skraffa in de sauna

Mrbffffff. Meer komt er vaak niet uit aan het begin van een vakantie. Luid snurkend was ik vanavond aan te treffen op de bank. Tijdens “De wereld draait door”. Het zal wel. Ik heb er niets van gemerkt.
Gisterenavond zat ik in een sauna. Met nog drie collega’s en natuurlijk F. O ja, niet te vergeten, ook negen leerlingen. Denk niet ‘goh, het was warm donderdag’. Surinaamse temperaturen van ver boven de dertig graden waren een feit. In de studio. Opnames van “Raymann is Laat!!” De prijs die deze negen hadden gewonnen als aanmoedigingsprijs bij het jaarlijkse schoolfestival.
F. loopt stage bij mij. Zij had alles geregeld. Ik kuste nog net niet haar voeten. Een paar weken terug was alles in kannen en kruiken. Maar er was een maar. Iets met kinderen die eigenlijk niet mogen komen. Iets met mediawet en boetes en zo.
Ja hee. Tuttigheid troef. Een programma dat ook kinderen bekijken. Wat zelfs in de herhaling voor acht uur ’s avonds op TV te zien is.
F. klom in de telefoon en bezwoer dat alles geregeld was. Een colonne autootjes tufte naar Rotterdam alwaar de opnames waren. Binnenkomen was geen probleem. Maar. Opeens was daar kleerkast. Kleerkast die beweerde dat het niet kon. Zeker niet negen kinderen. F. probeerde zich groter te maken. Ik zag het gebeuren. Haar naam betekent vlekkeloos. Ze deed haar naam eer aan. Vlekkeloos regelde ze dat alles goed kwam. Ze stampte fier achter kleerkast aan en vroeg op duidelijke toon naar de man die haar had beloofd dat het wél kon. Hij zat in de regiekamer. Prima, ze wachtte wel. Met een grote grijns kwam ze terug: “Ik laat me écht niet wegsturen”.
We werden zodanig geplaatst dat we niet in beeld kwamen. Waarschijnlijk. Maar dat maakt niet uit. Het idee dat we er eigenlijk reuze illegaal waren, maakte het allemaal nog sensationeler. Ze stonden met hun neus op tante Es. Applaudiseerden, brulden soko sokooooooooooo, lachten en dansten. Na afloop ook nog eens op de foto met Raymann en zo gingen negen stralende koppies weer richting Den Haag. Morgen even nagenieten door de opnames te zien op TV. Skraffa!

sonja bakkeren voor katten en meer onzin

Yasmin is pas sinds gisteren weer thuis. Ze doet alsof er niets is gebeurd. Een cool cat dus. Wel nu vezelrijk voedsel. Bruine boterhammen wil niet lukken. Die guitige yoghurtjes ook niet. Dus speciaal dierenvoer dan maar. L. is al gaan wandelen met haar in de tuin. Want ja, in beweging blijven.
Yuney, het mormel dat ook dieetvoer krijgt, maar dan voor een verminderde nierfunctie, zat klagelijk te mauwen. Een spin formaat “klotsende oksels” zat net buiten bereik. Ik was dus helemaal niet cool. Geen idee of zoiets in een eiwitarm dieet past. Bovendien is het al eerder gebeurd dat ze een joekel te grazen had en we tien minuten achter een poes aanrenden met een paar van die reusachtige en nog bewegende kriebelpoten uit d’r bek, terwijl ik alleen maar “gatverrrrrrrrrrrrr’ kon uitbrengen. Wat is de stofzuiger toch een moorduitvinding. Tenminste, dat hoop ik dan. Dat gedeelte van moord.
Verder nog iets? Niet zo veel. OK. Een fantasietje dan.
Als Plasterk mijn gewerkte uren van dit schooljaar zou bekijken, zou hij subiet besluiten dat de zomervakantie aanstaand weekend zou moeten beginnen. De vakantie zou gewoon duren tot september. Maar ja. Dat heeft hij niet. Dat gaat hij ook niet doen. Maar het is een aardig fantasietje. Leuker dan die spin van net.

op visite bij collega's?

We slepen ons naar de vakantie.
Ook nog overleg. Er moet nu eindelijk iets concreet gedaan worden aan taalverwerving. Veel leerlingen kampen met taalachterstand. Elke vakgroep kreeg de opdracht te brainstormen en actieplannen te maken. Prima, dat lukte best. Één van de zaken die nu wel doorgedrongen is, is dat we juist niet alles moeten versimpelen naar leerlingen. Gewoon wél die moeilijke woorden gebruiken. Er moet uitdaging zijn, een stimulans dat ook zij die woorden zich eigen maken.
Een van de zaken die te weinig gebeuren is bij elkaar een kijkje in de les te nemen. Docenten wonen graag op eilandjes. Praktisch is het vaak best lastig. Ik opperde nog maar eens dat collegiale consultatie nuttig was.
Het werd een sport om ook tijdens die overleg te strooien met moeilijke woorden. Ook een manier om niet in te storten.
Ook kleine grote baas zat er. Hij corrigeerde N. die een taalfoutje maakte. Maar hij was niet echt wakker. Zegt meestal van alles, maar zonder iets daadwerkelijk bij te dragen.
Opeens had hij het over collegiale visitatie. Ik stond op het puntje om hem de opdracht mee te geven om in een woordenboek het verschil tussen consulteren en visiteren op te zoeken. Prima voorbeeld voor het woorddossier van de kleine grote baas.
Ook binnen de leiding wordt er vaak genoeg gestrooid met moeilijke termen. In het kader van taalverwerving ga ik toch wat vaker vragen wat ermee bedoeld wordt. Ik ben namelijk leergierig. Nieuwsgierig ook. Of ze wel werkelijk weten wat ze zeggen.
Ja, cynisme is ook mij niet vreemd. Niet zo gek. Ik zie te veel mensen die allerlei moeilijke woorden gebruiken. Om te maskeren dat ze niet weten wat ze willen en vooral niet hoe ze het voor elkaar willen krijgen.

adrenalinejunk

Nog even over vrijdag. Natuurlijk was het super. Heel de dag liep ik koortsig van hot naar her terwijl iedereen me zei dat ik relaxed moest doen. Hoe bedoel je irritant? Alsof dat een mogelijkheid is!
Nog even duizend dingen doen. Alsof het niets is. Ik had bijna een huilend opperhoofd aan de telefoon. Ze was te ziek om haar rol als juryvoorzitter te vervullen. Ik had nog zo veel te doen dat het gewoon onmogelijk was om me daar druk over te maken. Klote voor haar, maar ik kwam er wel uit.
Alles onder controle. Gewoon M. bellen, die toch al in de jury zat en hem medegedeeld dat hij vanaf NU juryvoorzitter was. Ik wist dat het geen probleem was. M. geniet intens van chaos. Ik kon hem naar hartelust bedienen.
In een half uur tijd proberen me zo elegant mogelijk om te kleden met een panty die niet wilde, hakken waarop ik enigszins wiebel paradeerde en een rok die wel mooi is, maar ik wist ook van te voren dat ik die min of meer als dweil zou gaan gebruiken omdat ik natuurlijk voor het podium kroop om maar zo veel mogelijk plaatjes te schieten van al het spectaculairs dat over dat podium heen schoof. Ik moest een telefoon op zak. Lastig zonder zakken. Leve de voorgevel waar het vakkundig tussen werd gestopt. Lenzen uit en weer in, smurrie op het smoeltje smeren en in recordtempo patat en kroketten naar binnen schuivend. Net voor het uitdelen van het eten aan de leerlingen blaffen naar die ene leerling die door mijn superbelangrijke instructies heen durfde te praten, terwijl ik zogenaamd geduldig een hele bak kaassoufflés in balans probeerde te houden.
Een half uur voor aanvang een ander jurylid missen. Ja hoor. Hij was het vergeten. De zogenaamde semi-beroemde rapper liet me in de kou staan. Yo! Geen respect man! Fok jou! In plaats van ‘stoer’ is hij nu keihard gedegradeerd tot ‘suf’. Razendsnel J. en M. ingeschakeld die met grote grijnzen plaats namen op de voorste rij. Beiden hebben ooit gewerkt op het stuiterballenschooltje. Beiden missen het nog steeds.
Stiekem genieten van het feit dat er meerdere leerlingen met valse entreebewijzen probeerden binnen te komen. Strak uitverkocht. Goed voor mijn ego. Microfoon- en lichtplannen, uiterst kritische collega’s, de lokale TV, een filmman met eisen, mijn matties die achter de schermen alles tot in de puntjes wisten te regelen en geen greintje stress voelen op dat podium. Gewoon gaan.
Snoeiharde raps tegen Balkenende en voor mensenrechten, een ster op harp, een tweede Anouk, sensuele en ruige dansen, vier meiden van Surinaamse afkomst die doodleuk hiphop vermengen met jumpstyle zodat J. kon zien dat het niet alleen in Meppel een trend is, humor van een kleine Turk die er nog niet eerder zo schattig uitzag en een docentenband waar L. zijn steentje bijdroeg. Na afloop de roes. Supersfeertje en zelfs van de meest kritische collega’s complimenten krijgen. De roes duurt voort. Er is weer zat ‘gewoon werk’ dat er ligt waar ik aandacht aan moet besteden. Geen probleem. Met die roes is het allemaal prima vol te houden. Ik weet het nu zeker. Een echte adrenalinejunk.

te stil

Ergens tussen half 3 en 3 de afgelopen nacht mijn bed in gerold. In een roes die groter was dan ik had verwacht.
Al om 9 uur stond ik er weer naast vanmorgen. Ik had me voorgenomen om lang uit te slapen. Blijkbaar zit er nog een flinke dosis adrenaline in mijn lijf. Ik heb genoeg te melden. Dat komt allemaal nog wel. Het kost even tijd om de kolkende adrenaline in een verhaal te verwerken.
De overgang naar veel zorgen en vragen is wel groot. Elf dagen geleden meldde ik al over Yasmin. Gisteren was het weer mis. Ik kreeg bericht dat L. weer naar de dierenarts ging met haar. Daardoor zou hij iets later dan gepland op school zou komen. Hij kon haar om 6 uur ophalen. Weer een klysma. Niemand snapt het echt.
Yasmin was vandaag weer even lief als altijd. L. had een mini klysma meegekregen. Ik wist bij voorbaat al dat dat geen goed idee was. L. is te fijngevoelig om voor dierenartsassistente te spelen.
Dus weer naar de dierenarts. Waar ze haar hielden. Ze zit nog steeds verstopt.
L. in tranen boven zijn avondeten. Morgen om half 12 kunnen we bellen. Ze eet niets anders. Ze doet niets anders. Behalve niet poepen.
Ik wil weten hoe het komt. Wat je kunt doen om dit te voorkomen. Weer een blije poes thuis. Het is te stil nu.

Update: we mochten vandaag op ziekenbezoek komen. De dierenarts wil haar nog een nachtje houden. Voor de zekerheid. Ze is hartstikke levendig. Heeft gepoept, maar moet helemaal leeg. Ook willlen we dat er een echo wordt gemaakt. Het is nog volstrekt onduidelijk waardoor ze steeds verstopt raakt. Geen haarballen. Misschien een luie darm. Het is nog steeds te stil, maar willen nu vooral dat ze goed onderzocht wordt.

knoop

Mijn maag zit in de knoop. Geen tijd om alles te verwoorden. Geen rust. Geen tijd om logjes te lezen.
Overmorgen is D-Day en het voelt als examen doen. Maar ik heb goed geleerd. Dat wel. Maar de knoop. Ja, de knoop.

rolling, rolling, rolling

Ik word echt heel goed. Ik heb het idee dat ik er ook steeds beter in word. Opvallend of onopvallend. Waar ik maar net voor kies. Met of zonder zuchten, kreten of in totale stilte. Met een grijns of een grimas.
Het kan door opmerkingen komen van collega's.
Door rare acties van leerlingen.
Door onbegrijpelijke en vooral nietzeggende papieren in mijn postvak.
Door mailtjes.
Door verzoeken of ik ook niet even voor roostermaker wil spelen omdat de roostermaker het niet goed doet.
Door de collega die dat dan ook gaat doen en net doet alsof ze het niet druk heeft.
Ik heb er ook bijna geen controle meer over.
Ik rol met mijn ogen.
Nou moet ik vrijdag toch het podium op, zo werd voor mij besloten. Maar dat zal één van de weinige momenten zijn dat ik níet met mijn ogen rol, maar ze gewoon de kost geef. Veel leuker dan rollen. In de voorbereiding ga ik morgen een kijkje in de spiegel van de kapper nemen. Niet te hopen dat ik daarna ook met mijn ogen rol.....

de waanzin in Nederland

Gisteren dus. Kwam ik ook K. weer tegen. Of ik vanavond wilde komen kijken in een disco waar een blockparty werd gehouden, waar ook hij zou optreden.
Ik aarzelde. Ik zie L. al zo weinig. Maar K. zei gelijk dat ook hij een vrijkaartje zou krijgen. Daar kon L. niet tegen op. Was hij gelijk van de nachtdienstblues af. Een blockparty dus. Ja, leve Google. Het komt er op neer dat jongeren in allerlei buurtcentra gewerkt hebben aan een act. Breakdance, rap, van alles en nog wat. Blockparties staan voor cultuur, creativiteit en saamhorigheid. Hard nodig. Harder dan ik dacht.
Hop, naar Den Haag. We waren ongetwijfeld de oudste bezoekers. En de witste. Maar dat remt ons echt niet. Genieten. Van jeugdig enthousiasme, van talent. Leerling S. die alles aan elkaar praatte. Het zaallicht ging even aan, iedereen moest zijn handen in de lucht gooien. “Hee, daar staat mijn juf.” In de twee uur dat we meegenoten heb ik wel twintig keer daarna “ha juf” gehoord. Net een schoolfeestje maar dan zonder verantwoordelijkheden.
Terloops vroeg ik aan N. die ook van de partij was, of dit nou de plek was waar ze vaker uitgingen. Nee dus. Die blockparties zijn toegankelijk voor iedereen. Die wel.
Maar de reguliere disco avonden zijn zoals overal. Daar komen die leuke, enthousiaste Marokkanen niet binnen.
Ik voelde me opeens spierwit ondanks al die uren zon van dit weekend. Kwaad ook. Kijk, als je je misdraagt en je wordt buiten gezet, prima. Ik had al eerder verhalen gehoord over grote Rotterdamse discotheken die ‘mijn’ kinderen weigerden. Onder het mom dat er ‘al te veel Hagenaars binnen zijn’. Ja ja. Ik was zo naïef om te denken dat zoiets niet in de stad gebeurde waar zij wonen. Maar ook daar dus.
Ik vind het eigenlijk wonderbaarlijk dat er niet veel meer geweld is. Als er zo met je wordt omgegaan.
Ik ken ze. Gewoon jongeren. Gewoon op zoek naar een plek om te dansen en te feesten.
Als iemand een goed idee heeft om deze waanzin te doorbreken, laat je horen. Het is toch een gotspe dat een zaal die bot jongeren weigert om hun afkomst, ook de plek is waar ze dan vier keer per jaar wel mogen komen omdat er dan een gesubsidieerd evenement wordt gehouden? Het ene moment toegejuicht worden als je staat te schitteren op een podium. Een week later geweigerd worden aan de deur. Apartheid in Nederland. Een absurde realiteit.

I feel good

Je had het je nog zo voorgenomen. He-le-maal niets doen. OK. Het helpt als je lang slaapt. Veel in de tuin hangt, weer slaapt en verder de boel de boel laat. Komt heel dicht in de buurt van niets.
Dan gaat het opeens toch kriebelen. Toch maar even naar Den Haag. Naar een cultureel evenement met aanzien. Waar verschillende leerlingen optreden. Waaronder een mentorleerling die jarig is. De vermoeidheid was weg toen ze optraden. Ik stond er weer met een dwaze grote glimlach. Je voelt je gelijk jaren jonger. Ze waren echt goed. Camera vergeten. Dus een fotograaf aangesproken. Hij was ook onder de indruk van het stel. Met de smekende puppylook gevraagd of hij me wat foto’s toestuurt. Even duimen dat hij dat ook gaat doen. Alsof het mijn eigen kinderen zijn. Zo voel ik het dan. Zo trots als een pauw.
Er was er ook eentje van net dertien. Hij zoekt zijn grenzen. Dat zijn natuurlijk de leukste.
Ouders spreken slecht Nederlands. Collega D. had hen al gebeld, dat hij gisterenavond onder zijn hoede viel. Het boefje komt vaak te laat thuis. Ook doordeweeks. Daarmee bracht hij zijn podiumkunsten in gevaar, een verbod lag op de loer. Ik bracht hem gisteren thuis.
“Hoe oud bent u eigenlijk?” kwam er vanaf de achterbank. “Wat denk je?” was mijn gevatte wedervraag, scheurend door de Haagse achterstandswijken. Als je dan acht jaar jonger wordt geschat, rijd je nog soepeler. Met de mededeling dat hij de rest van de week bijtijds thuis moest zijn, behalve volgende week vrijdag als hij weer een podium op mag klimmen, leverde ik de kleine rat af.
Ik werd ook nog eens energiek vroeg wakker op deze stralende zondag. Het weer past he-le-maal bij mijn humeur.

ma bouée de sauvetage

Aan het begin van de middag zocht ik naar een hangmat. Niet gevonden. Maar goed ook. Luid snurkend had ik er anders uren in doorgebracht. Wel een reddingsboei in menselijke vorm.
Tollend van de slaap worstelde ik me van het ene naar het andere gedoe.
Andere tactieken. Pure manipulatie. Uit wanhoop.
De collega die vakkundig probeert het ongezonde bleke smoeltje te camoufleren wordt feilloos doorzien. Ik roep hem vaak toe dat hij vaker nee moet zeggen. Aan zichzelf moet denken.
Ik ben een manipulatief kreng. Ja, ik geef het gewoon toe. Ik kreeg hulp van iemand die hard op weg is om net zo subtiel te manipuleren. Zij beloofde een voetmassage. Strooide met verleidelijk snoepgoed. Ik hing om zijn nek. Beloofde hem een etentje. OK, het was gewoon de snackbar in een slaperig deel van het dorp. Maar het werkte. Ik was gered. Ik ga het goed maken. Hoe dat blijft nog even een verrassing.
Vrijdag peddel ik wel door. Laveer zo door naar een zomers weekend waarin ik vooral gedachtenloos wil dobberen. Ook mijn reddingsboei wens ik een zeer kalme zee toe.

verstopt

Her en der werden er op weblogs logjes gewijd aan Pasen. Het mooie weer, het lange weekend en niet te vergeten het verstoppen van eieren.
Nee dan huize Stuiterbal. Wij hebben ook iets met verstoppen.
Een tijdje terug was L. verstopt. Niet leuk.
Nu is poes Yasmin aan de beurt. Ook niet leuk. Op naar de dierenarts. Daar houden ze haar een dagje. Ontstoppen. Zodat we aan het einde van de dag Yasmin weer vinden zoals we haar kennen. Niet verstopt maar juist erg aanwezig.

Update: ja, Yasmin is weer thuis. Schaamtevol wordt er gepoetst tussen de renkoekoek bewegingen door. Soms lijkt het of ze de jive doet.
We hadden haar gewoon Schrokop moeten noemen.... Voorlopig houden we haar goed in de gaten en krijgt ze even wat minder voer. Kan ze hebben. Wel weer heel leuk voor L. en mij als trotse 'ouders' als je te horen krijgt dat ze extreem lief was. En is. En blijft.

zalig aards

Noest geworsteld met de hogedrukreiniger. Het terras kan er weer een seizoen tegen aan. Ik zag er natuurlijk weer uit als een paramilitair. Ha, laat die klus maar aan mij over. Bijna trots stapte ik na afloop de mosvrije paden over als gespikkelde beer. Paden schoon. Ik niet. Toch maar even douchen.
De vijver bruist van het leven. Aan de kikkers te zien, wordt het weer een springerig jaar. Ik laat ze. In plaats van springen, plof ik. In de zon.
In de krant een stuk gelezen over het relativeren van onkruid. Ik zie me toch echt nog niet soep maken van zevenblad. Ik zie het wel weer overal opkomen. Ach, het aardse bestaan. Ik blijf wel door de modder kruipen. Zou het nog weken vol kunnen houden op deze manier.
Het paascadeau? Het feit dat ik nóg twee vrije dagen heb. Een etentje met leuke mensen in het vooruitzicht. De belofte dat het volgende weekend zomers aanvoelt. Het kan niet stuk. Licht verbrand. Altijd beter dan aangebrand.

vervelende mededeling m.b.t. Pasen

kwetsbaarheid en kracht

Het avondje in Heerhugowaard was super. Beth Hart. Een strot om jaloers op te zijn. Zoals altijd met blote voeten los gaan op het podium. Bijna twee uur lang van heel gevoelig tot snoeiharde rock. Kippenvel. Meer dan een indrukwekkende stem. Een persoonlijkheid waar je niet omheen kan. Kwetsbaarheid én kracht. De paasvakantie begon goed op Goede Vrijdag.
In een tijd dat de kuikentjes weer rondhoppen, ga ik langzaam aan weer een beetje mens worden. Hop ook weer voorzichtig rond. Zoek de kracht.
In plaats van een doffe blik van oververmoeidheid zong ik vanmiddag laat luid blèrend mee met “Jesus Christ Superstar”, waar ik midden in viel. Tussen de krieltjes en de varkenshaas door bijna alles meebrullen. Dat was een goed teken. Niks lijden. Goed, de oren van L. hadden het zwaar te verduren.
Morgen reis ik af naar het katholieke zuiden. Eindelijk weer contact met een vriendin die ik te lang niet gezien heb. De laatste keer dat ik haar zag, was ze stralend. Een krachtige vrouw. Een dag later was dat allemaal weg. Een wereld die instortte. Dát hoorde ik pas anderhalf jaar later. Ik was verbijsterd. Een paar weken terug spraken we elkaar weer. Een vertrouwd stemgeluid. Met kracht. We hebben veel te bepraten. Worstelen is onontkoombaar. Kwetsbaarheid is een leermeester. Kracht is in jezelf. Spirituele ontwikkeling van de eigen ziel door beproeving. Voor mij niets religieus. Het leven is zonder goden is al bijzonder. Het wereldse is inspirerend genoeg.

en geen gemaar

Nou moest ik al bijna huilen toen ik de rekenmodellen zag waarmee we verblijd gaan worden in het komend schooljaar. Cijfermatig klopt het allemaal en is het ook allemaal reuze eerlijk. Maar de maren zijn er. Maren waar nu nog geen aandacht aan wordt besteed. Waar ik weer voor moet gaan knokken. Nu te moe om daar zelfs maar aan te denken.
Echt huilen vanmiddag. Oogonderzoek. Gemene oogdruppeltjes en allerlei vreemde apparaten. Wisten jullie dat je hoornvlies vijf lagen heeft? De achterste is gefotografeerd. Raar idee. In principe kan ik geopereerd worden. Implantlenzen kunnen. Maar ook hier maren. Ik heb grote pupillen. Daardoor is er een grotere kans op halo’s. Dat is dan vooral in het donker. Als je ergens rijdt en je ziet opeens een tegenligger, kun je verblind raken. Denken, lezen en vragen verzamelen. Ik weet het echt nog niet.
Mijn pupillen zijn nu zo groot dat het lijkt of ik een overdosis paddo’s heb geconsumeerd. Zonder prachtige hallucinaties overigens. Eerst maar eens slapen. Even geen bergen, rekenmodellen of tranen.
Ik ga me verdiepen in chocolade eitjes, een stralend zonnetje en de simpele geneugten van het leven. Zonder maren.

keukens

Naast een les, de stapels papier die niet meer door te lezen zijn, het hoofd vol van het schoolfestival dat er aan komt en waar nog zo gruwelijk veel voor geregeld moet worden en het gebruikelijke gepruttel in de afdeling, komt er ook een bijeenkomst. Weer zo eentje die snel, snel moet. Alsof je mee wordt gesleurd in de lawine.
Een bijeenkomst met een rekenwonder. Vandaag kreeg ik al een voorproefje. Iemand die altijd alleen uitgaat van harde cijfers. Ik begrijp er nog niet veel van. Heb me er eerlijk gezegd ook nog niet vreselijk in verdiept. Wel kreeg ik er een gevoel bij. Geen goed gevoel. Het zijn van die bijeenkomsten waar iedereen gelijk bekeken wordt. Ook al zijn de verschillen enorm. Maar de mens komt als laatste aan bod. Of helemaal niet.
Vage plannen voor een nog vagere toekomst die mij doen vermoeden dat ik alleen maar meer op mijn bordje krijg. Een bordje van het formaat gebaksbordje waar ze wel een hoofdgerecht op willen kwakken. Terwijl er al barsten in het bordje zitten. Te veel opgestapeld.
Het feit dat ik gelijk dacht ‘maar gelukkig heb ik komend jaar nog een fiks aantal dagen (gespaard) verlof’ zegt voldoende. Zelfs de gedachte dat ik dat komende jaar maar eens wat verder in de wereld moet gaan rondkijken. Een restaurant met een eerlijke keuken zou welkom zijn.
In de afgelopen twee jaar heb ik moeten knokken. Knokken om ervoor te zorgen dat het bordje heel bleef. Nu heb ik weer het gevoel dat ik in de verdediging moet. Misschien gooi ik zelf het bordje wel stuk. Of ik zet het in een kast.
Daarnaast zijn er mensen die grote soepborden hebben toebedeeld gekregen. Ik kan niet meer ontdekken dan wat kleine stukjes. Een verpakking. Maar iedereen ziet dat het inhoudelijk niet veel bijzonders is. Beetje zoals nouvelle cuisine. Brullend dat het wel heel bijzonder is. Maar de honger wordt niet gestild.
Laatst opperde een collega dat ze het liefst de kantine wilde overnemen. Ik denk dat ik met haar mee ga doen. Een simpele keuken.

iets met dood en weer opstaan

Auto morgen kwijt aan L. Zijn auto lijkt de geest te geven. Iets met hoog toerental, gas dat blijft hangen en iets lekkends. Niet goed. Dat zou best wel eens kunnen leiden naar het zoeken van een vervangend karretje. Zucht. Ook dat nog.

Vandaag van hot naar her gerend. Openen schoolexamentje hier, sluiten schoolexamentje daar. Leerling aan de lijn die volgens broer aan een defect stopcontact had gehangen en daardoor nu niet kon komen. Heeft duidelijk geen natuurkunde in haar pakket. Dit is er eentje waarvan je je elke dag afvraagt 'wat nu weer?' Klinkt cru. Ik geef de schuld aan de vermoeidheid.
Lesje tussendoor, nietszeggende mails van bazen of totale radiostilte (veel te moeilijke vragen). Wel de vraag of ik voor hen in kon springen omdat ze het zo druk hadden. Waarmee weet niemand.
H. die ik vandaag eigenlijk voor het eerst echt kwaad heb gezien. Terecht. Nog even en er gaat gebulderd worden. Niet meer alleen onderling met medeslachtoffers maar openlijk.
De zenuwen voor het schoolfestival beginnen nu toe te slaan. Te veel.
Een schoolexamen dat ik maar niet wil nakijken. Gelukkig heb ik nog even de tijd.

Sleep, sleep. Twee uiterst belangrijke woorden. Realiteit in het Nederlands en wens in het Engels. Ik ga dus zo maar in het Engels verder. Als u begrijpt wat ik bedoel.
Pasen. O ja. Dat is iets met wederopstanding. Ik hoop nu dat ik ook kan vieren dat ik tegen die tijd weer kan verrijzen.

blik op oneindig?

Deze week de bril op de neus. Donderdag uitgebreid ogenonderzoek. Spannend. Maar voorlopig nog geen ruimte in het hoofd om me daar over te buigen. Toch zie ik het allemaal nog aardig scherp.
Ik zie dat de visie ontbreekt. Zij die het zouden moeten hebben, hebben het niet. Misschien zouden ze eens een andere bril op moeten zetten. Misschien zien ze het dan scherper. Hun blik is nu wazig. Ze kijken verongelijkt in het rond door aftandse monturen met glazen die niet op scherpte zijn. Jampotglazen. Troebel en verouderd. Maken geen aanstalten om naar de opticien te gaan om zich te oriënteren op de nieuwe mogelijkheden. Krabbelen frases op papier die vaag en nietszeggend zijn.
Ik bombardeer ze met vragen. Ik zie de onkunde. Zij kijken het aan. Kijken ons verwachtingsvol aan. Wie weet levert iemand een helder plaatje aan. Ik voorzie een moeizaam proces.

langs de lijn bij mijn cluppie met een vleugje Michels

Ga er maar even goed voor zitten. Mijn cluppie is grondig aan een analyse onderworpen door T. en H. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.............

Vijf minuten voor rust staat de ploeg achter met drie doelpunten. Er is een fundamenteel andere tactiek nodig om een nederlaag en degradatie te voorkomen. Weinig tijd om de situatie grondig te analyseren. 45 minuten en wellicht nog een paar minuten blessuretijd dan valt het doek als er niet meteen iets gebeurt.

De sponsor dreigt de kraan dicht te draaien bij verlies, de toeschouwers blijven al langere tijd massaal weg omdat het spel van de ploeg niet meer aantrekkelijk genoeg is. Er stonden dikwijls ook nog berichten in de krant over rellen in het stadion. Weliswaar was er geen verslaggever in het stadion aanwezig en heeft de pers de informatie vooral van horen zeggen maar het werd groot gebracht in het nieuws en het houdt veel toeschouwers weg.

In de zomerpauze is er een nieuwe trainer aangesteld. Hij probeert de richting te veranderen maar de dominerende figuren in het spel begrijpen zijn tactiek niet, kunnen hem niet omzetten of dwarsbomen de veranderingen bewust.

Een ploeg met drie kapiteins. Één van hen kent de spelregels goed uit zijn hoofd. Hij denkt alle trucjes van de tegenstander te kennen en weet veel af van het bestuur. Maar hij mist een doorslaggevende eigenschap van een teamleider. Hij speelt vooral voor zichzelf. Hij kan zijn ploeg niet op sleeptouw nemen en ook niet enthousiasmeren. Hij houdt van urenlange besprekingen over tactiek maar vergeet dat het op het veld moet gebeuren. In de kleedkamer heeft nog nooit een team een belangrijke wedstrijd gewonnen. Door zijn jarenlange ervaring mist hij snelheid om op nieuwe situaties te kunnen reageren. Hij is een ouderwetse generaal op het veld, een oude haas die de grote lijnen wil uitzetten maar vooral teruggrijpt op intimidatie. Een grove overtreding op zijn tijd vindt hij een geschikt tactisch middel.

Hij wordt op het veld geassisteerd door een aankoop een paar jaar geleden. Nadat deze speler op verschillende posities werd ingezet heeft hij zijn positie eindelijk gevonden als tactisch adviseur van de generaal. Hij heeft jaren in Azië op een lager niveau gespeeld en de tactiek daar bestudeerd. Hij is ervan overtuigd dat je door spirituele reinheid een tegenstander kunt bedwingen. Maak jezelf wijs dat je voldoende kwaliteiten hebt, raak overtuigd van je eigen karma en zoek contact met de tegenstander. Als geëigend middel is de laatste tijd een time-out tijdens een wedstrijd aangevraagd. Deze wordt gebruikt om alle krachten te bundelen door een sessie gezamenlijk mediteren in de kleedkamer onder het toedoen van wierrook. Het zou tijdens de trainingen van de ploeg regelmatig zijn voorgekomen dat enkele spelers de kleedkamer daarna kotsend weer verlaten hebben.

Deze oud gediende spelers worden geassisteerd door twee oudere spelers die al jaren bij de club zitten en daarom een dragende rol in het team kregen toegewezen. Zij zijn geplaatst op het middenveld om de schakel tussen de achterhoede en de goalgetters te vormen. Maar zij missen de kwaliteit en de creativiteit om een dragende rol in de ploeg te spelen. Zij hebben geen ideeën, hoe zij ook worden aangespeeld. Zij staan of aan de zijkant om het spel te vertragen of nog buitenspel als de ploeg door een snelle counter wil aanvallen. Het zijn duur betaalde spelers die met schele ogen door de ploeggenoten aangekeken worden. Niemand kan begrijpen waarom zij niet van het veld gehaald worden. Zij lijden veel balverlies en zetten geen nieuwe aanvallen op. Zij passen vooral terug en houden vol dat je alleen vanuit een verdedigende organisatie kunt winnen. Maar wie geen fouten maakt kan ook verliezen. Zij spelen volkomen zonder dreiging en slecht. Hoe zeer zij ook hun best doen, zij missen speloverzicht en tactisch vermogen. Zij missen techniek en tempo om op dit niveau mee te kunnen. Zij spelen geen grote rol van betekenis voor de ploeg, zij spelen alleen maar in de breedte en niet in de diepte. Zij houden het veld klein om zelf niet te veel te moeten lopen. Zij passen alleen maar terug en laten de ploeggenoten alleen achter in de verdediging voor het vuile werk.

Wat wellicht nog hoop op een goede afloop geeft, is dat het team over het algemeen beschikt over veel talent. Er zijn een aantal jonge spelers die vol energie alles in de strijd gooien. Natuurlijk maken ook zij hier en daar fouten maar zij gaan vol op de aanval om de tegenstander tot fouten te dwingen en de trouwe toeschouwers enthousiast te maken.
Het team leeft vooral door zijn teamspirit. Niemand is te beroerd om lange wegen te maken voor de ander. De meeste spelers stellen hun kwaliteiten in dienst van het teambelang. Zij worden nog te veel aan de kant gehouden of op de tribune gezet. Er wordt te veel vertrouwd op oude tactieken die in het verleden succes waarborgden. Maar de tegenstanders hebben zich verder ontwikkeld en de toeschouwer wil tegenwoordig niet meer het spel van twintig jaar geleden. Men is balcontrole en behoudend spel spuugzat. De toeschouwers willen spektakel en een ploeg die zich volledig inzet voor de club. Geen zakkenvullers die vandaag hier spelen en morgen naar een andere club vertrekken. Zij missen passie en inventiviteit. Zij willen geen positiespel maar aanval, ook al krijg je soms een doelpunt tegen. Liever vier doelpunten maken en drie tegen dan een saaie 0-0. Sinds de driepunterregeling levert een gelijkspel te weinig op om aan het einde van het seizoen degradatie te vermijden. Voor het kampioenschap moet je aanvallend spelen. Wie alleen maar verdedigt kan de wedstrijd niet winnen en zeker geen kampioen worden.

Donkere wolken pakken zich samen boven het stadion van de noodlijdende club. Waar het stadion met zijn ranke, betonnen pilasters, in vroegere tijden harmonieus opging in het decor van wederopbouwflats, lijkt het nu wel haast vervreemd te zijn van zijn omgeving. Als ware het het Olympisch Stadion in Amsterdam. Afgedaan en verlaten. Massaal hebben de voetbalminnende buurtbewoners het nieuwe stadion van de concurrerende club verkozen boven hun vertrouwde icoon uit de jaren zestig en zeventig.

Eerlijk is eerlijk. Het stadion van de club oogt ook niet zo modern van de buitenkant. Een ijzeren hek, prikkeldraad en een met open betonblokken omheinde zone voor de thuis-supporters maken een weinig uitnodigende indruk. Ook de met witte tegels afgebakende zone voor de supporters van de tegenpartij - zij zorgen immers voor overlast en dienen afgebakend te zijn - maken zo dicht bij de entree een vijandelijke indruk.
Veel buurtbewoners ergeren zich echter vooral aan het gedrag van de vaste, trouwe aanhang van de club, wanneer zij als een kudde wilde dieren wachten op de supportersbussen voor en na de wedstrijd. Een vaste, trouwe kern die alsmaar kleiner wordt….

In een wanhoopspoging wordt de naam gewijzigd. Een nieuwe, über-hippe naam. De naamswijziging en de onvermijdelijke imagoverbetering zullen een jong, enthousiast publiek aan kunnen trekken. Publiek uit de buurt, zoals in vervlogen tijden. Meer publiek én een beter publiek. Publiek uit de buurt!

Een sponsor investeert tonnen in verbetering van het stadion. Samen met de stafdirecteur wordt het plan opgevat om ook de zakelijke markt te lokken naar het de club. In navolging van andere stadions wordt er een heuse skybox gebouwd met prima zicht op het veld. Weliswaar één, maar dan wel een hele grote. Én voorzien van een heuse minibar, waarin deze skybox zich duidelijk onderscheidt van de skyboxen in andere stadions!
Haaks op de skybox wordt een heuse perscorridor in het leve geroepen. Met comfortabele werkplekken en een glazen scheidingswand zodat wind en regen de werkzaamheden der journalisten niet kunnen hinderen. Maar de slagroom op het toetje vormt de uitschuifbare tribune. Zo kan het stadion, wanneer de tribune is ingeschoven, ook verhuurd worden aan belangstellenden. Om te voorkomen dat de tribune vies wordt, wordt er besloten dat er pas in de tweede helft snacks worden verkocht.

Het stadion is nu niet alleen voorzien van alle gemakken én multifunctioneel, maar ook helemaal up-to-date!

Om de jeugd te binden aan de club worden er voetbal-workshops, voetbal-clinics, voetbal-extra-clinics georganiseerd. Het aantal gedrukte full colour brochures is groot, de animo is klein. Het jaar erop wordt de voetbal-plus-clinics geïntroduceerd. Om de jeugd te interesseren, wordt ten einde raad besloten tot de voetbal-kans-clinic. Zo kan ook de beperkte voetballer, met steun van professionals en extra trainingsdagen, zich wellicht ontpoppen tot een heuse topvoetballer.

Hoe nu verder? Hierover gaan de meningen tamelijk uiteen. Een deel van de spelersgroep is bereid de koers van de nieuwe coach om te zetten. De coach heeft immers ervaring hiermee en het succes teruggebracht bij een tweetal andere clubs. Zijn reputatie is goed. Maar zijn tactiek is niet aangelegd om snel succes te behalen. Hij gaat voorzichtig te werk. Hij bouwt op de oude structuren en probeert hier geleidelijk aanpassingen in aan te brengen. De oude generaal blijft een belangrijke speler in het team maar moet ruimte maken voor nieuw talent. De twee oudere spelers blijven voorlopig op het veld staan. Eentje zal er verdwijnen, maar wanneer is niet duidelijk. Zij krijgen minder verantwoordelijkheid en worden aan de buitenlijn neergezet om de schade te beperken. Maar zij blokkeren nog steeds het nieuwe spel. De ploeg moet met twee man minder een schijnbaar verloren wedstrijd ombuigen. Dit betekent veel meer lopen en inzet van de rest. De middelen die de club tot zijn beschikking heeft zijn sowieso al beperkt. Er zal geen ruimte zijn om nieuwe spelers in te huren voor de nieuwe tactiek. Er wordt voortaan gespeeld in vier zones. Hoe die zones worden ingedeeld en hoe de verschillende delen met elkaar moeten communiceren is nog niet duidelijk. Er zal ingeleverd moeten worden om de club boven water te houden. Er komen immers minder gelden binnen door het aflopende aantal toeschouwers en de sponsor heeft geen behoefte om geld te pompen in een club die wellicht zal degraderen. De oude spelers die het spel moeten afmaken en de aanvallen moeten afronden missen snelheid en tactisch vermogen. Zij leggen een behoorlijke claim op het geheel. Zij zijn duur en hebben de afgelopen jaren geen ontwikkeling meegemaakt. Zij begrijpen niet dat de spelregels en de omstandigheden van het spel veranderd zijn. De toeschouwers komen niet meer vanzelfsprekend naar het stadion. Zij willen daar vermaakt worden, anders gaan ze naar een ander stadion of blijven thuis. Er is immers afwisseling zat tegenwoordig.

In het stadion zelf moet er vermaak zijn. Het moet gezellig zijn en de toeschouwer wil het gevoel hebben dat de spelers er voor hem zijn en niet voor zichzelf spelen, anders lijken ze op politici die daarover klagen dat de kiezer te dom is om ze te begrijpen. Een tactische spoedcursus voor deze groep spelers is noodzakelijk. Nu lijkt het erop dat je als aanvaller niet afgerekend wordt op het aantal doelpunten dat je maakt. Zij spelen voor zichzelf en als de toeschouwer dat niet meer wil zien, moet die maar ergens anders gaan kijken. Ze zijn er vooral voor zichzelf en niet voor de club. “Ik ben geweldig”, zeggen ze zelfverliefd, “de toeschouwer heeft gewoon geen benul van het spel.” Veelal klagen zij vooral over de voorzetten vanuit het middenveld. Die zijn niet precies genoeg om de bal erin te knikken. Ik sta toch hier en niet drie meter verderop?? Dat voetbal een teamsport is en dat ervoor beweging nodig is, dringt niet tot ze door. Zij zijn het oude positiespel gewend waarin een ieder zijn vaste positie heeft. Zij staan het liefst vijf meter voor het doel en wachten op de perfecte voorzet die makkelijk benut kan worden. Dat ze al jaren buitenspel staan, beseffen zij helaas nog niet!Zij bewegen te weinig. Zij hebben het niet verdiend om langer op het veld te staan. De kwalitatief goede spelers proberen hun nieuwe spel desondanks te vertonen. Soms zijn ze verdediger, middenvelder en aanvaller in één. De blessures liggen op de loer. Wat meer samenspel zou deze spelers echt uit de verf doen komen.

In de afgelopen week is de KNVB langs geweest voor een periodiek onderzoek. De nieuwe spelers willen wel. Hebben visie en tactiek. Hebben spelinzicht. Althans, dat heeft de KNVB kunnen zien aan de spelanalyses. De oude garde kan het niet meer bijbenen. Moppert nu dat de KNVB veel te streng is. Onrechtvaardig ook.

De buitenspelval werkt alleen bij een aanval van de tegenpartij. Laten we hopen dat de KNVB de buitenspelval voor de eigen partij in gang heeft gezet. Het wordt tijd dat de enthousiaste spelers de ruimte krijgen die ze verdienen. Dat ze niet door oude generaals getackled worden en de ondersteuning krijgen die de club van de ondergang kan redden.

Of….om bij Rinus Michels te blijven: het wordt tijd voor Totaal-Voetbal!

'het is maar een spelletje'

Het wordt de hoogste tijd voor een grondige analyse van het spel dat gespeeld wordt. De club waar ik voor uitkom, verkeert in zwaar weer. Het is een beetje als ADO Den Haag.
Twee insiders hebben me hun analyse gestuurd. Het volgende logje belooft lang te worden. Zo'n analyse moet namelijk grondig gebeuren. Later vandaag. Beloofd.
De nattigheid wordt vervolgd. Mede dankzij die twee collega's die mij zo maar voorzien van logvoer. Kan ik eindelijk de sportliefhebbers eens tegemoet komen.