het kruispunt

“Ik vind het prima als er over me heen gelopen wordt, maar niet heen en weer”, aldus T. die mooi mijn gevoel samenvatte. De halve avond met twee mensen aan de telefoon gehangen. Ik ben leeg. Op. Het voelt alsof ik op een groot, druk kruispunt heb gelegen met zwaar vrachtverkeer. Waar alle stoplichten ontregeld zijn, botsingen schering en inslag zijn en continu te hard gereden wordt. Verder wordt er getoeterd, zijn alle wegwerkzaamheden tegelijk gepland en deze worden door verschillende bedrijven uitgevoerd zodat het resultaat een nog chaotischer knooppunt wordt. Daarnaast staan er vele auto's fout geparkeerd. Vaak midden op de kruising. Geen agent die er wat van zegt.
Gisteren al een noodkreet rond gestuurd. Ik ga wel eens twijfelen aan mijn verstand. Ik kan mijn gevoel niet beter verwoorden dan T. dat voor mij doet:
“Voelt een beetje als een elastiekje dat al völlig is opgerekt en nog eens extra aangespannen gaat worden. Zodat er haarscheurtjes in het rubber gaan ontstaan en het uiteindelijk zal knappen. Knappen is niet leuk. Knappen betekent dat het kapot gaat. Kapot betekent verdriet en repareerwerk. We willen niet repareren. We willen voortbouwen. Voortbouwen op een lijn die is ingezet. Die werkt. Die werkt voor onze kinderen. Een lijn van hard met hart. Dat moet wel op een bepaalde manier gefaciliteerd worden. Niets gaat tegenwoordig meer voor niets.
En juist dat stoort me enorm in onze organisatie. Alles budgettair neutraal en het liefst met geld toe. Meer rendement met minder kosten. Maar ergens vallen de klappen. Zorg ervoor dat jij niet diegene bent waar de klappen vallen. Herinner je de betonnen muur. Herken de signalen en zorg ervoor dat je ditmaal op tijd remt. Of omkeert. Aan jou de keus.”
Ik zie de noodsignalen fel oplichten. Ik heb op de rem getrapt. Ik ga me echt niet kapot laten rijden op dat kruispunt. Ik rijd net zo lief dan de andere kant op.