nattigheid op school deel 1

Wederom was het een dag vol met zielige meisjes. Nou.
Wederom een meisje dat maar niet op wilde huilen met huilen. Ik had het gevoel dat ik in een hele slechte soap terecht was gekomen. Krijg zo langzamerhand lachkriebels. Ik ga maar eens op zoek naar een leuk verpleegsterskapje. Maar heb ook gemeld dat ik een zwaailicht wil, dat ik gewoon boven op mijn hoofd zet zodra er weer eentje driftig en dramatisch loopt te hijgen/huilen. Zucht.
Er zijn al afspraken over een aantal leerlingen gemaakt. De beste actrices worden naar de externe zorg verwezen na een gesprek met ouders. Dat willen de actrices helemaal niet. Ze zijn op hun best bij een groot publiek dat meelijwekkend hun acteerprestaties bekijkt. Wij zijn nu het publiek aan het wegsturen.
Een drama.
Hier kan zo maar een nieuwe reality serie van gebakken worden. Ik verbaas me dat SBS nog niet gebeld heeft. Frans Bauer is er niets bij.
Dramapoesjes krijgen dus een nieuwe aanpak. Huilen? Hijgen? Allemaal prima, maar geen kudde meehuilers erbij. Het liefst met zijn allen in een benauwd en smerig damestoilet. Ik isoleer de hoofdhuiler. Ga maar grienen in je eentje. Die tranen zijn een keer op. Het was er duidelijk eentje die elke keer zichzelf steeds opnieuw oplaadde om weer in een forse brulbui uit te barsten. Strompelde weer trillend uit het toiletblok. Zocht weer steun. Zodra er echter een potentiële meehuiler in de buurt kwam, dreigde ik met schorsing. Ga je huiswerk maar doen. De hoofdhuiler was een doorbijtertje. Maar de mededeling dat ik nú de ouders ging bellen, stelpte het tranendal.
Vervolgens werd een andere top tranen producent het schoolplein op ‘geholpen’. A. Ondersteund door twee vriendinnen en een derde die gelijk ook hysterisch mee begon te brullen toen ze haar vriendin in het oog kreeg, deed me knappen. Blaffen naar die derde vriendin. “Joh, doe jij eens effe snel normaal.” Ze hield gelijk op. Mooi. Dat was winst.
Er zat ook een jongen vast aan deze tranen producent. Ik was even voorzichtig. Immers, deze dramapoes heeft ook echte medische problemen. Zwaar astma en zware medicijnen. Maar nee, ik zag het goed. Hier was geen sprake van astma. Hier was sprake van een te veel aan Bollywood. Ludduvudduh. De jongen in het gezelschap is om mij onbekende redenen uitermate populair. A. wil hem, hij wil haar niet. Is ook een watje door te zeggen dat hij het niet weet. OK. Eerst maar eens die jongen ontkoppelen. Zo lang hij maar aandacht bleef geven, zakte zij steeds dramatischer weg. Bijna filmisch zeeg zij steeds weer ineen. Nadat hij was weggewuifd door mij, werd het probleem gelijk minder. Ja, ze wilde naar hem. Maar ze moest het met mij doen. Ik ben veel minder leuk. Het huilen bleef. Vader gebeld. A. wilde niet dat papa kwam. Maar ik wel. Pa haarfijn uitgelegd wat het probleem was. Hij wist al het nodige en was het helemaal met me eens. Ik vermoedde ook dat de dame alcohol genuttigd had. Huilt veel makkelijker. Schoolexamen en lessen gemist. Dat wordt wel weer recht getrokken. Pa nam A. mee. Met van mij het advies dat ze een stuk psychologische zorg nodig heeft. Feit blijft immers dat zodanig overstuur zijn geen gezonde reactie is.
Ik heb al emmers gevraagd. Die ga ik vullen met koud water. Misschien dat dat helpt.
Er is verder nog veel meer drama gaande. Laat ik dat maar bewaren voor een volgende aflevering van ‘de avonturen van stuiterbal in het tranendal’.

oei het groeit

Net tegen de klok zitten werken. Dat dan weer wel. Maar ook mooi drie volle uren in mijn tuin geploeterd. Nadat ik bij het tuincentrum mijn portemonnee had leeggestort. Boeddha beelden, lantaarns en alle andere mogelijke zut die mensen blijkbaar tegenwoordig in hun tuin werpen, ontweken. Ongelooflijk hoe je je tuin tegenwoordig vakkundig kunt verzieken.
Ik heb nog steeds de zeer ouderwetse opvatting dat een tuin planten nodig heeft. Bomen, heesters. Klimmers en kruipers. In de volle grond wel te verstaan. Dus niet een tuin vol tegels met een paar zielige bakjes violen.
Ook zag ik de vrouwen die al Spaanse margrieten, geraniums en ander kougevoelig spul massaal insloegen. Een nachtje vorst en ze kunnen weer terug. Slim hoor zo’n tuincentrum.
Maar ik ben slimmer. Vaste planten in mini versie gekocht. Niet duur, winterhard en het groeit vanzelf. Hoppa. Het vingerhoedskruid, de stokrozen, de monnikskappen, de riddersporen, de lavendel. Kom maar op. Nu hopen dat als ik écht wat meer tijd heb, ik kan constateren dat de mini versies niet meer mini zijn.

kiezen zonder nuances

Ik kan natuurlijk over de zomertijd iets schrijven. Dat er maar liefst twee collega’s nadrukkelijk te kennen gaven dat ze nog even moesten wennen. Nou.
Of over het feit dat ik mij elk weekend voorneem om meer voor mezelf te doen en het niet doe.
Of de rioolputlucht die ons verwelkomde maar die nog niet was opgevallen bij de conciërge die toch al een half uur eerder dan de rest in het gebouw huppelde.
Of de griepgolf die over lijkt te zijn, behalve bij ons op school. De collega’s vallen bij bosjes. Ook de grote, kleine baas die nooit ziek is.
Of hij moet opeens ziek zijn omdat de inspectie ons deze week bezoekt.
Of de collega die toch zijn nietmachine gebruikt als er niets te nieten valt.
Of de collega schoolleider die als enige niets met zijn computer kon doen. Geen e-mail, geen netwerk. De grap die ik maakte dat dat vast een hint was met het oog op de toekomstige veranderingen in structuur, viel niet goed. Waarmee ik kon beamen dat hij tóch een typische Duitser was. Viel ook niet goed.
Of de collega die de nuance zocht terwijl ik daar helemaal niet voor in de stemming was.
Of de collega die oeverloos loopt te oreren dat ze nu een computer heeft. En e-mail. Het prehistorische gedrocht stapt de moderne tijd in. Ziet u wel. Geen nuance.
Of over de zogenaamde roostermaker die ik het liefst bekogeld zie worden met rotte tomaten door examenkandidaten die wel vrijdag met een schoolexamenweek beginnen maar nog geen rooster hebben gekregen omdat de man na vier (!) weken nog geen kloppend rooster heeft kunnen fabriceren. Leerlingen die tegelijkertijd een mondeling Duits en een mondeling Nederlands moeten doen en als klap op de vuurpijl een schoolexamen economie een half uur later. Tuurlijk.
Of over alle bazen die nog wel overeind staan en die allemaal mompelen ‘ja, hij kan het niet’ en vervolgens weglopen.
Of over mijn tirades en bedreigingen naar die roostermaker met de eis dat het morgen om 8 uur in orde is of anders.
Of over de toename van meisjes die krassen.
Of hyperventileren.
Of niet eten. De hele dag niet. Dus flauw vallen. Waardoor hysterie ontstaat en de counselor vandaag een megadag had om alles te verhapstukken.
Of de leerling die naar Turkije is. De leerling die altijd vrolijk was, maar waarvan de vader nu toch na een lang, lang ziekbed, maar 35 kilo wegend op het eind, overleden is.
Of over de leerlinge die met smoesjes kan blijven wegkomen bij het opvanghuis waar ze woont. Waarna ik een ferme brief schreef aan voogden, ouders en opvanghuis-minkukels waarna een minkukel durfde te mailen dat er in het vervolg beter overleg kon worden gehouden voor ik wat naar ouders stuurde. Doe-hoei. Het is zonneklaar dat wij als school beter die kinderen in de smiezen hebben dan Jeugdzorg en dan moet Jeugdzorg gewoon wat gaan doen. Wat goeds als het even kan.
Of.
Nou ja, de rest ben ik even kwijt. Genoeg te kiezen. Het is alleen wel eens lastig als alles op één dag komt. Nuanceren is dan het laatste waar ik aan toe kom.

gêne

Net nadat het feest losbarstte, barstte ook een leerling uit haar kekke zwarte feestjurkje. Ik werd als hulptroep ontboden in de damestoiletten. Verbazing alom. Het werd me in detail uitgelegd. Ze had een T-shirt aan onder het kekke jurkje. Dat uit moest van de vriendinnen. Rits omlaag, T-shirt uit, maar rits omhoog was geen optie meer. Sta je dan als puber. Schaamtevol. Met de grootst mogelijk moeite kreeg ik de rits wel omlaag. Zodat ze bijna poedeltje naakt in de toiletten kon wachten. Ik met jurkje rennend naar docentenkamer. Inspectie van de rits. Een verloren zaak. Dus terug rennend naar hulpeloze puber.
“Woon je dichtbij school?” Nee dus. Ter plekke werd de hulpeloze leerlinge in een Tom-Tom veranderd. Ingeladen in mijn auto en vol gas naar de Schilderswijk. Aangekomen bij het huis, instructie gegeven dat ze vijf minuten had om zich om te kleden. Wat geschiedde.
Eenmaal tussen de dansende menigte met de camera in de aanslag wel geconstateerd dat het droog neuken bijna standaard is. Zo nu en dan ‘ja, ho maar weer’ roepen hielp steeds maar tijdelijk. Ik denk dat we bij het volgende feest schrikdraad langs de wanden gaan monteren. Bewegen ze ook. Maar anders hopelijk. Dan maar ouderwets, maar ik kan er niet aan wennen.
Schaamtevol en schaamteloos op één avond.
Vervolgens maar vier uur slaap. Volle vrijdag met als afsluiting een schitterend avondje rock in Ahoy’. Er nu achterkomen dat het weekend een uur korter is dan normaal. Terwijl ik toch best een uurtje méér zou kunnen gebruiken.

jeugdig (?) elan

Morgen. Schoolfeest. De ultieme uitdaging om na een overvolle dag volop vervelende zaken (en een paar leuke) flitsend uit de hoek te komen en gewoon te genieten. Gaat vast lukken. De leerlingen die er nu al naar uitkijken. Inclusief ex-leerling K. die ik vandaag maar even gebeld heb. Hij schijnt via een leerling en een collega geregeld te hebben dat hij op mag treden. Ik kon hem horen stuiteren. Honderd dingen tegelijk vertellen. Komt er ook een ex-leerling mee die ik destijds vakkundig van school gezwiept heb. Schijnt ook geregeld te zijn.
Ach, wat kan mij het ook schelen. Het biedt het nodige tegenwicht voor een zure mail van een baas die denkt dat hij het druk heeft. Kan ik weer doen alsof ik twintig ben. Ik houd dapper vast aan de volledige ontkenning van het ouder worden. Lukt aardig.
Zo mailde ik een andere ex-leerling. M. Ook een geval apart. Voor de verandering geen problemen. Wel bijzonder prettig gestoord. Was twaalf jaar geleden mijn mentorleerling. Pas twaalf jaar geleden. Als brugpiepertje. Zes jaar later met VWO diploma op zak naar de Kleinkunstacademie. Reageert nu enthousiast op mijn vraag of hij in de jury wil plaats nemen voor het grootse schoolfestival. Het lijkt alsof het gisteren was. Het is nu geen juf meer, geen mevrouw, maar gewoon mijn voornaam. Eerlijk gezegd zal dát het zijn waarom ik me zo jeugdig blijf voelen. Soms dan.

Duitse avonturen

De stad van 4711? Ganz toll. Lekker uit je dak gaan alsof ik een jonge twintiger was. Die zich wel een vijftiger voelde vanochtend. Maar het was het waard. Sta je daar. Het juffendom sla je niet zo maar van je af. Even flitsten de resultaten uitspraak van mijn leerlingen door mijn hoofd. Begeisterte Duitse fans die “Separate Ways” willen horen. Dus holladiejee, we beginnen te schreeuwen: “zeppurut weeeeeeezzzzzzzz”. Niet lachen. Is niet ‘nett’. Gewoon ‘los gehen’. Dat deed ik dan ook.
Thuis verwelkomd worden door een roze neus en een zwarte neus, ofwel de twee kattige haarballen die net tot halverwege mijn kuit komen.
In de lobby van het hotel was het iets anders. Ik zag in eerste instantie een gevaarte op me af denderen. Wit met zwarte vlekken. Een koe dacht ik. Nee, het was een Deense dog. Of Duitse dog. Tja, die zwarte neus kwam boven mijn navel. Is echt iets anders. Vooral als je dan 10 meter verder de telefoon ziet staan met een groot bordje dat je 100 moest bellen voor de receptie. Juist. Natürlich. Kein Problem. Ik dacht eerder aan 112. Maar of dat in Duitsland werkt?
Ik kan zo koelbloedig zijn. Of we geschrokken waren. Nein, gar nicht. Haha, ook in het Duits kan ik liegen alsof het gedrukt staat.

simpel

Ik heb me echt ingehouden. Al ruim twee weken niets gemeld of gevraagd aan K. In een soort schaduwnetwerk werden mails heen en weer gestuurd. Ja, hij rent weer te hard. Liefde maakt blind. Ja, hij wil weer te veel waardoor misschien zaken van school blijven liggen. Nee, hij had nog geen bijbaantje. Ja, hij kwam weer te laat op school. Dan zit er opeens een heel irritant, bedillerig vrouwtje in me. Zo’n vreselijk overbezorgd type. Die het liefst K. door elkaar wil rammelen. Halloooooooo. Weet je nog dat je goed aan het nadenken was? Weet je nog dat je kalm aan zou doen? Gaat het je echt wel goed?
Ts. Alsof ik zelf goed de rem er op kan houden. Het liefst gier ik elke week bijna uit de bocht.
Bovendien, wie ben ik? Een juf uit het verleden. Meer niet. Ik liet me raken door een gecompliceerde persoonlijkheid. Dat is het. Verder is het niet uit te leggen. Je moet niet alles willen analyseren. Maar. Ik hield me dus in. Stilte. Geen belletje, Geen sms-je tussendoor. Niets. De stilte werd doorbroken. Een sms-je. Of het wel goed met me ging. Daarna een hele opsomming dat het prima met hem gaat. Volop aan het werk. Rijlessen ook. En een optreden binnenkort. Toe maar.
Een stukje opluchting. Ik weet dat niet alles te sturen is. Het zijn zijn keuzes. Ik ben blij dat hij gekozen heeft om te vragen hoe het met me gaat. Juist hij. Die door velen vaak gezien werd als moeilijk. Probleemkind. Waar ik de uitdaging in vond. Het gevoel dat je echt iets kan bereiken. Iets dat onbenoembaar veel waard is voor mij.
Een simpel berichtje van een gecompliceerd kind. Ik werd er simpel vrolijk van.

nog even snel een winterslaap

Zeshonderdenveertig liter pot- of tuingrond mensen. Ik ben een bikkel. Mooi nog even van de voorlopig laatste dag van de lente in mijn tuin geploeterd. De violen roepen mij toe dat het echt wel weer terrasjesweer gaat worden. Ook al bibberden ze lichtelijk toen ze door mij vakkundig werden geplant. Nu maar hopen dat ze morgen niet wegwaaien.
Ik hoef maandag en dinsdag geen pubers te mennen. Geen file. Geen eindeloze verhalen van collega N. aan te horen die ze na elke les vertelt. Verhalen dat ze echt niet discrimineert, maar alle Marokkaanse en Turkse jongetjes hebben wel dat gevoel. Collega J. die langzaam maar zeker weer alle grip op de 3e en 4e klassen verliest. Collega T. zal zijn keurig met vulpen beschreven absentenstrookjes met daaraan geniet de ieniemienie strookjes van de kudde te-laat-komers aan collega L. overhandigen.
Ik zet de schoolmodus even uit. Ik pas me helemaal aan. De website van school is uit de lucht. De mailserver onbereikbaar. Het schijnt dat er allerlei vernieuwingen die voor de kerst bewerkstelligd zouden zijn, nu eindelijk gaan gebeuren. Ik ga ook even uit. Die vernieuwingen? Daar denk ik even niet aan. Later. Nu even pas op de plaats.
Morgen gewoon een goed boek. Maandag naar Keulen. Geen terrasjesweer. Glühwein is ook OK. Avondje tussen de Duitsers rocken. Even toekomen aan ik. Het werd tijd.

supernanny en zwemvliezen

Ik had het al horen gonzen. Veranderingen. Dat was te verwachten. Een nieuwe baas. Ander type dan de vorige baas. Maar ook zij kan geen ijzer met handen breken. De indrukken die ze de eerste maanden heeft opgedaan, moeten impact hebben gehad. Ze is niet gek. Ik zou er in haar schoenen slapeloze nachten aan hebben overgehouden.
De verschillen tussen de drie locaties zijn enorm. Elk met een eigen cultuurtje en eigen problematiek. Het idee is nu dat elke plek meer een eigen koers gaat varen. Elke locatie hoort één kapitein te hebben. Daar begint het gelazer al. Op mijn plek zijn er twee. Op termijn moet dat er één worden. Op welke termijn wordt niet gezegd. Of het één van de twee wordt ook niet gezegd.
Er werd gewacht en de geruchten zwollen aan. Iets meer dan een week geleden bemachtigde ik hét stuk met daarin een overdosis aan nieuwe plannen. Plannen die op veel verschillende manieren te lezen zijn. Plannen die al wel besproken zijn in de top en met hen die een advies moeten geven over de veranderde beleidslijnen. Maar niet met de mensen voor wie het meest lijkt te veranderen. Zoals ik.
Niet dat ik vies ben van veranderingen. Sterker, het is de hoogste tijd dat een aantal zaken flink aangepakt worden.
Het liefst zou ik de nieuwe baas de rol van supernanny willen zien nemen. Waarbij een aantal mensen in mijn ogen regelmatig op het straftrapje moet gaan zitten. Volgens supernanny moet het aantal minuten dat ze daar moeten zitten om hun zonden te overdenken net zo lang zijn als hun leeftijd. Wie weet leren ze het dan. Ik denk dat ze zelfs op die trap in de weg zitten.
Maar goed, ik kan dagdromen. Voorlopig is er wel een dik stuk, maar het roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft. Je kunt het op veel manieren lezen, maar er ontbreekt een flink brok informatie. Het ziet er naar uit dat ik meer taken krijg. Meer verantwoordelijkheden. Bevoegdheden zijn onduidelijk. Welke ruimte gegeven wordt ook. Faciliteiten? Vrijheid? Kaders? Richting? Allemaal onduidelijk.
Ik heb vragen en twijfels. Taken moeten ongetwijfeld herverdeeld worden. Tot nu toe leest het echter als een verschuiving van boven naar beneden. Een verschuiving in de vorm van een lawine. Een verschuiving van werk waardoor ik me afvraag wat de twee mannetjes die uren en uren op de straftrap zouden moeten zitten nu nog moeten.
De mensen zoals ik denken na. We bedenken steeds meer vragen. Twee van de vier hebben een fors aantal vragen op papier gezet. Ik ben één van die twee. Morgen is er opeens een vergadering uitgeschreven. Voor de zekerheid hebben we onze vragen maar vast neergelegd. Ik verwacht weinig. Supernanny is gevloerd. Zij die overblijven weten waarschijnlijk te weinig. Of laten te weinig los. Waarschijnlijk wordt het frustrerend en chaotisch.
Drentelen en dralen. Dat is niets.
Te lang praten en te lang vergaderen. Dat is niets.
Gaan rennen met te zware bepakking betekent kort na de start in elkaar storten. Met ook nog eens de kans dat er naar verschillende kanten wordt gerend.
Ik loop al marathons. Nu voelt het of ik triatlons moet gaan doen. Met opeens drie extra rugzakken en de eis dat ik tijdens het fietsen zwemvliezen aan moet trekken.

hap slik weg

Ik ga de komende week gewoon dwaas lachen naar alle problemen die op mijn pad komen. Misschien wel met een hysterische ondertoon.
Haha, wat zijn die leerlingen toch strontvervelend.
Haha, ja baas, die prognose is bijna af maar zo nietszeggend.
Haha, wat een wilde plannen heeft de directie, zonder dat duidelijk is wat nu werkelijk de bedoeling is.
Haha, ik ben nog helemaal niet fit, maar ik val dood neer voor ik het toegeef.
Haha, op mijn zogenaamde vrije dag aanstaande woensdag moet ik weer vroeg op voor de hoognodige APK, onderhoudsbeurt en dus lege portemonnee.
Zoiets. De week gaat vanzelf weer weg. De week daarna is mijn rustpunt. Twee dagen extra vrij. Bovendien zijn er zo veel leuke dingen om naar uit te kijken, dat je me echt niet gek krijgt. Een schoolfeest, een schoolfestival, drie concerten, afspraken met leuke mensen. Er komt een moment dat ik weer ga genieten. Komende week nog even doorbijten.

(mu)ziekjes

Me op handen en voeten door de rest van de week gesleept. Natuurlijk, wel aan het werk. Ik ben nog van dat verduvelde oude stempel. Zwabberen door het schoolgebouw.
Ook al had ik het idee dat mijn darmen aan hiphop deden. Ook al voelden mijn spieren als verbogen pianosnaren. Ook al was mijn hoofd gelijk een ontstemde trom. Ik deed dappere pogingen de weeksymfonie te volbrengen. Het is vrijdag, het is even klaar.
Even geen kakofonie. Zelfs geen lichte muziek. Ik wil de stilte beleven. Een leeg partituur. De vele noten die ik op mijn zang heb, ga ik smoren. Met mijn hoofdkussen.
Morgen of overmorgen. Misschien. Als ik uitgeblazen ben. Even niet de eerste viool spelen.

'vlekkeloos'

Ik hoor het me nog zeggen op de eerste werkdag na de voorjaarsvakantie. Ziek? Ik? Bijna nooit. Overgeven? Kon het me niet heugen.
Maandag verliep vlekkeloos. Rustige werkdag, gezellig uit eten met collega’s die ook allemaal een ouderavond hadden en een grote opkomst van ouders die nu alles weten over sectoren, vakkenpakketten en overgangscriteria. Tien uur al thuis. Nog lekkere trek. Stukje appeltaart. Om half 12 plat, voelde me wel erg moe. Maar dat heb ik wel vaker na een eerste dag na de vakantie.
Twee uur later was het raak. Rennen. Kotsen. Weer twee uur later wéér en toen bleek ook de achteruitgang het begeven te hebben. Ik liep, nee stroomde, letterlijk aan alle kanten leeg. Om het uur. Het kotsen hield gisterenochtend op. Het leeglopen was gisterenavond bezworen, nadat L. toch maar eventjes de dokter had gebeld en een middeltje had gehaald om ervoor te zorgen dat ook de achteruitgang even rust kreeg. L. blééf het bed verschonen. Vlekkeloos was ver te zoeken. Voel me nu iets minder vaatdoek. Ietsje. Gevalletje voedselvergiftiging. Voorlopig zijn appeltaart en kipsaté even uit de lijst van etenswaren geschrapt.

omslag

Ik weet ook wel beter, maar binnen in dat hoofd van mij is het broeikaseffect al overduidelijk: alsof er drie orkanen tegelijk razen. Meestal is dat echter van korte duur. Te veel willen. Vooral met nog maar één dag vakantie te gaan. De bergen van het vorige stukje gedeeld met mensen die het ook zo zien. Eentje geeft aan dat er ook nog moerassen zijn. Over en weer gaan gedachtekronkels. Met een sausje van humor. Komende week maar eens kijken wat er wel of niet wordt opgepikt. Er is zat te doen.
Storm op komst. Vandaag begon goed. Maar opeens de omslag. Om niets liep ik opeens te grommen. Ik merkte het. Ik huurde DVD’s. Leuk ter ontspanning. Nog even langs de drogist. Naar huis. Idee van voeten op de bank. Geen DVD’s. Laten liggen bij de drogist. Grom. Naar L. roepen “alles is kut”. Mijn gegrom was buiten proportie. L. reageerde kalm. “”Welnee joh”. Hij heeft gelijk. Weer terug. DVD’s gehaald. Toch die voeten op de bank. “Brokeback Mountain”. Mooi, maar wel triest. Triest dat mensen niet zichzelf kunnen of durven zijn. Wat loop ik nou te mopperen? Ik heb zelfs de vrijheid om onredelijk te zijn.
De storm is gaan liggen, de maansverduistering heeft de rust gebracht.

bergen met vlaggetjes

Het weekend breekt aan. Het laatste weekend van de voorjaarsvakantie wel te verstaan. Op de valreep nog wel even tijd besteed aan het in kaart brengen van de bergen die ik zie opdoemen. Of die al lang opgedoemd zijn, maar door velen nog niet als berg erkend zijn. Ik verdenk er sommige mensen zelfs van dat ze in staat zijn een continue toestand van zware mist rondom “mijn” bergtoppen te creëren.
Ik had het al aangekondigd. Dat ik zou proberen een duidelijke tekening te maken van de bergen die ik zie. Ik heb felgekleurde vlaggen op de diverse bergen geplant. Ik ben ook als een gek gaan blazen om die mist maar te doen verdwijnen. In de hoop dat de leidster van de expeditie denkt: ‘Verrek, bergen met gevaarlijk uitziende vlaggetjes. Misschien moeten er wel hulptroepen ingezet worden?”
Het alternatief was klagend naar die bergen kijken. Bergen problemen, bergen onkunde en bergen onvermogen. Een aantal berghutten waarin een paar verdwaalde zielen zitten. De paden ernaar toe bestaan uit omwegen. Het liefst zitten de verdwaalde zielen daar tot in de oneindigheid. Ik denk dat het wel tijd is voor een kleine lawine. Dan kunnen de bergen uitdagingen ook in beeld komen.
Vlaggetjes op de toppen dus. Een vraag om duidelijkere, beter begaanbare paden. Paden die ik niet alleen kan aanleggen. Paden met een duidelijke bewegwijzering. Stevig, veilig maar ook met mooie uitzichtpunten.
Verder zag ik ook kloven. Heel vaak wordt daarover geklaagd. Ook door mij. Soms lijken ze onoverbrugbaar. Ik heb geprobeerd een klein bruggetje te slaan. Het is een begin. De leidster van de expeditie weet nu dat ik best wil klimmen. Maar wel op duidelijke paden. Met de juiste gereedschappen. Niet opgaan in de mist. Klimmen om het klimmen vind ik ook niet zo boeiend. Het moet wel minimaal een mooi uitzicht opleveren. De leidster van de expeditie gaat met tegenzin even weg uit het berggebied. Ze kan niet anders. Ik hoop dat ze snel terug is. Met een goede gereedschapskist en duidelijke paden voor ogen.

spiegels van de ziel

Op de lagere school kreeg ik een bril. Terugkijkend was ik daar een hele lange periode onzeker over. Zodra het kon overgegaan naar lenzen. Eerst zachte, daarna harde. Met de jaren werden mijn ogen steeds slechter. Ruim boven de -10 nu en al jaren wordt het niet slechter. Maar veel zien zonder bril of lenzen is er niet bij.
Tot een aantal jaren terug was dat verder niet iets waar ik mijn hoofd over brak. Die lenzen waren prima, braaf ging ik elk half jaar op controle en ik zat in een systeem waarbij ik elk jaar nieuwe lenzen bestelde. Wel heel bewust van slecht zicht, dus zuinig met mijn ogen.
Een jaar of twee geleden begon het geëmmer. Snel geïrriteerde ogen. Elke keer lichte beschadigingen aan het hoornvlies, waardoor ik al een zonnebril op wilde als het regende. Eerst overgestapt op de nieuwste harde lenzen. Lenzen met een zacht laagje aan de binnenzijde. Ook dat bood geen soelaas. Weer irritatie. ’s Avonds weer vaker de bril op mijn neus.
Begin dit jaar overgestapt op zachte lenzen. De redenen dat ik daar destijds vanaf was gestapt? Ten eerste heb je, zeker met zware sterktes, minder zicht dan met harde lenzen. Dat is nu ook zo. Zachte lenzen zijn ook duurder én in het verleden worstelde ik altijd met fikse aanslag op mijn zachte lenzen. Iets hormonaals. Ik ben me er zo van bewust nu dat ik slechtziend ben. Meer dan ooit. Ik heb een leuke bril. Maar je hebt altijd te maken met randen waar je tegenaan kijkt. Zo’n bril beslaat, zakt af of knelt, wordt nat geregend en de wissertjes worden er niet bij geleverd….
Afgelopen woensdag ben ik naar een voorlichtingsavond geweest in het oogziekenhuis. Over de andere mogelijkheden die er zijn. Laseren is geen optie met mijn slechte ogen. Implantlenzen wel. Dat betekent een operatie. Waar een prijskaartje aan zit. Bovendien, een operatie is een operatie. Toch. Maar ik ben er wel heel serieus over aan het denken. Nooit zou ik ervoor naar het buitenland gaan, omdat het goedkoper is. Voor mij is het veel belangrijker dat een chirurg, verbonden aan een ziekenhuis, werkend met de nieuwste apparatuur en verplicht elk jaar meerdere nascholingen, aan mijn ogen mag zitten. Je hebt immers maar één paar ogen. Vandaag heb ik een afspraak gemaakt voor een uitgebreid vooronderzoek. Begin april gaat dat gebeuren. Tijd genoeg om vragen te bedenken, te lezen wat er te lezen valt en na te denken. De eerste indruk was goed. Veel eerlijke uitleg en de mogelijkheid om vragen te stellen. Zoiets als dit wil ik niet overhaast doen.