebben toegegooid. Zat toen in een draaikolk waar hij regelmatig in werd teruggegooid. Er voeren mensen langs die het best vonden als hij verzoop. Maar met de boei en het stuk wrakhout dat hij vast had, is hij gaan varen. Soms helemaal de verkeerde kant op. Er waren stormen. Onweer. Een wirwar van vuurtorens met soms verwarrende signalen. In de afgelopen jaren heeft hij een bootje gebouwd. Hij vaart steeds beter. M. en H. zetten hem soms op koers. Bieden hem een haven aan als hij dat nodig heeft. Inspirerend en ontroerend.
Een warm onthaal. Met een grote zak kruidnootjes. Verhalen. Hij sprankelt.
Het was een goed besluit. Ik voelde de energie terugstromen. Terug naar school. Ik kon er weer tegen aan. ’s Avonds was er een feest van de derdeklassers. De lach was terug.

los

Krak zei mijn nek. Dat was goed. Die vastgelopen nekwervel was kenmerkend voor de ergernis die door een aantal zaken wordt veroorzaakt. En de krakkemikkige nek die soms geen krak zegt terwijl dat juist zo bevrijdend is.
Even door de pijngrens. Ik vloek dan wel. Maar eigenlijk bedoel ik halleluja. Dat weet mijn peut. Ik ben weer los. Motto van de komende twee dagen: los gaan. Los blijven. De start van de CKV week. Altijd dolle pret. Lichtpuntjes.
Ik zou hele verhalen kunnen schrijven over de ongekende rust die er vandaag was zonder alle grijze bazen. Maar ik geniet er in alle rust van. Morgen zijn ze terug. Ik kan het ze nu al horen zeggen. Hoe nuttig het wel niet was. Verras me maar. Ik heb het vermoeden dat ze nog aardig vast zitten. Niks los. Maar ik wel.

volop atletiek

Grappig om te ontdekken dat je baas het drukker heeft dan ooit omdat ik zo slim was om mijn telefoon door te schakelen naar zijn telefoon. Tenminste, die indruk werd door hem gewekt. Ik kreeg kleine, korte mails. Ik moet zeggen dat hij zijn best doet. Hij rent wat harder. Ik moet er natuurlijk wel rekening mee houden dat hij kortere beentjes heeft dan ik.
Morgen zit hij op de hei. Met nog een hele lading bazen. Daar wordt niet gerend. Denk ik. Ik ben benieuwd. Wat daar weer allemaal voor moois uit komt rollen. Eens kijken of het nieuwe opperhoofd nieuwe marathons weet te bedenken. Ze harder aan het lopen krijgt. Als ze weer terug zijn dan hè. Vooral niet doordraven. Dat gebeurt ook nog wel eens.
Ook kans dat leerlingen moeten lopen. Pas ’s middags want voor 9 uur rijden de bussen en trams nog. Nog even en ik val helemaal niet meer op met mijn geren.

niet poedelen maar op naar de toef

Ja zeg. Moet ik uitrusten, word ik belachelijk vroeg wakker op de zondag. Ts.
Geen zin meer in moe. Het wordt dus tijd voor oranje. Oranje is de de grote toef. Oranje moet mij weer energiek krijgen. De rollen oranje behang waren me aan het toefluisteren. “Hee, jij hebt vrolijkheid nodig”, fluisterden ze me toe. Of luisterden ze me toef. Uh.
Nou ja, waar het op neerkomt. Het oude energievretende behang is foetsie. Restantjes zitten nog samen met behangselafweekprut in mijn haar. Want ja, als ik ga, dan ga ik woest.
L. heeft nu alle ruimte om te gaan verven. Al die rotrandjes waar je dus engelengeduld voor moet hebben. Een held in geduld. In tegenstelling tot mij. Secuur werken rond ramen en deuren. In bedeesde kleuren. Hij gaat ook witten. Jaha, het lijkt wel een nieuw klusprogramma in huize stuiterbal. De tuin is nu immers niet de beste plek om los te gaan. Daar denken de ‘experts’ anders over. Klik: http://www.rtl.nl/huistuinkeuken/eigenhuisentuin/home
Deze week “poedelen in de tuin.” Die hebben vast niet naar het weerbericht gekeken. Of zouden ze vreselijk in de war zijn door de hete herfst?

moe humeur

Woensdag was niet alleen maar popperig. Na noeste arbeid eventjes losgebroken uit het eindeloze geëmmer over de niet draaiende examenklassen. Los gegaan bij het leukste “rockbandje” ooit: Uriah Heep. Naast het feit dat elk concert een muzikaal feestje is, is het ook altijd genieten met de onvervalste Britten na afloop. Humor van de bovenste plank en grenzeloze hartelijkheid over en weer. Ik was bijna de tourbus ingesprongen. Maar tja, die verantwoordelijkheden.
Donderdag was het goede gevoel al weer vermalen. De donderpreek van grote kleine baas in de betreffende klassen was overduidelijk. Direct gevolgd door een schorsing van één van de raddraaiers en mogelijk verdergaande maatregelen. Er zitten te veel la-ma-waaien types. Te veel doe-maar-gek-dan-krijg-je-aandacht.
Maar ik ben me er van bewust. Er zitten wel degelijk leuke kinderen tussen. Met of zonder zorgen. Die gewoon een leuk jaar willen met een diploma aan het einde. Ik ga eens nadenken hoe ik die eruit ga lichten. Zou wonderen kunnen doen voor mijn humeur.
Nou ben ik eigenlijk te moe om humeur te hebben. Goed of slecht. Een moe humeur. Dat heb ik.
Alleen al om alles wat er gebeurt in twee dagen tijd bij te houden in het leerlingvolgsysteem, is bijna een weektaak.
- x huiswerkbrieven (x is heul veul).
- telefoontje van een leerling die meldt dat zijn zus is overleden (ik wist al dat ze was opgegeven door de artsen) en dat hij een week naar Turkije ‘mee moest’.
- telefoontje van een leerling in tranen omdat haar vader net uitgezaagd was na een auto ongeluk (gelukkig goed afgelopen).
- telefoontjes van ouders die ik niet direct te woord kan staan en die onmogelijk terug te bellen zijn omdat de telefoonnummers NOOIT kloppen.
- twee leerlingen inschrijven die te typeren zijn als ‘leerlingen met een hele geschiedenis’. Tja. Hun laatste kans. We gaan ervoor.
- een poging doen om alles wat er gebeurt bij het gave project in kaart te brengen (nog niet klaar).
- correctiewerk.
- ‘gewoon’ les geven (een verademing).
- eindejaarsuitje 3e klassen op poten zetten.
- vergadering over het leerlingvolgsysteem met de grootste pietlut ooit.
- herkansingen eindexamenkandidaten inventariseren.
- zorgcoördinator op de hoogte brengen per mail van alles wat er speelt. Zit thuis met een dubbel gebroken voet maar werkt vanaf thuis gestaag door.
- overleg met een eigengereide collega en kalm blijven.
en ga zo maar door.
Komende week is deels werelds. De CKV week gaat weer van start in de 3e klassen. Altijd feest. Met een leuke feest/presentatie avond.
Maar wel een avond erbij. En opeens zag ik dat ik gevraagd was om komende week ook op de vrije woensdag te komen werken i.v.m. buitenschoolse activiteiten van andere collega’s. Juist.
Het was snel besloten. Dinsdag hoef ik niet. Niet dat ik dan niets doe. Maar even niet voor school.

pop

Midden in de Appie Heyn viel een oma mij bijna huilend om de hals toen ik haar mijn volle parelkaart gaf. Met als bonus twee losse parels die nog in mijn portemonnee zwierven. Oma wordt nu vast niet overgeslagen met Kerst.
Ik heb nog even staan kijken. Kinderen hebben wansmaak dit seizoen. Verkreukelde poppen die je onderwater kunt gebruiken. Ts.
“Doet u mij maar Prins Erik,” hoorde ik toen ik nog even in de rij stond bij de servicebalie. Natuurlijk had ik al lang gezien dat Prins Aragorn niet in het assortiment zit. Net in de periode van de AH Winkel Kampioenschappen. Zo krijgen ze natuurlijk nooit een voldoende van mij. Ik kan ze natuurlijk wel een gouden tip geven.

fraude?

Afgelopen zaterdag was ik even op het postkantoor. Aanvraag bankieren via Internet. Ik kon mijn wachtwoord ophalen. Met een brief en mijn bankpas. Via Internet al van alles ingevuld dus alles leek snel-snel te gaan.
Haha. Tuurlijk niet. Haha.
Ik had een aanvraag gedaan met rekeningnummer A. Maar op het postkantoor zag ik dat rekeningnummer B. stond vermeld in de brief. Dus moest ook pasje B. erbij. Leuk hoor. L. en ik hebben ieder een eigen rekening. Ik heb A. Hij heeft B. We hebben jaren terug besloten om van beide rekeningen “en/of rekeningen” te maken. In een kwade bui kan ik zo zijn rekening plunderen. Maar dat kan dus ook andersom. In het dagelijkse leven echter gebruik ik gewoon rekening A. en hij rekening B. Geen idee welke pincode bij pasje B. hoort. Tja. Geen wachtwoord dus.
Bellen naar de helpdesk. “Is dat de hoofdrekening?” Haha. Hoofdrekening. Doe gewoon. Ik werk gewoon voor mijn centen. L. ook. Twee rekeningen. Gelijkwaardig.
“Oh, dat is een bekend probleem. Dat gebeurt zo vaak. Bij “en/of rekeningen. Dat kan het systeem niet aan. ”
Ik voelde de schooljuf opmerkingen naar boven borrelen. Daar heb ik best vaak last van. Maar het kan simpel opgelost worden. Ik ga morgen met mijn pas van rekening A., waarvan ik de pincode wel weet, terug naar het postkantoor. Ik noem de magische naam van de helpdeskmedewerker, en het telefoonnummer van het FRAUDELOKET. Pardon? Ja, het fraudeloket. Zonder fraude, maar met mijn pas en mijn pincode moet het lukken. Fraudeloket zonder fraude. Nee, helder. Wat een uitdagingen op de vrije woensdag…..

klaar

Maandag. Wervelwinddag.
Maar ik was er klaar voor en klaar mee.
Fit als een jonge blom stortte ik mij in het schoolgebouw. Pletterde de noeste zondagarbeid in allerlei postvakken, vroeg om actie aan diverse collega’s en zo walste ik weer vrolijk door het gebouw.
Mijn team van mentoren én docenten steunt me openlijk. We zijn er klaar voor. De strijd tegen het lamlendige en het kinderachtige.
Onheilspellend liet ik aan diverse leerlingen merken dat ik er helemaal klaar mee was. Dat wordt nog veel denderender gebracht in de loop van de week. Ze zullen niet weten wat ze overkomt. Vandaag was ik al aan het trainen voor buldergedrag. “Over vijf minuten ben je uit de hal of je zit tot vijf uur voor mijn kamer”. Eentje haalde het in zijn hoofd om een andere leerling een duw te geven. “Ja, ga jij maar vast voor mijn kamer zitten.”
Het is nog niet gepiept. Maar wel zonneklaar. Of simpelweg voor het lamlendige en kinderachtige gepeupel klaar. Helemaal.

stoer

Goed, ik heb weer bergen werk op de zondag verzet. Zo nu en dan vliegt er een mail over en weer van mij naar de ene of andere collega en steevast verzucht ik of de ander dat we iets fout doen. Dat helpt enorm.
Niet dat we veranderen. Nee zeg. We willen natuurlijk wel in de top drie van “meest eigenwijze beroepsgroep” blijven.
Zelfs mijn baas mailde me IN het weekend. Nou, dan weet je het wel. Of niet. Maar ik kan u verzekeren dat er dan echt revoluties aangekondigd worden.
De hele zondag stond in het teken van maar 100 zaken, waarvan ik er 6 noem. Anders haakt u bij voorbaat af. Riemen vast:
1. zeer onprettige acties voorbereiden naar een stel eindexamenkandidaten die:
a. alleen maar in de bankjes hangen en nog verbaasd zijn over de tegenvallende
resultaten *
b. kleutergedrag vertonen met als topper ‘ja, maar hij/zij was ook vervelend’ *
c. dementieverschijnselen vertonen door van alles te vergeten: tijden van
schoolexamens, boeken, huiswerk *
d. zo veel verzuimen dat het een wonder is dat de WGO nog niet aan de bel heeft
gehangen *
e. de mentoren en deze stuiterbal uitputten ver voor er kerstbomen te koop zijn *
(* naar keuze doorstrepen)
2. lesmateriaal in orde maken (eitje)
3. een collega waar 1a en 1c op van toepassing is instrueren in de hoop dat iets gaat dagen. Donderdag overleg. Waar ik mijn ‘bescheiden’ visie toch echt door het strotje ga duwen.
4. een leuke week helpen voorbereiden voor de 3e klassers. Start 16 november, het zogenaamde nabije lichtpuntje.
5. wassen (leve de drogert! Nee, dit is géén spelfout. Ik ben een volbloed Rotterdamse.)
6. agenda volschrijven en nog meermaals diep zuchten (meelevende opmerkingen van L. doen het dan altijd goed).
Maar gisteren wel compensatie gezocht. Het meest toffe jasje op aarde gescoord. Van vilt. Zo stoer. Kleurig. Als vermomming trek ik het maandag aan. Ook de meest toffe sjaal op aarde gekocht. Unieke stukken, portemonnee is nu leeg. Maar ik voel me weer stoer. Dat kon je vrijdagmiddag niet zeggen.

houvast

De buitenopdracht was uitdagend. Er moest van alles gezocht en opgelost worden. Het regende niet. De kou had geen vat op ons. Er werd gelachen en gewerkt.
Aan het einde met wolkjes van inspanning om ons heen vielen we stil. Een volledige regenboog. Het begin en het einde van een regenboog zien op maar meters afstand. Niemand uit die groep had het eerder meegemaakt. Potten met goud binnen handbereik. Naast de prachtigste paddestoelen. Natuurlijk zo dom geweest om de camera thuis te laten. Er zijn genoeg beelden in mijn hoofd. Naast de ideeën die dwarrelen als blaadjes in een storm. Een herfstcompositie maken volgt.
Survivallen op de snelweg om thuis te komen. Ik zag dreigende wolken. In gedachten houd ik de regenboog vast. Ongrijpbaar. De regenboog is mijn houvast. Ik heb namelijk net de werkmails gelezen.
Goed, ik ga dus schandalig veel geld aan mijzelf uitgeven komend weekend. Compensatiegedrag. Niks aanpassen. Gewoon compenseren.