ermee in je maag zitten

Mooie boel.
Na de zeer geslaagde diploma-uitreiking gisteren, zat ik nog even na te praten. "Weet je waar ik mee in mijn maag zit", begon ik. Waarna alleen maar luid gelach van teamleden.
Woordkeuze.
Tja.
Zondag was het dus nog niet OK. Weer naar de huisartsenpost om wat zwaardere drugs te halen. Maandagochtend vervolgens naar de oetlul van een vervanger voor mijn huisarts. Mijn eigen huisarts regent nu weg in Drente.
Arrogante klootzak. Die vervanger dus. Maar de pillen die ik zondag kreeg lijken wel te helpen. Dus wil ik meer. Ik wil natuurlijk pijnvrij mijn vakantie doorkomen in Frankrijk. Oetlul wilde er eerst maar een paar voorschrijven. Ik keek echter dreigend. Dat hielp. Maar ook een verwijzing voor een echo. "Dat zegt niets." Dat kan best zo zijn, maar ik wil het. Zo zei ik het letterlijk. Hij zag dat ik het meende. Ik heb de verwijzing.
Laat maar eens zien die binnenkant.
Dat gebeurt dus morgen. Ik had best zin in het uitstapje naar onze zuiderburen. Dat is gepland voor het hele personeel. Maar ik probeer wijs te zijn. Even rust inbouwen.
Ik kan ook niet anders.
Ik voel weinig pijn meer, maar ben wel een vaatdoek.
Iedereen die me ziet zegt dat ik zo raar uit mijn ogen kijk.
Lekker hoor.
Ik wil best raar zijn. Maar me wel OK voelen. Laat dat even duidelijk zijn.
Ik kan nog zat vermelden over alle perikelen die het einde van een schooljaar met zich meebrengen.
Zo nog even. Maar ik bewaar ook nog wat voor later.
Zure logjes zonder het zuur te krijgen.
Zoiets.