tor en mens

Als een dronken tor rolde ik vanochtend vroeg uit bed.
Ik mag dan op zijn, ik moest en zou met mijn pa mee. Ik ken hem. Hij lijkt te veel op mij. Niet laten merken dat je je niet OK voelt. Wel opvallend rusteloos zijn. Druk, maar moe. Het was duidelijk vader en dochter die er zaten. Drukteschoppers.
De zit in de wachtkamer was kort.
Nog een ECG. Daarna naar de arts die mijn pa aardig vond, maar ik had het idee dat die man alles snel-snel-snel deed. Een echo. Ook weer zo’n suffe actie. Twee verpleegkundigen. Ik had al door dat nummer twee waarschijnlijk in opleiding was. Dus na de echo, moest pa blijven liggen en werd de echo nog een keer gedaan omdat iemand in opleiding was. Op zich prima, maar ZEG dat dan gewoon. Ik vroeg het dus maar. Ik ben dol op bevestiging. Het was wel heel geruststellend om het te zien kloppen. Te horen en te zien. Boem-boem,boem-boem en het ging gewoon door. Gelukkig lag pa met zijn rug naar me toe. Kon hij niet zien dat ik mijn tranen zat weg te slikken, mezelf innerlijk vermanend toespreken dat het nu niet het moment was dat ik daar ging zitten grienen.
Weer naar de arts. Het ECG is niet helemaal OK, de echo wel. De antwoorden die mijn vader op de vragen gaf, geven aan dat hij waarschijnlijk geen hartinfarct heeft gehad. Ten minste, niet afgelopen weekend. Tja. Maar wat het dan wel is weten we nog niet. Bloed prikken en volgende week moet hij daar op een fiets klimmen. Om de week te overbruggen heeft hij aspirine meegekregen.
Eigenlijk was er wel sprake van tijdelijke opluchting. We gingen bijna huppelen. Maar we waren allebei nogal moe. Van onszelf en alles.
Terug in de woning van mijn ouders werd gewacht op het bed. Broerlief had het oude bed al gedemonteerd en meegenomen. Toen kwamen de mannen met de pakketten.
Van een kast.
Ja, die hebben ze ook besteld bij de zelfde keten. Ma was overtuigd dat er iets fout was gegaan. Ze had twee kaartjes gekregen. Op de ene stond dat ordernummer xxx wordt geleverd op 31 januari. Op de andere stond dat ordernummer yyy op 7 februari wordt geleverd. Kijk, mijn ma is de wiskundige in de familie. Het bed was eerst gekocht en daarna de kast. Het was dus logisch als eerst het bed geleverd zou worden en daarna de kast. Op de kaartjes stond alleen een ordernummer en niet de woorden ‘kast’ of ‘bed’.
Goed, er is nu een kast. Droog merkte ik op dat de kast groot genoeg was om in te slapen.
Nog geen bed en het oude bed is al weggehaald. Kamperen dus. Een weekje. Moet te doen zijn. Zo niet, dan toch.
Vanmiddag nam de tor weer bezit van me. De tor die alleen maar wilde slapen. Ik luisterde naar de tor. Het torment is er nog. Janken om een lieve mail zonder veel woorden. Janken om een sms-je waarvan ik geeneens weet wie het me heeft gestuurd, janken om de meelevende reacties hier. Ik laat het even allemaal komen. Dan maar een natte kussensloop.
Morgen slaap ik uit en hoop het torment tussen de lakens te laten.
De tor moet weg en de mens weer terug. Laat daar geen twijfel over bestaan.

hartzeer

Nee, dit wordt niet zo lang. Als het lang wordt moet ik gaan nadenken en dat hoofd zit al veel te vol.
Voel me een soepkip. Maar nog wel zo slim om even te laten weten dat ik even buiten werking ben. In schoolse zin dan. Even is nog ongedefinieerd.
Echt een leeghoofd krijgen lukt nu even niet.
Vandaag moest mijn moeder even langs de huisarts. Vaste prik, die kent bijna alle medische figuren in de regio. Internisten, diabetesverpleegkundigen, fysiotherapeuten, dermatologen, chirurgen, oncologen. Ik kan nog wel even doorgaan. Maar een bikkeltje dat iedere keer weer verder hobbelt.
Ze maakte echter duidelijk dat ze zich zorgen maakte om pa. In het weekend had hij erg pijn op de borst gehad. Toen ik zaterdag langs ging, werd alles al weer weggewuifd. Typisch mijn pa. ‘Ja, het was heel vervelend, maar nu was het weg. Zit nu een beetje bij mijn zij. Zal wel een verkoudheid zijn.”
Zo is het gegroeid. Pa wil niet te lang stil staan bij zijn gezondheid. Hij is gewend dat ma de jackpot op dat gebied heeft ‘gewonnen’. Goed, hij heeft licht astma maar dat heeft geen naam. Een fikse griep om de zoveel tijd en daar moet het vooral bij blijven. De huisarts besloot hem maar even binnen te roepen en vroeg of pa het erg vond of hij even een ECG liet maken in het ziekenhuis. Nee, dat was prima. Mijn moeder en ik zijn de types van kont tegen de krib. Pa niet.
Nu moet hij morgen terug naar de cardioloog. Het is waarschijnlijk een licht hartinfarct geweest. In eerste instantie begon hij te sputteren. Dat paste helemaal niet in de planning. Het nieuwe bed wordt morgen bezorgd. Droog werd er opgemerkt dat hij wel wat belangrijker is dan een nieuw bed. Daar kon hij niet omheen. De huisarts kent mijn vader goed. Hij belde aan het einde van de middag nog even. Drukte hem op het hart dat hij niet het oude bed uit elkaar moet halen of wat voor gekkigheid dan ook.
Gelukkig komt mijn broer dat morgenochtend doen. Mijn moeder heeft mijn vader bezworen alles te vertellen aan de cardioloog. Niet wegwuiven. Ik denk dat ik maar even mee ga.

de sterke vrouw

Op dit moment barst ik van onzekerheid uit elkaar. Maar mooi dat ik ook dondersgoed door heb dat ik dat eigenlijk aan niemand wil laten zien. Zeker niet aan mensen die ook nog eens een oordeel over mij kunnen vellen.

Dit is dan één van de weinige plekken waar ik het durf te zeggen.
Ik kan het niet aan.
Ik kan het gewoon echt niet aan.
Ik weet wat ik wil. Maar weet niet of zij dat ook willen. Laat staan dat ik het zuiver kan verwoorden.
Gesprekken zie ik als zinloos. Ik heb het al zo vaak geprobeerd.
Begrip te over. Maar er verandert niets.
Ik huil, maar weet nog niet waarom.

Ik zie een getal op papier staan. Het is maar een getal. Een getal dat inzicht zou moeten geven. Een getal dat zou moeten aangeven of je salaris wel klopt met het werk wat je moet doen. Maar het is niets waard. Niemand die er moeilijk over doet. Niemand die me iets verwijt. Velen die me erkennen en waarderen. Maar het getal geeft het verkeerde signaal.
Ik vraag me af waarom het me zo raakt. Maar dat doet het. Snoeihard.
Ik wil er niet over praten. Het getal wordt gegeven. Maar er wordt niets mee gedaan. De som klopt. Maar heeft niets met de realiteit te maken.
Ik vraag me af waarom ik het dan krijg.
Ik zou nog veel meer moeten doen. Niet dat iemand dat zegt. Maar het getal zegt het.
Ik heb nooit van rekensommen gehouden. De verspilde tijd die al die rekensommen oplevert had zo veel beter besteed kunnen worden. Aan de mensen achter de getallen. De kinderen die daar weer achter zitten.
Maar dat is te zweverig. Niet meetbaar. Dan kan je er niets mee. Zeggen ze.
Ik hou niet van zweverig. Maar hou wel van gevoel.
Ik kan het niet aan.
Niet zo.
Maar toegeven aan anderen is net een stap te ver. Op die paar na die ik het wel heb laten zien.

Groots. Structureren. Mooie woorden. Ja, ik zie ook wel dat dat ook belangrijk is. Maar ik blokkeer. Niet dat ik dat zal toegeven.
Denken dat de ander denkt dat ik me verlies in het kleine. Wel zeggen dat het belangrijk is, maar het niet toepassen. Of er iets anders mee bedoelen dan dat er gezegd wordt. Groots is prachtig maar is alleen groots naast het kleine.
Ik voel dat mijn onbevangenheid in het gedrang komt. Huil er om. Zie niet meer in hoe ik het duidelijk kan maken. Hoe belangrijk het is. Voor mij. Maar ook voor anderen om me heen. Dat wat zo moeilijk in woorden te vangen is. Als ik het probeer klinkt het banaal. Goedkoop. Er zijn maar een handjevol mensen van wie ik vermoed dat ze het ook zo voelen. Mensen die voor mij belangrijk zijn.

Eenzaam worstelen.
Met de tong op de schoenen. Ik wil niet verliezen wat me te dierbaar is.
Waarom ren ik mee? Ik weet het echt even niet.
Ik huil. Maar weet nog niet waarom.

luchtdruk

Jemig. Ik schrijf ook niets op.
Nou geloof me, zat. Maar niet hier. Niet dat ik dat niet wil. Alles lijkt nu even in vlagen te gaan. Hier is het soms even windstil. Maar dat is schijn.
Er gebeurt veel. Op het werk waait een frisse wind. Een plaatselijke bries. Ik hou er wel van om met mijn haren in de wind te staan. Soms weet ik even niet waar de wind vandaan komt. Alles lijkt dan door de war te gaan. Maar ik moet even meewaaien. Luchtig doen. Terwijl ik soms van die momenten heb. Nou. Veel te zwaar op de hand.
Ik laat me meevoeren en geniet soms van de uitzichten die geboden worden. Je weet nooit of de weersvoorspellingen juist zijn. Ik haal diep adem en zie waar de wind me brengt.
De weekends zijn niet minder heftig. Ik zag van dicht bij de worsteling. Verwarring. De ellende als de wereld denkt dat je vooral een kalm en rationeel mens bent. Terwijl er altijd een moment komt dat je het idee hebt dat je een speelbal bent van je emoties. Angst. Onzekerheid. Zelfs denken dat je het over jezelf hebt afgeroepen. Soms jezelf verliezen. Maar ook niet meer zeker weten of je wel weet wie je was. Of dat goed is. Of dat je het roer om moet gooien. Niet alles alleen kunnen bepalen. Maar ook soms alleen knopen moet hakken. Ook al voelt het oneerlijk.
Jaren terug zat ik daar ook. In het dal van niets meer zeker weten. Rationeel kun je zeggen dat je het wel gaat redden. Je gevoel zegt iets heel anders.
Tijd lijkt te traag voorbij te gaan, maar is dan juist wat je nodig hebt.
Het zinnetje ‘hier heb ik geen zin in’ viel vaak. De ellende is dat we niet alles kunnen bepalen. Weten dat er een verandering was. Langzaam. Ontkennen. Proberen bij te sturen. Maar vermoeden dat als de ander een andere weg op stuurt, een botsing of een verwijdering onvermijdelijk is.
Ze zit midden in de storm. Als haar ik maar niet wegwaait. Ik heb hoop. Hoop dat ze durft onzeker te zijn. Juist daar ligt haar kracht. Het kost tijd. Ik hoop dat ze die neemt. Om vanuit het oog van de storm, zicht te krijgen op de woeste winden.

spiegelbeeld

Vanmiddag mocht mijn weekend om een uur of twee beginnen. Open avond, open dag. Daarvoor plannen maken, lezen, discussiëren. Er is hard gewerkt. Je hoopt dat het wat oplevert.
De wervingstijd. Elke school moet er aan geloven. Enkele zitten in een luxe positie. Veel moeten er knokken. Leerlingenaantallen zijn namelijk bepalend voor banen. Eigenlijk draait het allemaal om geld. Geen leerlingen: mensen die hun baan verliezen, minder financiële ruimte om dat wat nodig is te ontwikkelen.
Geloof me. Het is hoog tijd, dat er wat ontwikkeld gaat worden.
Het eerste hulpmiddel is de spiegel. Zelfreflectie is maar mondjesmaat aanwezig. Er werd erg veel wild gewezen.
Juffen, meesters en vingertjes. Ja, die vingertjes zijn doorgeslagen in hun ontwikkeling bij het meester- en juffenvolk.
Dat in combinatie met het oplepelen van wat er allemaal niet goed was. Het avondeten vrijdag was belabberd. Te weinig broodjes zaterdagochtend. Te veel tasjes. Verkeerde tasjes. Wel kleedjes. Geen kleedjes. Te veel tafels. Te weinig tafels. Niet kunnen zitten. Te vermoeiend. Die paar etterstralen die zich niet gedroegen.
Zelf doe ik soms vrolijk mee. Zeikstralen. Mopperkonten.
Maar dan wel aan het einde zeggen, ‘maar ik wil niet zeggen dat het niet goed was hoor’.
Dat is inderdaad vermoeiend.
Wel is er een rimpeling in de mopperzee te zien. Soms wordt er een spiegeltje uitgeklapt vlak voor iemands neus. Blijven er natuurlijk mensen over die dan hun ogen dicht doen.
Hoe dan ook. Het werk is nog lang niet af.
De rimpeling biedt hoop.

de grens over

Natuurlijk ben ik nu wat meer uitgerust.
Relativeren komt weer naar boven. Ik bewaak mijn grenzen.
Maar ik wil ook grenzen over. Daar in ieder geval uitzicht op hebben. Langzaam komen er plannen tevoorschijn. Grensoverschrijdende plannen. Plannen om een andere wereld te verkennen samen met mijn lief. Dromen van grenzeloos genieten in warme streken. De voorpret is er.
Nu zit ik nog even niet over de grens. Ik wil duidelijk maken dat er grenzen zijn. Grenzen aan geduld. Grenzen om te bewaken dat er fatsoenlijk met elkaar wordt omgegaan. Boven alles moet ik uitzoeken hoe het komt dat het me zo raakt. Misschien heb ik toch nog een te idealistisch mensbeeld, waardoor ik te kwetsbaar ben. Ga ik toch te veel uit van mijn eigen mensbeeld, waardoor ik soms genadeloos teleurgesteld wordt. Nu ben ik weer op het punt dat ik het als uitdaging zie. En dan zie ik wel waar het me brengt. Dat voelt stukken beter dan eerder deze week.

een bijzondere bevolkingsgroep, part two

Da Bomb had begin deze week het verzoek om zwaar gestoorde moeder numero twee te bellen.
‘Blijft dit zo?’, vroeg hij. Niet als het aan mij ligt.
In november waren de moeder van D. en ik al op voet van oorlog.
In december ging de moeder van D. in de aanval.
Een heleboel gezeur over een klassenactiviteit. Heel raar dat ik dat verplicht stel. Hoe is het toch mogelijk dat scholen zich tegenwoordig ook al bezig houden met sociale activiteiten. Activiteiten die bedoeld zijn om leerlingen wat meer verbondenheid met elkaar te laten ervaren.
Dat kost dan ook allemaal weer geld. Let wel, slechts 6 euro, voor het bowlen, twee drankjes en wat te eten.
Ik was eerlijk gezegd positief verbaasd om D. aan te treffen tijdens het kerstbowlen. Minder positieve gevoelens had ik dat ook moeder aanwezig was. Er was nog niet betaald. De mentor kreeg nul op het rekest. Met mijn allervriendelijkste glimlach ben ik naar moeder gestapt.
D. deed mee, maar rende steeds naar moeder. Leerlingen riepen haar steeds terug als ze aan de beurt was. D. isoleerde zich zelf.
Moeder begon eerst weer een tirade. Ze was meegekomen omdat D. anders niet was gegaan. Dat het toch echt belachelijk was. Dat ze als ze niet zou komen, ze vrijdag moest komen. Hoe dat dan had gekund. ‘Mevrouw, al had ik haar zelf op moeten vangen, we hadden dat geregeld’. Maar het ergste kwam nog. D. nuttigde geen consumpties. Geen drankjes, geen snacks. Dus die 6 euro zou ze niet betalen. Een triomfantelijke blik werd mij toegeworpen.
Ik stond perplex. Ik probeerde nog, iets minder vriendelijk, dat geef ik direct toe, duidelijk te maken dat D. de keuze had om consumpties wel of niet te nuttigen, maar dat de 6 euro gewoon voor elk kind gold.
Het zat er niet in. Ik kookte. Wat voor signaal geef je dan aan je kind? Hier zit meer dan één schroefje los.
Het was vlak voor kerst, maar mildheid was het laatste wat in mij opkwam. In een beleefde brief heb ik alles nog eens op een rijtje gezet. Met het zinnetje dat ik ervan uitging dat alles duidelijk was en dat het geld alsnog betaald zou worden, omdat ik anders genoodzaakt zou zijn een deurwaarder in te schakelen.
Da Bomb heeft inmiddels een gesprek gevoerd met moeder. Hij betreurde het zinnetje over de deurwaarder. Maar de 6 euro is mooi direct na de kerstvakantie betaald. Ik weet zeker dat het niet betaald was als het zinnetje er niet had gestaan.
Er wordt de mogelijkheid gegeven dat moeder een gesprek met mij voert in het bijzijn van Da Bomb. Ik ben er wel klaar voor. Ik zal in ieder geval voorstellen dat er een gesprek komt met moeder én D. Tot nu toe heeft D. het steeds voor elkaar om zelf geen verantwoordelijkheid te nemen. Dat moet afgelopen zijn.

zo'n dag

Er zijn van die dagen dat je denkt 'verbrand allemaal maar'. Je bedoelt niet allemaal, maar er is zeker een deel wat het ergste in een mens naar boven brengt. Ook je eigen zwakke punten. Of beter je kwetsbare punten.
Dit was zo'n dag.
Natuurlijk te moe.
Er komt een moment waarop ik uitgerust moet zijn. Eenmaal uitgerust moet alles op een rij gezet worden.
Kiezen.
Kijken of er iets te leren valt.
Maar misschien ook beseffen dat er vakken zijn waar ik niet snel voor zal slagen. Als de slagingskans klein is, zal een ander vakkenpakket gekozen worden.
Nu wil ik alleen maar slapen. Rustig slapen.

een bijzondere bevolkingsgroep, part one

Nou, de grote nieuwe baas heeft zijn vuurdoop gehad.
Als ik heel kritisch kijk, echt heel, heel kritisch, dan heb ik in totaal maar twee kinderen in de afdeling die zwaar gestoorde moeders hebben.
Gestoord zijn er wel meer. Zeker. Maar zwaar gestoord? Nou, twee.
Dat is overigens een jaarlijks gemiddelde.
Ze zouden zo de basis kunnen zijn van een log, compleet gewijd aan zwaar gestoorde moeders. Maar ja. Dan moet je je verdiepen in het zwaar gestoorde moederdom. Laat ik nou net hebben voorgenomen om dat niet te doen in 2008.
Eentje is al jaren lang boos. Op de hele wereld, maar daar ben ik dus een stukje van. Volgens mij vindt ze dat erg vervelend.
Zoonlief heb ik aangemeld bij Leerplicht. Volkomen legaal, duidelijk aangekondigd en dit alles vanwege een absurd hoog ziekteverzuim wat niet onderbouwd wordt met medische redenen. Wat wel zou mee kunnen spelen is dat hij twee krantenwijken loopt in de ochtenduren en daardoor om 3 uur ’s nachts opstaat.
Vlak voor de vakantie gaf zwaar gestoorde moeder numero uno aan dat ze een gesprek met de rector wilde. Wij hebben een wijze rector. Zwaar gestoord wordt wijselijk door haar geboycot.
Maar we hebben nu da bomb in huis gehaald. De grote nieuwe baas.
Hij is overal geweest. Maar ik hoorde hem. ‘Ik heb een uur met dat mens gezeten. Dit is toch wel een uitzondering, hè?’ Ik kon hem gerust stellen. Natuurlijk heb ik gezegd dat er zo maar een stuk of vier zijn. Ja, hee, hij moet niet denken dat we het gemakkelijk hebben.
Goed, hij was gerustgesteld. Heeft oliedomme moeder die tevens boos blijft op de hele wereld duidelijk gemaakt dat ze het met mij moet doen. Of ik dat nog even keurig wilde samenvatten. In een brief. Voor zwaar gestoorde moeder numero uno.
Zalig.
Vilein zijn zonder dat je ervan beschuldigd kan worden.
Gewoon helderheid scheppen.
“Gisteren heeft u een gesprek gevoerd met (…). Met deze brief wil ik u duidelijk maken waarom de Ambtenaar van Leerplicht is ingeschakeld.
Bijgaand vindt u een verzuimoverzicht van (…) Vorig schooljaar is meerdere malen in gesprekken en via brieven aangegeven dat wij als school ons zorgen maken over de hoogte van het verzuim van (…) Vervolgens is met (…) gesproken en heeft u samen met uw zoon de schoolarts bezocht. De schoolarts heeft mij laten weten dat verder ziekteverzuim in deze mate niet als rechtmatig verzuim gezien mocht worden en dat bij voortduring de Ambtenaar van Leerplicht ingeschakeld moest worden. (…)
Aangezien het in het belang van (..) is dat hij een goede kans maakt om te slagen en wij ook als school de wil en de plicht hebben het welzijn van leerlingen te bewaken, heb ik op 30 november de Ambtenaar van leerplicht geïnformeerd.
Ofwel ‘Shut the *** up and live with the painful truth’.

zucht

Januari en het zweet breekt me uit.
Vandaag moest ik de agenda wel openen. Tja. Het teken dat we in de periode NA de kerstvakantie zijn beland. Het wordt druk. Ik kan ook niet echt zeggen dat ik vakantie heb gehad.
VOOR de kerstvakantie had ik te maken met:
- manlief met gebroken arm
- nieuwe functie zonder de daarbij behorende faciliteiten
- een grote kleine baas die vanaf november thuis bleef en voorlopig niet terug komt
- te veel werk
- traagheid, miscommunicatie en gebrek aan richting
TIJDENS de kerstvakantie had ik te maken met:
- het ouderlijk huis leegruimen
- manlief die met één arm dapper meesjouwde
- sjouwen, sjouwen, sjouwen
- weggooien, weggooien, weggooien
- ouders voor zo verre installeren in de nieuwe woning dat ze even vooruit kunnen
NA de kerstvakantie krijg ik te maken met:
- manlief met griep
- voorbereidingen open avond en open dag
- een grote nieuwe baas die het tijdelijk van de kleine grote baas overneemt
- de nieuwe functie die minder nieuw moet worden
- hopelijk goede bewegwijzering, duidelijkheid en wat meer tempo bij bazen in alle maten
In het kort.
Ik zou al weer hele verhalen kunnen schrijven. Maar u moet maar tussen de regels door lezen. Wat vanavond rest is een lijstje voor de maandag, een overpeinzing voor de dinsdagmiddag en het belangrijkste: schone lakens om straks tussen te duiken.

opvegen s.v.p.

Met vereende krachten werd het grote materieel versjouwd.
Wat houd je dan op de been?
Nou, bij voorbeeld mopperende ouwe besjes die je het liefst klem ziet komen te zitten tussen de liftdeuren. Als er weer een paar ouwe zeikerds waren in de buurt van de liften waarin wij alles probeerden te proppen, kregen we subiet visioenen van breinaalden op donkere plekken en lekgeprikte bandjes van rollatoren.
Ik voel me nu wel rijp voor zo’n 55+ woning.
Nog een weekend om bij te komen.
Tot slot geëindigd in het nabijgelegen Chinese restaurant. Mijn ouders gingen nog voor het lopend buffet. De sjouwers hadden daar geen puf meer voor. À la carte s.v.p. Zalig om even niet te hoeven lopen.
Missie volbracht.

opperdepop

De kerstboom staat nog. Ik heb de puf niet om er wat dan ook mee te doen. Ja, misschien is zijn geheel met lampjes en andere frutsels naar buiten schuiven, maar dan gebruik ik wél de gevleugelde woorden van mijn moeder: ‘nee, dat is zonde.’
Tot nu toe is 2008 vrij slapeloos verlopen. Voordeel is wel dat ik wel een boek heb uitgelezen, maar in combinatie met het zeulen en nog meer zeulen, ben ik nu op het randje van opperdepop. Het is koud, nee, het is guur en ik zie zo bleek als de bewolkte lucht. Ik ga zo proberen de dag de dag te laten. Ik kruip mijn bed in. Een poging tot herboren wakker worden, zodat ik vanavond minder fletsjes van Beth Hart kan genieten én voldoende reserves opbouw om morgen de grande finale van het zeulen lachend te doorstaan. Truste!

nothing changes on New Year's Day

Dag één. Mistig. Gemis. Gemist. Kortom, een dag in nevelen.
Op naar dag twee.
Dit zegt eigenlijk al genoeg.
Ik ben moe. Ik moet gewoon een keer vroeg die mand in. Er ligt nog een boek naast mijn bed zodat ik even in een andere wereld kan stappen.
Ik heb daar even behoefte aan.
In de kern ben ik een positief mens. Maar of het nu 1 januari is of 15 januari, het leven gaat gewoon door. Compleet met de minder leuke momenten. Waarvan sommige soms moeilijk te verteren zijn.
Je vraagt je af hoe het kan dat iemand zijn verantwoordelijkheid niet neemt.
Je durft even niet te dromen omdat je bang bent dat de dromen aan diggelen gaan.
Je mist duidelijkheid.
Je schrikt van een bericht van een goede vriendin.
Verwachtingen. Het zijn rare dingen. Zonder kunnen we niet. Soms moeten we ze een beetje los laten.
Sommige dingen gebeuren. Lijken soms onverdraaglijk. Soms alleen maar moeilijk.
2008 is nog jong. Er is nog van alles mogelijk.
Als ik goed kijk, zie ik meer. Kracht. Schoonheid. Vriendschap. Het is er allemaal. Ook al zit het soms even verborgen in de mist.